Körtsloeten

t Mooiste van vekansie is thoeskommen. Vind ik. Guster was t zo wied. Noa n körte midweekse vekansie kon k deure weer van t slöt doun.
‘Home is where the heart is,’ zong Elvis in 1962.
Ons hondjes binnen t doar ook mit ains. Dou’k auto de Wieke opdraaide, wuiren zai, aans zo rusteg op achterbaank de dingen òfwachtend, glad onrusteg in d’vacht. Ik herken in heur dat onbestemde gevoul van bliedschop.
t Is even noa vieve, as k auto dam opdraai. t Is vroug duuster. Nait licht, mor ook nait recht donker, n beetje der tussenin. Twijduustern. t Paast bie diz’tied van t joar.
‘Doe luipst vrouger om vief uur toch ook al mit dien kip-kap-kogel bie stroat.’
11 november kin k mie nait aans herinnern, as dat t maal weer was. Wie luipen doudestieds mit zo’n opvolboar, oettrekboar harmonikoageval, dat noa n zetje of in de brand of deur regen verinneweerd was. t Muik nait oet, tazzen waren aan t ìnde van n poar uurtjes langs hoes en winkel tovveln maisttied goud vuld.
Ik haar tiedschoakeloar in keuken en koamer, veur t vertrek noar ons vekansiestee op haalf zeuven zet.
‘Dat kinder nait mainen, datter volk in hoes is. Lutjen veur n dichte deure loaten zingen, vin k kindonvrundelk.’
Arineke was t doar mit ains.
Dat t hoes aal oet en dood was, was dus gain wonder.
Wietske is intussentied stoapelgek. Zai wil der oet. Boerenfoxje is den ook eerste dij oet auto springt en noar veurdeure runt. Famke dut t wat kaalmer aan.
In keuken is t donker en terwiel hondjes deur hondjeloekjes kleppern om zo snel meugelk in toene te kommen, knip ik lampke boven t aanrecht aan. Noa drij moal knippen blift t licht vot.
In toene en veurkant toenhoeske, zai k deur keukenroete, branden de lichtjes volop. Zai hebben gain stroom neudeg, waarken op zunne-energie. Even roak ik in paniek. Zollen we n stroomsteuren hebben. Vlak achter mie staait t elektrisch aandreven kaggeltje en ik mout konstateren dat t standby-lampke ook nait brandt.
Arineke het t intussen zo ver, dat zai mit tazzen beloaden t hoes betredt.
‘Wie hebben gain stroom,’ is t eerste, wat mie in de mond komt.
‘Och, nee toch.’
k Heur aan heur stem, ook bie heur het n soort van wanhoop tousloagen.
‘Van t veurjoar was t pompe in viever, dij körtsloeten moakt het, mor dij draait al sunt weken nait meer.’
n Woarhaid as n kou, hest der niks aan en ik zit te prakkezaaiern, woar hoal ik op vrijdagmiddag zo gaauw n electricien vot.
‘Meschain is t hoofdschoakeloar,’ zegt n biederaande Arineke.
Dat ik in mien alteroatsie doar nait aan docht heb. Veurdeurmatte mout opzied. t Klaainste hokje in hoes is snel open en mit t licht van mien mobieltje zai k tot mien grote verwondern, dat alle knoppen op ‘aan’ stoan. k Bin verbolderd.
Arineke het zok tussendeur in alle kommootsie nutteg moakt en is bezeg gloazen potjes mit waxinekeerskes te vullen.
‘t Wordt vast n oavend bie keerslicht,’ veurspelt zai.
Hondjes binnen al n zetje leden teroggeklepperd en stoan vlak veur mie bie n open knoppenkaastdeur te drammen.
’t Is vief uur west, boas, etenstied.’
Licht of gain licht, eten gaait aaltied deur. k Loop doarom keuken in, knip zoas k wìnd bin automoatisch op lichtknop om hörn en binnen n tel stoan wie in t volle licht.
Mit n waxinekeerske en zo’n olderwetse, nijmoodse vuurstainknippertje, dijst veur n habbekrats bie Action kopen kist, stoan even loater twij mìnsen noast mekoar in keuken te kieken noar t grote wonder van t licht.
Ik bin blied, mor snap der niks van.
‘Wie hebben dus aal gain stroomoetval.’
t Klinkt as n verwiet.
‘Doarom kon k in meterkaast dus ook d’oorzoak nait vinden,’ beken ik schuchtern.
‘Mor hou kwamst der den bie, dat wie zunder stroom zaten.’
k Bin dou veur twijde keer noar tl-lampke boven aanrecht lopen en k heb zulfde handeling oetvoerd as vief menuten doarveur. Ondanks herhoald knippen, hai springt nait aan.
‘Zugst?’ zeg ik triomfantelk.
‘En t woarschaauwenslampke van t kaggeltje ….,’ mor veurdat ik veur n twijde moal n rechtvoardegen van mien opmaarkens over stroomoetval perbaaier te bewiezen, vaalt Arineke hoast in n knuppe. Van t lagen.
‘Ik heb vlak veurdat wie op vekansie gingen, baaide stekkers deroet trokken.’
‘Woarom??’
‘Kist ja nooit waiten, ofst aargens körtsloeten krigst,’ rechtverdeegt zai héur besloet.
Ondanks de schrik bin k wel blied mit dizze òfloop, mor kin t nait noaloaten:
‘Haarst stekkertrekkerij ook wel even mit mie körtsloeten kind.’
Om t gemoud n beetje tot rust te loaten kommen, hebben we dou, bie keerslicht, eerst mor n flinke borrel nomen.
20211103

• • •

Zundagsrust

De zundag let zok nait dwingen. Vlak veur t opstoan, as t besef bie lutjen aan deurdringt, dat t zundag is, overvaalt mie voak t gelokzoaleg gevoul, dat niks huift en ik in alle rust de motor op gang brengen kin.
Guster was t nait aans, ook al vermengt zok bie eerste gedachtenstroom waitenschop dat wie twij klaainkinder op bezuik hebben. Op vezichtege hozevörrels traplopen, mit ekstroa aandacht veur kroaktree om kinder nait wakker te moaken bliekt onneudege expeditie. Bie t open van keukendeur beuren tougelieks twij dingen. Woar Wietske aans mit rek- en strekbewegens eerste stappen in de nije dag zet, vlogt zai mie dit keer as n winhondje veurbie noar de hal. Kwispelnd en mit veurpoten op onderste tree kikt zai verwachtensvol noar boven.
‘Nait noar boven tou,’ woarschaauw k nog.
t Helpt nait. Bram is net as ik gain langsloaper, het weschienlek wacht op eerste taikens van leven en is ook op weg noar beneden. Veur Wietske t sain om haalsbrekende toeren op gevoarleke trappe oet te voeren. t Komt gelokkeg aal goud. Binnen de duur van ain menuut kinnen je dus in ain keer kloarwakker wezen. Wel zee nog mor, in alle rust de motor langsoam op gang brengen?
Doames nemen wel rusteg de tied en as Bram zok al laank veur de teevee installeerd het, zöcht Veerle noa t ontbijt n stil plekje in houk van baank. k Zai, zai bloadert wat in heur bouk.
‘Kist bladziede nait vinden?’
Zai knikt. Bevestegt zai mien opmaarken of bedoult zai, nee k wait wel, woar k bleven bin.
‘Ik muik vrouger aaltied n ezelsoor.’
Veerle trekt wat mit scholders en kikt mie noadenkend aan.
‘Kist netuurlek ook n boukenlegger broeken.’
k Verboas mie, dat zai n Engels bouk leest. k Heb, nijsgiereg as k bin, tussendeur stiekom al even perbaaierd stokjes oet t bouk te lezen. t Vaalt nait tou. Ik zat al in daarde of was t vaarde klazze van ULO, dou k mien eerste Engelse bouk las. En wie lazen soamen mit leroar Engels elke dag n poar bladzieden.
Bram het intussentied Netflix op t schaarm. Omreden dat ons geluud kuren vertoont, vragt e om hulp. t Is n floitje van n cìnt en as k Nederlandse ondertitels bie n Engelse serie aanklikken wil, laagt hai mie oet.
‘Dat hoeft niet opa.’
Ik begriep der soms zo waineg van.
k Vroag mie op dat soort mementen, op zo’n rustege haarfstege zundagmörgen as guster, wel es òf, wat ik op dij leeftied dee.
Las ik net as Veerle veul bouken? Allendeg as t slecht weer was en ik kon nait boeten wezen.
Keek ik noar televizie? Joa, mor nait op zundagmörgen, gewoon omdat der dou allendeg op woensdag wat veur kinder op t pergram ston.
Luusterde ik noar radio? Vast nait. Doar was k en bin k nog aal veuls te ongedureg veur.
Meschain mos k wel hoeswaark moaken. As k doar goud over noadenk, wait ik zeker, dat zoks nait t geval west is. As k al hoeswaark haar, was t vast op vrijdag al kloar west.
Ging k noar t voetbalveld? t Staait mie nait helder veur ogen.
Prakkezoatsies, woar k gain goud ìnde aan braaien kin. Woar k mie groag op veurstoa, dat ik mie zoveul dingen oet mien jeugd herinnern kin, klopt dus nait veur de zundagmörgen. t Duustere gat, de laange tunnel, woarvan t ìnde nait zichtboar is, blift mie verboazen. Woar was k, wat dee’k. Wait ik t nait meer of heb k wat verdrongen.
Arineke brengt zoals zo voak oetkomst. Onder t kovviedrinken mag zai geern op t lutje schaarmke leste berichten deurnemen.
‘Hest al lezen, dat Co en Catharina der mit stoppen?’
t Antwoord is nee en joa tougelieks.
Nee, k haar t nog nait lezen en joa, zai brengt mie nait allendeg t leste nijs, mor ook oplözzen van mien geheugenzwakte over t wel en wee van de zundagmörgen. De zundagmörgen van laank vervlogen tieden.
‘Dat was t dus.’
Omdat zai mien gedachten nait roaden kin, liekt mien antwoord naargens op te sloan.
Elke zundagmörgen zat ik noamelk op fietse. Soamen mit Antje, Bernard, Bram, Wilto, Rika, Trees en nuim nog mor wat noamen, op weg noar Boven Pekel. Noar Co. Co Orsel. Onze accordeonleroar. n Jonge Co, dij mit zien accordeonleerlingen zien eerste successen vierde in de meziekwereld. Laange ìnden fietsen waren wie wel wìnd. Stoere verskes instudaaiern köstten mie behaalve veul tied, as ongetalenteerde muzikant ook n bult energie.
Ik bin op 13-joarege leeftied stopt mit accordeonspeulen. Ik von t genog. Co pas sunt kört. Dat hai leefd het veur de meziek, verdaint respect. Dat ik t aans beleefd heb, moakt mie dudelk, ondanks t feit, dat ik n bult mooie herinnerns overholden heb aan dij tied, dat herinnerns voak koppeld binnen aan ervoarens.

• • •

Rust roest

Over n dikke moand wordt ons Famke dattien. n Respectoabele leeftied. Omrekend noar mìnsenleeftied was Vraise staby mit twij joar al 24. Noa twijde joar komt der elk joar gemiddeld 4 joar bie. Klaaine rekensom leert, dat Famke en ik op dit menent even old binnen. Sikkom 70.
Behaalve leeftied binnen der nog wel wat meer parallellen te trekken. Wie holden nait van drokte en goan groag ons aigen gang. Ook kommen wie smörgens stoer aan d’loop. Stramme ledemoaten en onmiskenboar gemaine artrose kist nait ontkennen. Laange nachtrust moakt bewegensapperoat rosteg.
Tot n joar of drije leden was t veur Famke n òflopende zoak. Wandeltochten over diek op Nummer Aine? t Was aiglieks nait meer verantwoord. Juchtern in toene, mit of zunder bale net zo.
‘Moust nait meer doun,’ zee Arineke regelmoateg.
k Wos t, mor soms vergetst wieze roadgevens. Nait omdat ik aigenwies bin of gewoon nait lustern wol, mor omdat t zo stoer was òfschaaid te nemen van dij levenslustege, aaltied aanwezege kammeroad.
‘Me and my shadow.’
Net geliek, of k in bewegen kwam, zulvens al bie t verschoeven van stoul, ston zai al kloar en keek mie vroagend aan, net of zai zeggen wol:
‘Woar goan wie hìn.’
k Goa vandoag, zundag 31 oktober, op de dag dat lu besloten hebben om tied n uurtje achteroet te zetten, ook n ìndje terogge in tied. n Lutje 4 joar. Aargens zo tussen sunterkloas en kerstman kwam der n jong hondje bie ons over dele. Wietske. Boerenfox. Zo van d’boerderij en tussen koien wegplukt. n Klaain opdondertje mit weure veur tien groten.
Neeeeee! Nait wat ie meschain denken. Zo zitten wie nait in nander. Respect veur olderdom is ons mit paplepel ingeven.
Runnen, springen, vlaigen, doeken, valen, opstoan en weer deurgoan. Overbeweeglek. In toen, in hoes en ook bie pad en weg. Gain holden aan. ADHD van t zuverste wotter.
Famke mout dij eerste tied, zo op schaaiden van old op t nij, voak docht hebben:
‘Wat hebben ie mie aandoan.’
Meedliedege blik in ogen van Famke zee alles. Wie vruigen ons òf: was Wietske n miskoop? k Zai Famke nog mit veurpoten over ogen en oren op baank of in mand liggen, zo van:
‘Ik bin der nait.’
Ging ik mit Wietske n ìndje aan de sjaauw, luip Arineke n klaain rondje mit Famke over dörp. Der waren ook doagen bie, dat Famke nait ais oet de mand kwam. Den gloop zai mie wel es aan mit dij traauwe ogen, woarin ik las:
’t Is net of k joe over en teveul bin.’
t Waren stoere tieden. Wietske vierde feest in t grote achterlaand op de Wieke. Famke sjokte dag in dag oet t rondje deur t Lutje Bos.
Woar de veraandern kommen is, staait mie nait meer helder veur de geest. t Is weschienlek n proces west. Der binnen vast doagen west, dat Arineke deur drokte nait mit hond lopen kon en ik zee: k neem Famke wel mit veur n klaain rondje over diek. t Kin ook wezen, dat Famke gewoon op t mement dat Wietske aan raaime kwam veur de poort stoan het en k zegd heb:
‘Zollen we t nog es n moal perbaaiern?’
Wietske is 6 oktober al weer vare worden, Famke wordt op 2 dezember dattien.
t Is zundagmörgen, even veur tiene, wintertied, dat ik dit verhoaltje schrief. Famke ligt oetteld op bank, Wietske op heur vaste stee veur deur. Wie binnen net, nat en voel, weer terogge van n laange raaize. Zai maggen even oetrusten. Baaide honden hebben zok ook zo oetnavveld.
Nee, k heb gain schrik meer as k Famke mitneem en zai over diek en velden boundert. Soamen mit Wietske fruzzelt. Den krieg k hoast troanen in ogen en zai k weer dij jonge levenslustege hond, dij k aaltied wìnd was.
Aanschaf van Wietske was dus gain miskoop. t Doul om n speulkammeroadje veur Famke in hoes te nemen, is noa n laange aanloop van moanden in alle opzichten bereikt. t Hoes leeft weer en as der lu mit of zunder hond veur t hoes langs lopen, stoan der twij honden mit veurpoten op bank en vensterbaank. t Moakt ons nait oet, ook al kieken pazzanten wel es versteurd op zied.
Famke het bewezen, dat leeftied nait telt. Dat t belangriek is om te bewegen. Doar blief je jong bie, want rust roest.

• • •

James Bond

Woensdag heb k veur t eerst van mien leven n James Bond film in bieskoop zain. De leste zo t zok aanzain let. Reden veur dij veronderstellen kin k hier nait geven, want den zol k n belangriek gegeven van inhold verklappen mouten en dat zol nait netjes wezen.
Aankondegens van de nijste James Bond hebben mie nooit aanzet tot n bezuik. Bie de eerste, ‘Dr. No’, in 1962 heb k nog wel veur aanplakvitrine van Pekelder Lido stoan. Nee, t leek mie niks. In ’74 zat ik in dainst en haar k tied genog om superheld in Engelse bieskoop te bezuiken. Kammeroaden gingen aal, ik nait.
Pas noa aandringen van Sietse is t hom woensdag den toch worden.
’t Is de laatste keer dat Daniël Craig meedoet,’ zee lutje jong hoopvol.
‘Dit wordt dus de leste James Bond film?’
As k den t begun in ’62 mist haar, wol k in elk geval in 2021 wel bie d’leste aanwezeg wezen.
Wie binnen op tied aanwezeg bie Hoogezandster bieskoop. t Is drok in Hooge Meeren en lege parkeerploatsen binnen dun zaaid.
‘Naast de bioscoop is ook nog gelegenheid.’
Hai wait t beter as ik en as k verleegde parkeergerazie indraai, bliekt t ook doar smoordrok. Dat vlakbie ingang nog ain stee vrij is, is n mitvaler. Körte draai vlak bie n betonnen poale gaait op n hoartje noa goud en as auto stil staait, is Sietse al hoast oetstapt. k Begriep t wel.
‘Zo voulde ik mie ook aaltied, as kermis in t dörp was of wie haren iesvrij kregen van meester.’
Dat dut spanning mit mìnsen.
Mit twij QR-codes kommen wie zunder problemen binnen en as wie ons in de hoast n colaatje – n haalflitertje – en veul popcorn en chips kocht hebben, binnen aan alle veurwoarden voldoan om ons stee op tribune in te nemen.
t Is haalfvol in grote zoal. Sietses beker ook al sikkom.
‘Rusteg aan, jong,’ woarschaauw ik, ‘moust der haile veurstellen mit doun.’
Hai laagt en slagt op zien boksembuutse. n Dudelk taiken, der zit nog meer in de knip.
‘Dammeet moust onder film aal noar weecee lopen,’ moan k hom veur n twijde keer.
Hai belooft beterschop, mor verget t as noa laange rekloame- en verwachte filmberichten film eindelks begunt. Intussentied heb k telefoon op stil zet en loat beeld en geluud – zulvens veur n haalfdove as ik komt t lewaai as n aingoal òfnemend en den weer aanzwellend onweer binnen – over mie hìnkommen.
t Lopt tegen de pauze as k even noar boeten mout. Figuurlek. Den speult zok noamelk onder t dak van parkeergerazie n biezunder tavvereel òf. Dochter Margreet lopt mit baaide dochters ook in Hooge Meeren.
‘Hier zitten opa en Sietse, hè,’ zegt Anna, wiezend noar bieskoop.
‘Kiek,’ zegt Ilse, as n soort van bevestegen, ‘doar staait opa’s auto.’
‘Wat dut plietsie nou bie d’auto,’ constateren drij wichter.
De schrik is groot, as Margreet zugt, dat heur voaders auto op n invalidenparkeerploats staait.
Zai nemt telefoon en perbaaiert heur pabbe te bèllen en krigt nul op rekest. Logisch.
As zai poolshoogte nemen, lopt plietsieagentje net vot en het opa n pepiertje aan autodeurklinke kregen.
Om haalf zeuven is de film òflopen. Sietse is aarg onder indrok. Zeker t ìnde van film het hom aangrepen en hai wait nait aans te zeggen as:
’t Is niet eerlijk.’
‘De wereld is nait eerlek,’ mout ik tougeven.
As k mien autodeur opendoun wil, zai k datter n pepiertje aan klinke vastniet is.
‘Rekloame?’ is t eerste wat mie in zin schot.
t Is aans en den pas kiek ik opzied en zai n blaauw bord mit twij pielen, woarvan aine mien kaant opwist. Bie t oetstappen heb k dat opziedkieken vergeten. k Mos ja achter Sietse aan. Ainegste wat ik mie nog goud herinnern kin is, datter op t mement van parkeren n grote bestelbus noast mie ston.
Guster bin k veur zekerhaid nog mit Arineke wezen kieken. k Heb zulfde draai as woensdag nog weer es moakt. Ik kiek in n hoast lege parkeergerazie tegen achterkaant van t gebodsbord aan.
‘Dij staait ook wel haile leeg,’ zegt Arineke.
Da’s dus de reden, plus t feit, dat n grote swaarte bestelbus mie t zicht doarop ontnomen het.
Woensdag om zeuven uur zet ik Sietse thoes òf, mor pas noadat wie onderweg deur noodweer overvalen binnen. Bie binnenkomst zai k dat haile familie nog aan toavel zit. Heur blikken zeggen genog. Zai waiten meer as dat ik op dat mement wait. Ook de schoa, dij mie in n mement van onopletttendhaid overkommen is. Anna vertoalt gevoulens t beste:
‘Hou mouten opa en oma nou nog eten kopen.’
As k even loater noar hoes rie, bedenk ik mie, dat aankommende boale mien twijde is in 51 joar autorieden. Eerste was n snelhaidsovertreden van 3 kilometer.
Sietse haar t n haalf uur doarveur al mèld:
’t Is nait eerlek.’
20211022

• • •

Zuudloaren

t Was in de tied, dat elektrische fietsen zeldzoam of meschain nog nait ais oetvonden waren, wie n stok jonger waren, mor al geern op fiets deur Grunneger of Drìntse dreven toerden, dat wie noa n ommelandse raaize in Zuudloaren terechte kwamen. t Was waarm dij dag en mui van t fietsen, hoge nood, mit n zeemleren lappe in de mond en mit n heurboar rammelnde moage hebben wie ons op ain van de waineg beschikboare ploatsen op n terras vlak bie Zuudloarder brink dele plovven loaten. Dörsteg weer en n swoar onderbezet personeelsbestand, dij ons zunder om- of aankieken aingoal weer veurbievlogen noar aander toaveltjes, mit dainbloaden vol heerlek ogende fris- en bierdranken muiken mie opstandeg. t Schoot mie as n flits deur gedachten om in tussentied even op t privoat aargste dörst te lessen. Evenpies, mor doarveur was k nait kommen.
‘Zol k zulf noar binnen goan om bestellen deur te geven?’
‘Woagst t nait,’ was t veniende antwoord.
‘In tieden van honger en dörst mouten je soms wat,’ het mien voader, opgruid in de stoere datteger- en vatteger joaren mie wel es oetstokt.
Tavvereel staait mie nog helder veur ogen. Wie hebben doudestieds laank wachten mouten en dou t jonge dainstertje eindelks tied veur ons haar en ons bestellen ‘twij bier’ opnomen haar, kon t volgende wachten begunnen. Dat mìnsen zo geern op n terras zitten, heb k nooit begrepen. Thoes trekst koelkaast open en kist diezulf op aigen wenken bedainen. Op n drok terras gelden aander regels en moust dien fesoun holden.
t Eerste glas, wai’k nog goud, glee mie as n verkoelende wottervaal over tonge en dou bodem noa twij dikke sloeken al angsteg dichtbie kwam, zee k tegen Arien:
‘Bestel al vast mor n twijde.’
En doar het Jan Slokop best veul spiet van had. Ook al smuik twijde glas hoast nog lekkerder as t eerste biertje, onderwegens kwam k tot ontdekken, dat t bier verkeerd valen was. Aigenzinneg bier haar noamelk n aander weg kozen en was mie in de bainen zakt. Zunder dörst, mor mit swoare bainen heb k op terogweg noar t verre Veendam veul hinder van tegenwind, onverwacht omhooglopende wegen én van mien bier ondervonden.
‘Da’s ain keer mor nooit weer,’ heb k dou besloten.
Schier weer lokt mìnsen noar boeten en òfgelopen dunderdag was t zo’n schiere dag en hebben wie zin en tied koppeld om n rondje Zuudloaren te fietsen. Fietsen in buurte van Zeegse en Schipbörg voult as n soort tocht deur t verleden.
Ik was nog gain 10 joar, dou wie al op fietse van Old Pekel richten Zeegse voarden. Mit lutje zuske nog bie pabbe achter op pakjedroager en neef Bram op fietse noast mie, kwamen wie op t Knoal mit sturen in nander. Daipswaal kwam in vaal oardeg dicht bie en neef en ik hebben wel even over knijen wrieven mouten. Schrik bleek t aargste, mor t blift joe wel bie. Dat t noar ons zummerhoeske ‘Catharina’ nog n hail ìnde was, wozzen wie nait. Gelokkeg nait. In Zuudloaren was t begun zesteger joaren ook al vekansiedrok. k Heb mien ogen oetkeken. Bie n gruinteboer hebben wie op n bankje onder hoge bomen n banaan kregen.
‘Op vekansie kin k tegen de riekste kirrel aan,’ zee pabbe.
Datzulfde bankje staait der nog aal, heb k dunderdag zain. Nee, wie binnen nait stopt. n Indje verder op n hoast leeg terras hebben w’ons fietsen stald. Dörst haren wie nait. De les van zoveul joaren leden is ons aaltied biebleven en houveul muite is t om n fleske spoitwotter in fietstazze mit te nemen. t Patatje smuik goud.
t Was traauwens wel drok in Zuudloaren. Zeker rondom brink, woar links en rechts kermis- en aander kroamopbaauwers fiets- en tegelpoaden onvaileg muiken. As fietser moust goud kinnen laveren.
Dunderdag haren wie alles mit. Wind poesde ons in de rogge en mit n accu onder pakjedroager binnen wie vlaigend, as in n baargòfdoalen, terogge vlogen noar hoes.
Tieden binnen echt veraanderd.
20211016

• • •