Vergeten verhoalen

Oflopen weekìnde wuir k bie touval konfrontaaierd mit n stokje van mien aigen geschiedenis, dat aargens ver wegstopt was. Leek.
Mit dank aan lutje holtwurmkes bin k zotterdag noamelk in t bezit kommen van n schiere tape deck.
‘Zolder mout leeg,’ haar k begun van de weke al oet Kiel vernomen. Of k ook mithelpen wol de komplete bovenverdaipen leeg te trekken. Of der n wil is, is nait de vroag, t mout. Binnenkört kommen holtwurmjoagers mit gebelskop en giftege dampen heur dood en verdaarf zaaiend waark doun om hoanebaalken en aal t ander holt te verduurzoamen veur de kommende honderd joar.
Ik huif mor viefteg joar terogge te goan in de tied om mie de dag veur de geest te hoalen, dat ik mien eerste tape deck kocht heb. n Sony. Zo aine mit n schune kaante, woarmit n wìns, dij al tieden op mien verlanglieske stoan haar, vervuld wuir.
k Heur mien voader nog wel zeggen:
‘Wat dust wel mit zo’n duur ding.’
Dat ik mie veur aanschaf n zummer laank as hulppostbode bie Pekelder postbedrief n slag in t rond waarkt haar, was e vervast vergeten. Net as dat zo’n prachteg opneemapperoat n hoast onmisboar onderdail van n stereo-set was. In elk geval gol dat veur mie. As hai mie nou elke weke genog buutskecìnten doan haar, was aanschaf nait neudeg west. Den haar ik de ploaten van mien favoriete bands, dij bie meziekhandel Hekman aan Winschoter Torenstroat in ploatenbakken lagen, gewoon aanschavven kind. Hai sluig mit zien opmaarken wel spieker op de kop.
t Begrootte mie niks om ploaten te kopen, k wol mien leste stuver der wel aan oetgeven, mor mit n lege porremonnee duurfst die nait in zo’n winkel te vertonen. Toch. t Was n goie les.
‘Dou t geld in de wereld kwam, was t geven doan,’ het e zulf voak onnaierd. Hai kwam der mit n schier hoetje òf en ik wos: Aal was t wilst, moust zulf verdainen.
De deuze mit banden bie ons op zolder was snel vonden. Dij het hoast vievendatteg joar in n stil houkje mien meziekverzoameln goud bewoard.
Sunt zotterdag klinken bekìnde klanken deur d’koamer. De Akai van schoonzeun Frederik dut zien waark. Aiglieks vin k t onbegriepelk, dat magnetische banden zo laank goud blieven kinnen. En mit t òfspeulen van de banden kommen ook de herinnerns weer terogge. Vergeten verhoalen.
‘Hest wel es heurd van Derek and the Domino’s?’ vruig Eddy mie op n dag in t zwembad. Wie haren ons in zummervekansie verhuurd as badmeester in OldPekelder zwembad. t Was n loezeboantje en t verdainde ook nog es goud. As vekansiewaarker konst dien geld mitschik nait makkelker verdainen.
Eddy was meziekkenner. Ook al heb k dezulfde oetvoeren laankleden al in digitoale vörm aanschaft, t dut mie goud dat Eric Clapton ook op baand nog zo goud oet de vaarve komt. Allewel.
Aan eerste opnoames van de Eagles mekaaiert wel t ain en t aander. Soms valen der körte stokken vot of nemt geluudsstaarkte inains òf. t Kin, bedenk ik mie net, ook zo wezen, dat ik net even ain of twij keer teveul meziek over mekoar hìn opnomen heb.
Auke, in ’75 kollegoa onderwiezer op Pekelder Europaschool, het mie doar laank leden al veur woarschaauwd.
‘Kist beter n nije baand kopen, as der aander meziek over opnemen.’
Nou was hai, von ik, ook wel n Pietje Persies. Om de zoveul tied zette hai n apaart bandje op zien tape deck om de aanslag op de wieltjes te verwiedern. Zien langspeulploaten wuiren om hoaverklap mit n vloeistof schoonmoakt. Ik was doarbie vergeleken n dikke roegerd. k Wait dus ook nait meer of k van hom wel es n ploat lainen mog om zulf thoes op te nemen. In Pekelder biebeltaik keken ze doar nait noar. Ik denk dat ik begun zeuventeger joaren den ook maiste ploaten doar vothoald heb.
Gusteroavend haar, noa t gebrukelke voetbal en de körte onderbreken van toartenbakkers, ons kiekvermogen bliekboar n verzoadigingspunt beriekt. n Goud bouk kin zo’n leegte makkelk opvullen. Mor nait aaltied.
‘k Zet nog es n baand op,’ docht ik. t Ketonnen deuske was in loop van tied zien sticker kwietroakt.
‘k Bin benijd, wat doar op staait,’ was mien twijde gedachte, mor bie d’eerste tonen wuir k overvalen deur n aangenoame verrazzen. Noa n laange instrumentoale intro mit stoombootgeluden begon zanger te zingen en k zong gewoon mit.
‘Sailor, keep your feet on the ground.’
Sailor. Zeemanslaidjes in glamrockversie. Dat leste woord kin k pas sunt guster. Vroleke meziek mit n tingeltangelpiano as herkenboar instrument, n nickelodeon. Gain idee, of leste dail van de zin goud is, mor wat heb ik dij baand gries draaid. Mooie meziek, pazend in n braider gehail, woar ook Status Quo, Mud en Queen bie rekend worden. Das t zoveul joar nou tied inzicht krigst in dien aigen meziekveurkeuren. Apaart!
Auke haar behaalve zien òfkeer van de Beatles wel zo’n beetje dezulfde smoak as ik. Regelmoateg kwam k even bie hom op veziede in zien huurkoamertje bie vraauw Bos op houk van Thorbeckeloane. Wie konden goud mit nander overweg en hebben zulvens t plan had om n wereldraaize noar Amerikoa te moaken. Ik kin mie zien opmaarken nog goud herinnern:
‘Mor wat vindt dat wichie n ìndje verderop in stroat doar den van?’
t Was hom nait ontgoan, dat mien Simcaatje nog gain honderd meter verder regelmoateg aan stroatkaant ston.
Auke haar t goud schoten. Amerikoa is hom nait worden. t Wichie wel.
Apaart is t ook, dat n vergeten band – Schaande! Sailor staait nait ains meer in top 2000 – vergeten verhoalen weer noar boven brengen kin.

• • •

t Nut van kranten

t Was vanmörgen hail vroug, dou klep van braivenbuzze klepperde. Of was t loat in de nacht.
‘Vaar vievenviefteg,’ wees t digitoal wekkertje. k Heb gelegenhaid aangrepen om n vrouge plas kwiet te roaken.
‘Kist nog wel drij uur deurdoddern.’
Ongevroagde mainens kin k ook op dat vrouge uur missen as koeskillen. De vroag, dij mie in t körte dommelmement tussen terogkomst in laauwwaarm koeltje in Loakenstroat en t langsoam weer òfglieden in dreumsloap bezeg holden het, was:
‘Bin k wakker worden van krantenbezörger of was mien innerleke plaswekker oorzoak van lichte slumerns.’
t Waren, veur zover k mie herinnern kin, gain wereldschokkende antwoorden, dij zok stok veur stok aandaind hebben.
Net as inhold van kraant. Nijs wordt soavends al veur 12 uur drokt. Oavendmìnsen lopen den ook grote kans, dat ze volgende dag old nijs veurschuddeld kriegen.
Wie nemen tegenswoordeg smörgens rusteg de tied om Dagblad oetgebraaid aan keukentoavel deur te nemen. k Mout der bie zeggen, as we niks aans omhanden hebben. Ik zulf bin der maisttied in vief menuten deurhìn, mor dat komt omreden ik aaltied n vervelend kirreltje op scholder heb, dij mie aingoal in t oortje fluustert, dat ik opschaaiten mout. Joa, Joager.
Schaait n mörgenkraante in veul gevallen zien doul nait veurbie. Elkenain dij smörgens aan t waark mout, het toch gain tied om kraante te lezen. Den hest toch aander dingen aan de kop. Ik lees, ook al waark ik nait meer, soavends de kraante. En, de zotterdagkraante lees k op zundag. As je eerste zin van dit stokje lezen, waiten je nou dus ook, woarom k zoveul aandacht aan tiedstip van bezörgen bestee.
n Onderwaarp, woar k aiglieks niks mit neudeg heb, mor dij mie wel mit n brandende vroage opzoadelt is de vroag, woarom zoveul mìnsen kraante opzeggen.
‘Juvvraauw, k wil groag de kraante opzeggen,’ zee de man.
‘Nou begun den mor vast,’ zee telefoniste.
k Goa verder nait op eventuele antwoorden in, omdat ik den te ver van t onderwaarp – t nut van n kraante – òfdrief. Vrouger was kraant echt n onmisboar onderdail van n hoesholden. Mien mouder bevubbeld haar hom nait groag missen wild.
Zai broekte kraante om heur naaipetronen op òf te taiken en as jurk, rok of mantel kloar was, wuiren dijzulfde klaaier in krantenpepier wikkeld en kon ik op fietse bie d’mìnsen langs om t pakje òf te levern.
In wintertied muik zai kolenkaggel aaltied aan mit törf op n loagje kranten. t Was n geduldwaarkje en as ik smörgens verkleumd en hongerg van bère kwam en begon te jeuzeln, dat t nog ieskold in koamer was, stuurde ze mie gewoon weer terogge noar bère. Nee, zai luit zok deur mien gezemel de kaggel nait aanmoaken.
In zummertied kwamen kranten bie zunschienweer ook goud van pas, as bloumenbeschaarmer. k Zai de vergeelde kraante nog wel liggen over zungevoulege begonioa’s en anthuriums.
t Muik nait oet in welk joargetiede, mor as der behongen worden mos, wuir der eerst mit stiefselkwast n loage krantenpepier op mit jute bespannen muren klaaid.
Krantenpepier was roofgoud, doar most zuneg op wezen. t Ging der soms den ook haard om heer. Zoals dij aine keer, dou k n stoapel kranten oet törfhok stolen haar om doar pieltjes veur mien bloaspiepe van te draaien. Netjes volden, netjes òfscheuren, want moeke om n schere vroagen, dus k nait. Den haar k mit wotter noar dokter mouten. Dat ik as doader toch pakt wuir, was mien aigen domme schuld. Omdat stroat vol lag mit òfschoten en òfkeurde pieltjes, was dat nait zo stoer terogge te redenaaiern. Stroatvoel was traauwens nait t probleem; dat wie op t schiethoeske nou gain reepkes pepier meer veurhanden haren, was slimmer. Dou k soavends op bère lag en k pabbe en moeke deur dunne muren heurde proaten over mien pepiervergraimerij, heurde ik mien moeke nog vergrèld zeggen:
‘Zolst hom toch achter behang plakken.’
Dou k volgende dag noar visboer Moek mos om veur n gulden gebakken vis op te hoalen en zien vraauw bestellen inpakken wol in kraante, zee k:
‘Dou der mor n ekstroa kraante om tou.’
Zai het mie dou hail vrumd aankeken, wait ik nog wel, mor k haar mien taimke al kloar:
’t Is n hail ìnde rieden noar Komnijsterwieke en mien poabbe holdt nait van laauwe vis.’
Mit tegenzin en duusterkiekende ogen het ze aan mien verzuik voldoan. Ik kreeg der n kraante ekstroa om tou. k Haar toch ook nait zeggen kind, woar wie visboers pakpepier veur neudeg haren.
Den haar ze, denk ik, echt vrumd keken.

• • •

Winterloze winter

Mit 25℃ op waarmtemeter in blokhut en n stroalende zun, dij over dakraand van gerazie hìnglopt, lopt t tegen 2 uur as Arineke mie achter computer wegslagt mit de woorden:
‘k Docht, dat wie vanmiddag nog n ìndje op fietse vot gingen.’
Ik bin nait veurberaaid op zokse plötse situoatsie-veraanderns. Wat wilst ook, k zit mit mien liggoamelke verschienen den wel op Wieke, mor mien verstand hoest aargens in Franse heuvelstreken tussen Paries en Disneyland.
‘Zitst al weer haile zundag achter dat schaarm te foeken en dien zundag te verdoun.’
‘Ho, ho,’ wil k mie in alle toonoarden verzetten tegen zoveul onrechtveerdeghaid, ‘òfloop en spannende òwikkelns van schoolraaize noar Paries vragt mien volledege aandacht.’
Gelokkeg gript, vlak veurdat woorden van onbegrip mie over lippen stromen, mien aigen beterwaiter, maisttied verstopt en onberiekboar, mit haarde hand in en legt n knope in mien tonge. Ik bin veur n poar tellen oetteld, mor net laank genog om mie te bezinnen op n akseptoabel antwoord. Omdat kindermusical jannewoariemoand òfmout en der nog oardeg wat noten op zang zet worden mouten, vroag k heur vrundelk, welke noten zai op zang het. t Vaalt nait goud.
‘Wie hebben onder t eten nog òfsproken, dat we vannommedag op fietse weg zollen.’
As t goud weer was, kin k mie nog herinnern. Ain blik in toene overtuugt mie dat beterwaiter n haalve menuut leden n goud veurspèllend vermogen aan dag legd het. t Is stroalend weer en op slag veraander ik van langsoame verhoaltjesschriever in actieve fietstochtorganisator.
n Ketaaier loater hebben wie fietsen onder kont schoven en rieden richten Pekel. t Is n oardeg zetje leden, dat wie n fietstochtje moakt hebben, besef ik, as wie n ìndje op glee binnen. De dikke winterjaze, dij k op aanroaden van Arineke toch mor aandoan heb, bliekt gain overbodege luxe. As wie hoezenschoel van Wiekster lint achter ons loaten hebben en richten Heeresmeer peddeln, waait ons inains n gemaine poeste wind in t gezichte.
‘Dat vaalt tegen,’ is mien eerste reactie.
t Zag der achter glas oardeg wat vrundelker oet. Toch kin k mie nait aan indrok onttrekken, t is n apaart gevoul, dat wie veur t eerst noa n laange winter weer boeten kommen. Zo mout t voulen, as kooide stalkoien in t veurjoar weer lösloaten worden. Lutje wotterpoultjes op fietspad tovern mie n beeld veur ogen van laankleden en k zeg:
‘Wie maggen bliede wezen, dat we van dikke snijbulten verlöst binnen.’
Antwoord krieg k nait, allendeg n onverschilleg scholdertrekken en onbegriepelke blikken. Opmaarken komt traauwens nait oet n wolkenloze snijhemel. Zotterdagoavend zat ik om klokslag haalf zeuven veur Duutse televizie. Noa winterstop gaait voetbalkompetietsie aanderkaant grup ook weer loos. Sommege gewoontes binnen stoer òf te leren. k Vaal in onverwacht dikke snijbuien en mit dikke loagen snij bedekte voetbalvelden. Aan extreem körte broeken en hoardracht zai k, dat Duutsers mie bie t bain hebben. Wat zai mie veurschuddeln binnen gain zotterdoagse wedstriedversloagen. t Binnen beelden van laankleden. Documentairemoakers hebben n schier tiedsbeeld van 60-er en 70-er joaren aan mekoar liemd. In dij tied, vertelt kommentaarstem, wuir der staark over docht om n winterstop in te lassen.
Aan t Pekelder Heeresmeer is t mìnsenstil. In de verte in t paark zai k wat ondudelke bewegens. Vlakbie de eerste katjesbomen. Bluiende katjes.
’t Mout toch ook nait gekker worden,’ zeg k tegen Arineke.
‘Dit is nog mor t begun,’ veurspèlt zai mit meer eernseghaid in heur stem dan ik van heur wìnd bin:
‘Netuur is van slag.’
‘Hou bedoulst.’
‘Hest in toene al wel goud in t ronde keken?’
Joa, k loop ja doaglieks ettelke keren van hoes noar toenhoes en weerom, mor as der gain reactie van mie komt zegt ze:
‘Hest al wel zain, houveul zummerbloumen van veureg joar weer gewoon in blui trokken binnen.’
Vandoage bin k op onderzuik goan. Zai het dus geliek. Boeten de helleboruzzen en snijbalen – winterbluiers van nature – het zummeranjer zien rode kroontjes al vezichteg aan de winterlochten loaten zain. Onze Spoanse Margarita’s nemen n veurbeeld aan heur en stoan, alsof ze aan Spoanse costa stoan in ploats van aan Wiekster vieverraand, in volle knop en kloar om in prachtege zummerkleuren oet te barsten. Zulvens de lathyrus – zummerbluier bie oetstek – het zien eerste witte bloumkes al aan de wereld toond. k Mout dammeet veur alle wizzeghaid nog even geroaniums en fuchsia’s bie langs. As dij dizze winter ook overleven, huiven bloumenverkopers van t veurjoar nait op ons te reken.
Of is t veurjoar al begonnen?
Dat de netuur van slag is, mag dudelk wezen. Dat ik deur bovenstoande woarnemens ook van slag roak, rakt mie wel.
Zollen de hoge snijdunen en stiefvraizend weer echt tot t verleden beheuren? Nee, k zit doar nait op te wachten, mor vrumd is t wel.
Troost?
Wie hebben gelokkeg de foto’s én onze herinnerns nog. Allewel. Ervoaren het mie guster leerd, dat ik mit in bovenkoamer opsloagen herinnerns nait teveul te koop lopen mout.
20200120

• • •

Vaar P

Noa de eulierieke euliebollen, de spijsgevulde kerststollen en dezemberse baargen sukkeloa komt in jannewoariemoand hail loangsoam bie mie t besef, dat t aiglieks wel mooi genog west is. Jannewoarie, de moand nuimd noar de Romeinse god Janus, is n moand vol tegenstellens. Net as Janus het jannewoarie ook twij gezichten. Ain gezicht kikt noar t olde joar en geft mie n blik op aal dij verlaaidens mit zien overdoadege toavels en de niks-huift-gewoontes. Ik kiek doar mit veul plezaaier noar. Aanderkant van t gezicht is richt op de toukomst en dij let n hail aander beeld zain. De stried dij k joar in, joar oet weer levern mout om òfschaaid te nemen van de geneugten van t leven en de droad weer oppakken mout, wordt noar mien gevoul elk joar stoerder.
Aarme ik?
Nee, t probleem mout bie de worrel aanpakt worden.
Guster waren wie mit Wietske veur joarliekse APK bie daaiernarts. Nije daaierndokter was echt idoloat van ons droktemoakertje. k Vind t wonderlek om te zain, hou verschillend lu op ons boerenfoxje reageren. Woar d’ain zok vol òfkeer van mìns en hond òfkeren kin, doar is n aander dolenthousiast.
‘Wat n blij ei,’ zee ze op heur aigen, spontoane menaaier en k haar t gevoul dat oetsproak oet grond van heur haart kwam en nait ingeven was deur n zoakelke beroepscode. Wie kregen bie t òfschaaid wel bodschop mit dat Wietske wel aan de stevege kaante was. Te dik dus.
‘Dat ligt nait aan te waineg bewegen,’ dus k wel te zeggen. Wietske is ja aaltied in de weer.
Hail tactisch het dij laive daaiernarts ons dou proaten loaten om oorzoak van dat probleem boven toavel te kriegen. Joa, t is n linke tante. Oetgebraaid hebben we proat over langsoam inslopen gewoontes. En k mos tot de konkluzie kommen dat t aiglieks n dubbelprobleem was. Mos k miezulf verwieten, dat t mit Wietske zover kommen was? Netuurlek, ons hondje let zok groag verwennen. Zegt nooit ho! Net as wie onszulf ook groag aal dat lekkere eten veurschuddeln loaten.
En op terogweg van Zuudloarense praktiek noar hoes heb k besloten kou bie horens te pakken. Wat veur Wietske geldt, geldt net zo goud veur mie. Ervoaren het leerd: t Pad van ainvoud en moateghaid kwiet roaken gaait as vanzulf, om t zulfde pad terogge te vinden gaait stokken stoerder.
Vanmörgen begon t liedensperses en kreeg Wietske n handje vol brokken minder in t bakje.
’t Is beter wat minder in vouerbak te doun, as te mindern op beloningsbrokjes,’ woarschaauwde daaierndokter guster nog. Wieze road dut goud volgen, mor meschain is dat wel t verschil tussen hond en boas. Tussendeurtjes. Wat goud waarkt veur Wietske is slecht veur de boas. Gewoontes binnen zo stoer òf te leren. En wat nog meer muite kosten gaait is t insliepen van nije, of vernijde olde gewoontes. k Wait dat nait allendeg Wietske, mor ook ik de kommende weken n krachttoer verrichten mouten. De verlaaiden van t lekkere òfwiezen, moateghaid betrachten en gezond eten. Dat leste geldt spesioal veur mie.
Ik kin mie werkelk verboazen over mien, onze? eetgewoontes. Hou in n poar generoatsies etenspetronen veraanderd binnen. Meschain nait van ain op aander dag, mor ik kin mie nait aans herinnern, dat waarme moaltied vrouger bie ons thoes aaltied beston oet eerappels, gruinte en vlees, soms vis. Bie kinder dij nou net zo old binnen as ik dou was, huifst doar nait mit aan te kommen. Nee, k mout nait generaliseren. t Zel vast nait overal t zulfde wezen.
Babyboomers, aal t jonk goud wat noa de oorlog geboren is, hebben voak n irreëel, vervörmd nostalgisch beeld van vrouger. Maggen in woord en geboar groag even filain oethoalen noar etensgewoontes van tegenswoordege generoatsie. Ik klap alvast even oet de school. In de musical, dij kinder van groep 8 van t zummer opvoeren goan, gaait t over dijzulfde etensgewoontes en zai zingen dammeet oet volle borst en mit veul overtugen:
  Lu nuimen ons de vaar p-generoatsie
 n Patatje mayo is nait echt zokswat
 Woarin ik veul kwoad zai
 Elke dag een goud belegde pizza
 Eten wie t allerlaifst
 Ook oma’s pannenkouken
 Blieven n echte traktoatsie
 Mor mit n pasta bolognese
 Verrast ons nog t maist
Veur zover ik t bekieken kin, hebben kinder van nou t nait zo slecht. Zai missen de spruutjeslocht, dij mie eertieds aaltied zo tegenston, vervast nait. Behaalve pankouken, loat ik mie regelmoateg en groag traktaaiern op ain van de vaar p’s.
Dat scholen veur veurtgezet onderwies zok op t mement aan t beroaden binnen, hou ze pizza- en shoarma-koeriers boeten de deure holden mouten, geft aan dat tieden echt veraanderd binnen. k Zai ons op kweekschoul nog wel zitten mit bord en bestek en n goud gevulde broodtrommel op toavel.
Nee, ik kin mie nait veurstellen, dat de tied van de gestampte pot, van de stamppot zo makkelk weer terogge komt, ook al blift Arineke t elk joar op eerste dag van t joar wel perbaaiern.

• • •

Vroagtaikens

t Is vroug in de middag van n loie zundag, as k mie veur televizie installeer. In tegenstellen tot wat ik normoal nooit doun zol, snommedoags al veur beeldschaarm zitten goan, dou k dizze middag dus wel. Mismoudeg haarfstweer nuigt nait tot boetenactiviteiten. t Körte mörgenrondje over diek mit baaide honden het mie klouk moakt. Wotterkolde en sniedende wind binnen mie nait in kolde klaaier zitten goan. k Voul de kolde rillens nog. Nee, n olderwets middagje mit scheuveln op televizie en bainen op t haardbankje liekt mie t ainegste alternatief.
Mor k bin te vroug. Herhoalens van n dag eerder irriteren mie, net as oeverloos gezwam van old scheuvelrieders, dij mit veurbeschaauwens nog n griepstuver bieverdainen. Ammehoela. k Wil actie en gain proaterij. Den kin k net zo goud noar t kaffee goan. Net as k zit te prakkezaaiern om aan t eindeloze gezemel n ìnde te moaken, komt der bewegen. Oet n onverwachte houke.
Tougelieks begunnen twij honden te blavven. Veur de goie orde, bie ons blaft nooit ain hond, t binnen aaltied twije. k Heur dat Famke achter thoes is, mor Wietske, dij net as ik weschienlek n vervelend zundagmiddaggevoul wegpoetsen wil en in hal op stoule is goan liggen te sloapen, let Famke nait in de steek. Soamen binnen ze staark. Omreden Wietske opsloten zit tussen dichte keuken- en koamerdeur en Famkes blafwoarschaauwen heur dudelk moakt het, datter echt wel wat loos wezen mout, staait zo te heuren mit neuze aan veurdeure. Zai gaait as n helhond tekere. Maisttied n taiken datter veziede in aantocht is.
Ik draai mie wat ongemakkelk op oetvòllen kroakstoule en ain blik over rechterscholder is voldounde om te konstateren, dat mien vermouden klopt. Wie kriegen veziede. In elk geval staait der n auto op onze oprit. t Is n onbekìnde auto. n Sportwoagen, glimmend swaart, zo’n leeg bie de gronds medel, woarst volgens mie nait in zitten kist, mor in liggen moust. Ik overweeg mien laankoet liggende pesietsie te verloaten om te kieken welk bezuik zok bie ons aankondegt. As n soort automatisme schut mie in de zin:
‘Zol Frederik – schoonzeun – zok n aander auto aanschaft hebben,’ mor dij gedachte holdt nait laank stand.
Gelokkeg is Arineke, nog aal in keuken bezeg, deur t lewaai van honden doadwerkelk in t ìnde kommen. k Heur noamelk, dat veurdeure opengaait en k verwacht elk mement, dat zok aanderkaant koamerdeur n gesprek ontvòllen zel. Niks is minder woar. n Tel noadat veurdeure opengoan is, zai k vanoet mien rechterooghouke dat de sjefeur van n swaarte sportwoagen zien racemonster in achteroet zet het en mit gevoar veurbieriedende fietsers op bumper te kriegen, mit gierende banden van oprit scheurt. Dat hai in t onverzichteg achteroetcrozzen n haalf gemaintetoentje omwaault, geft aan dat driever echt veul hoast hebben mout. n Poar tellen noadat auto in richten Deursnee vertrokken is, komt Arineke koamer binnen en zegt:
’t Was n Renault.’
t Is aanlaaiden tot n oetwizzeln van nait aanwezege kennis. Doar kommen wie pas noa n zetje achter.
Wie kinnen echt gainaine mit n swaarte sportwoagen. De vroag blift, wat dut n verondersteld onbekìnd persoon op n zundagmiddag bie ons op oprit.
‘Meschain mos e hier wel wat in postbuzze doun.’
Opmaarken liekt net as veurbievlaigende gedachten over schoonzeuns aanschaf nait realistisch. As onbekìnde bezörger onbekìnd blieven wol en wel wat in gruine buzze gooien wol, den haar e wachten mouten tot t duuster was. Of zien opzichtege auto aargens ver van ons hoes op n parkeerploats hìnzetten mouten en stiekom zien bodschop in onze postbuzze mietern mouten. t Probleem is en blift, dat wie gain van baaident n man- dan wel vraauwspersoon in of boeten auto herkend hebben.
‘Toch heb k vanoet keuken zain, dat autodeure open was,’ holdt Arineke vol en vult aan:
‘En dou k veurdeure opendee, sluig autoportier net dicht.’
Zai het traauwens nog meer te melden.
’t Was vervast n jong persoon.’
‘Hou waist.’
‘Tegenswoordeg leren jongelu nait meer hou je n bochtje achteroet rieden mouten.’
Joa, dat het zai dus wel schaarp zain.
Haile middag hebben, onder t scheuvelrondjesrieden mien hazzens toerloos t zulfde rondje draaid:                                                                                            ‘Zol snelhaid van t wegrieden wat te moaken hebben mit oard van t òfleverde pakketje?’
‘Zit diezulf nait aal zo op te naaien,’ perbaaierde mien betere ik, volkomen zinloos, mie gerust te stellen.
Pas in de pauze van plougenachtervolgen heb k de moud vonden om in postbuzze te kieken.
t Rezeltoat?
Zes pakjes voetbalploatjes. n Beetje smoezelg en kreukt. k Docht nog:
‘Dij kommen nait rechtstreeks oet winkel.’
De vroag blift, of onbekìnde sjefeur de goie gever is. Veur t zulfde geld binnen haardrieder en ploatjesbode twij verschillende personen. Hebben ze niks mit nander te moaken.
Meschain het sportwoagenrieder noa t open van autodeure ons noamploatje op mure zain en het docht:
‘Hier woont oom Huppeldepup nait,‘ en is om gain problemen te kriegen of welke aandere overwegen den ook, mit n rötgang achteroetsjeesd.
Mien oeteindelke konkluzie is nait wereldschokkend. De stiekeme ploatjesgever en de vergisautomobilist kinnen twij verschillende personen wezen, mor ook in ain persoon gevangen zitten.
k Mout mie der, denk ik, mor bie deleleggen, dat sommege vroagtaikens aaltied blieven bestoan.
Ainegste vroagtaiken, dij k bie joe wegnemen kin, is, dat ik, dus nait mien zeun en ook mien klaainzeun nait, voetbalploatjes spoar.

• • •