Nijjoarsveziede

Op d’leste dag van 2015 loop ik aan t ìnde van de middag nog ain keer n klaain rondje mit Famke. Ast ainmoal duuster is en t geweld boetendeure lösborsten is, ist ja nait meer vertraauwd om mit zo’n daaier bie d’pad en weg te kommen. Gelokkeg hebben we n grote toene en veur n klaain noodbodschopke vinden we tussen overvlaigende vuurpielen en gillende keukenwichter nog wel even tied. Noa twaalm zel t wel weer rusteg worden.
Dat wie op 1 jannewoarie t nije joar inluden, is nait aaltied zo west. Wie kinnen ons nou nait meer veurstellen, dat onze veurolders veur zokswat as n ìndejoarsfeest rusteg n poar doage, n weke of zulms wel wat langer de tied namen. Dij wozzen dou al wat onthoasten inhuil.
Ain jannewoarie  is pas sunt n lutje twijdoezend joar d’internatsionoale standoard. En zoals onze verre veurolders in diz’tied van t joar vreugdevuren stookten, lewaai muiken om geesten te verjoagen en offers brochten om de goden goud te stemmen, binnen dij gewoontes nait recht veraanderd. Wie binnen nog aaltied aan t vuurtjebranden, t lewaai van donderbuzzen en lewinevuurpielen begunnen we langsoamaan as normoal te beschaauwen en offers brengen, zeker aan Bacchus, is toch ook nait zo’n vrumd verschiensel in dizze doagen.
Veur mien eerste erinners aan ol en nij mout ik roem n haalve aiw terogge in de tied. Noar d’Zandstroom 15 op t Wedderveer.
Aan t ìnde van n laange braggelagtege loane mit twij karresporen ston noamelk t hoeske van mien opa en oma Streun. n Hoeske mit summers n aarbaaiderskou tegen t hoes, twij swientjes op t hok en n hok vol tuten. Doar vierden wie t nijjoar en elk joar kwamen wie doar dezulfde vertraauwde mìnsen weer tegen.
‘Uren, doagen, moanden vlaigen as n schoap deur t veen,’ zee opa steevast as wie blaauw verkleumd onze Solex racemonsters in d’schure stald haren. t Was n taimpie van hom, woarmit e mor aangeven wol hou snel t òflopen joar ons as lös zaand deur d’vingers stroomd was. Wie, dat binnen mien pabbe en moeke, mien zuske en ik, wie kwamen aaltied as eersten aan. Wie waren de boetenbaintjes van de femilie. Wie kwamen noamelk oet Pekel, boetenlanders aiglieks veur d’Blijhamsters. Joa, wie wazzen Veenkelonioalen. Roegbainders. Zo scholden z’ons voak ook oet in dij kontraaien. Wie wazzen gain zandhoazen zoals de rest van de femilie.
Mit kovvie en sukkeloademelk weer wat opwaarmd en vezichiesaan begonnen aan d’eerste euliekouken, dij op oljoarsdag deur oma bakt waren, begon t òftellen en ik mout mie al staark vergizzen ast aans goan is.
As noa n zetje n klompengeluud tot d’koamer deurdringt, wait ik hoast ain ding zeker: Ome Jan is der. t Is ook nait moeilek roaden, omreden dat ome Jan aaltied vlak noa ons kwam. Ome Jan is gain langsloaper. Net as opa is hai boerenaarbaaider en wìnd om vroug op te stoan.
‘Veul zegen, mien jong,’ krieg ik den te moaken mit zo’n grote ieltege boerenaarbaaidershaand, zo’n formoat kolenschop en den nog n beetje groter en dij ook nog net even stiever deurdrokt as normoal. En as ome Jan, mit op sleeptaauw tante Liny en baaide kinder op weg goan noar d’veurkoamer, wait ik wel hou t verder gaait:
‘Moin, ol, veul zegen.’
t Is bestemd veur opa, dij in d’ligstoule veur t roam net bezeg is t sigarebandje van zien eerste sigare van dij dag òf te hoalen en as e de bekìnde sigoaregeur d’koamer inblast, heur ik hom zeggen:
‘Rusteg west op t dörp?’
‘Joa,’ komt ter trankiel oet, ‘kwoajongens hebben d’wupkoare van boer Jansen wel weer op t dak van d’school kregen.’ En terwiel d’manlu proaten over oljoarssleperij van d’ploatselke baliekluivers, schoft ter inains n leren bale, zo aine mit n leren vetertje, over de vlouer de koamer in.
‘Kiek, doar is ome Derk-Jan,’ breng ik op slag elk gesprek in toeze.
Oom Derk-Jan is mien voetbaloompie, slagter en voetbaloompie. Ik heb hom ain moal bloudworst zain moaken in d’schure bie opa en oma, mor ik heb hom ook wel es bloudworst zain moaken van zien voetbaltegenstanders.
‘Hou gaait t mit Jan van Geert Mulder oet Winschoot,’ wil mien pabbe waiten.
‘Denkst nog aaltied dast hom zo wied krigst, dat e in t Nederlands elftal komt te speulen?’ Mor ome Derk- Jan wait alles wizze en begunt zien reloas over de kwaliteiten van zien neeffie.
‘Hai mos allendeg nait zo veul kwedeln,’ vindt ome Derk-Jan, terwiel e mie intussentied de schere veur boetenspeulers veurdut.
‘Kin e aaltied  de kost nog verdainen as maarktverkoper of as stadsomrouper,’ wordt ter laggereg over neeffie Jan oordaild. Dat dizze zulfde Jan Mulder loater n BN-er worden zol, haren ze dou nait bedenken kind. Den haren ze weschienlek heur woorden wat zorgvuldeger kozen.
As Derk-Jan en tante Oktje binnen binnen, is t hek van de dam. Den wordt t zo drok, dat je der gain oog meer op holden kinnen. Je mouten noamelek waiten, dat mien moeke mit elkoar vaar bruiers en ain zuster het en doar kwam den ook nog n haile tjucht neeffies en nichtjes achteraan.
t Aarbaidershoeske luip den ook zachiesaan vol. Te vol? Nee, t was wel haile gezelleg zo mit nander en t was ook aaltied zo mor weer veurbie.
As ik zo terogge kiek op dij tied van vrouger, den blieven aal dizze femilie erinners weer bie mie bovenkommen. As k d‘ogen dicht dou, zai’k alles zo weer veur mie. Mooie erinners, dij ik kouster. Mor bie dat mooie blift ook aaltied dat weemoudege gevoul van destieds terogge kommen, dat ik soavends voulde as ik weer op mien aigen bère in Pekel lag. Dat gevoul, dat de dag mie as lös zaand deur de vingers glipt was. Dat de tied mie weer de boas west was.

• • •

Proatjeboksems

t Is weer kerstbomentied. Sunterkloas het d’hakken nog nait licht of zugst overal achter d’roeten de kerstbomen weer verschienen. Op stroom van dizze tied zugst ook regelmoateg kerstboomkes aanderkaant roete mit heur heldere lampkes d’stroate verlichten. Mor ast echt mitdoun wilst, den moust n nijemoodse kerstboom in toene zetten. Zo aine dijst overdag nait zugst, mor dij noa twijduustern pas zichtboar wordt.
Woar d’kerstboom verschient, doar verdwient t bord in toene. t Ain paast nait bie t aander. t Hoes mooi versierd en toene opklanderd, den heurt doar gain schraaiwend lillek bord tussen dat aander mìnsen vertelt, dat je t hoes te koop hebben.
Nog nait zo laank leden waren Famke en ik op weg om ons rondje Luttje Bos te lopen, dou we bie t leste hoes opholden wuien deur n grote oploop van mìnsen. En auto’s. Gain gewone auto’s zoals we ze doaglieks bie ons in d’stroate zain, nee, van dij grote aso-bakken en  van die auto’s dijst wel op n rekloamefilmke veurbie schaiten zugst en woar den n pries bieheurt, dij ongeveeer geliek is aan twij joarseloaressen. Even docht ik dat ter n bouldag aan de gang was, mor dat was n verkeerde gedachtengang. t Was nog nait recht zo ver, t ging bliekboar gewoon om n bezichtegen van t hoes, woar al tieden n bord in toene ston. Gelokkeg haar ik Famke bie mie en dij boo mie deur heur snuvvelen aan d’koniferenhege n ekskuus, woardeur ik mie n goud beeld vörmen kon van d’situoatsie. n Jong stel, begelaid deur wederziedse ollen en n man mit n doemstok in d’kontbuutse heurden bie d’aine pertij, woarbie ik d’eersten as aspirantkopers inschatte. d’Aander pertij was  getalsmoateg wat minder staark vertegenwoordegd, beston noamelk mor oet twij personen.
n Vraauw op hoge hakken en kled noar de nijste mode en heur pazzipant, n manspersoon mit n achteloos openvalende laange jaze en strak in t pak mit nog n echte strikke. t Moakeloarskantoor, zoals ik ze mit d’ogen dicht wel oettaiken kin. As ik dij baaident in d’Kerkstroate tegenkommen was en haarst mie vroagd, welk beroep hebben dizze lu, den haar ik dat antwoord dus geven.
Zai haren t drok. Drok mit oetleggen en drok mit overtugen. t Jonge stel leek mie hail enthousiast, mor doar haren zai verder gain kind aan, t waren juust d’ollu en doemstok, dij redelk kritiese vroagen leken te stellen. Ik zag en heurde hom echt proaten as Brugman en zai dee nait veur hom onder.
Famke was intussentied zo wied, dat ze verder wol. Ik haar t verders ook wel zain. In aal dij joaren veraandert der echt niks.
t Is al laank leden, mor wie binnen ook  ooit aspirantkopers west. Noa verschaaiden bezichtegens en even zoveul teleurstellens over t aanbod, was nummer 173 aan de beurt. t Hoes ston al joaren in de verkoop.
‘Dat is gain goud taiken,’ woarschaauwde mien pabbe ons al bie veurboat, ‘as n hoes binnen n poar moand  nait verkocht is, den is der wat mit.’  Ik was nait recht overtuugd van zien geliek. Ik wol t eerst mit aigen ogen zain. Kieken is ja nog gain kopen. Noa n telefonies ketakt mit d’moakeloar muiken we op n dag in meert d’òfsproak om n bezichtegen te organiseren in t grote grieze hoes op nummer 173.
t Staait mie nog helder veur ogen.  Vanòf t mement, dat wie d’veurdeure binnenstapten, vuil ons mond open en woar t haart vol van is, doar stroomt de mond van over. De woarschaauwen dij we mitkregen haren, om nait aal te enthousiast te reageren, wuien deur Arineke volledeg in d’wind sloagen. Ik haar ter mor stoer mit.
‘Wat n grote hal,’ was t eerste bewonderende kommentoar. Ik was t wel mit heur ains, mor bedudde heur dat ze zok n beetje inholden mos. In d’keuken wui t nog aarger.
‘Moust es kieken, wat n prachtege woonkeuken,’ draaide ze as n triezeltoppe in t rond in n soort amechtege aanbidden. En de koamer haar zo’n mooi oetzicht en de sloapkoamers waren zo heerlek roem.
Ik wait nait oft wat oetmoakt het, dat zai de loftrompet zo openlek oetstoken het tiedens dij eerste bezichtegen. Mit de kooppries, bedoul ik. t Moakt ook nait. n Hoes verkocht zokzulf.
t Verkoopproatje van de moakeloar was doudestieds aan ons nait besteed. Wie wonen der al datteg joar noar alle tevredenhaid.
O? Ie binnen nijsgiereg noar t hoeske, woar ik mien verhoal mit begon. Dij is nog aaltied nait verkocht.

• • •

Terogge in de tied

‘Wat waiten zai doar nou van.’
t Ligt mie veur in de mond, d’woorden rollen mie hoast van t puntje van de tonge òf, mor ik bemui mie der nait mit. t Is best wel stoer om die boeten n diskussie te holden en dien oprechte mainen noar veuren te brengen over aal dij filosofiese beschaauwens, dijst soms bie pad en weg heurst. As je noamelk waiten willen hou w’onze soamenleven mouten organiseren of meschain wel mouten reorganiseren, den road ik joe aan om es n keer bie n school joe onder t  gemaine volk te mengen. Wat je den aal te heuren kriegen, doar kinnen je n hailbult van leren. Mor soms gaait t aans en goan joe d’oortjes toeten. Zoals lestent.
Baange om te loat te kommen, bin ik dizze dinsdagmiddag weer veuls te vroug. Ik zai op mien mobieltje, dat t nog wel tien menuten duurt, veurdat d’lutjen oet school kommen. Ik bin gelokkeg nait d’ainegste. Maist ollen en n poar grootollen hebben zok boeten t schoolplaain verzoameld en wachten in gezoamelkhaid òf tot de schoolbèle gaait. Loze tied vragt om n invulling en ik luuster n klaain ketaaiertje ongevroagd mit in n gesprek over d’inrichten van onze olderenzörg. n Vraauw, ik schat heur n dikke datteg, wait persies woar t mis goan is.
‘Twij generoatsies leden haarst nog gain verzörgenstehoezen. Dou deden de mìnsen nog alles zulf. As opa of oma zok thoes nait meer redden kon, den namen d’kinder heur op in heur aigen hoes.’
Heur gesprekspartner, n jongkirel van dezulfde leeftied, ist mit heur ains.
Mien inschatten is, boeten d’leeftiedsindikoatsie, dat zai nait zo mor wat oet de dikke doeme zogt. Ik stel mie zo veur, dat zai echt wel wait, woar ze over prat. Zai verdaint vervast heur cìnten in de zörg. Meschain het ze vandoage of guster wel te heuren kregen van heur boas, dat zai op zuik mout noar aander waaark. Dat ze van hogerhaand te heuren kregen hebben, dat ze bezunegen mouten, omdat de zörg in Nederland onbetoalboar worden is. Ast zo is, joa, den mouten je joen haarte of en tou even luchten, ook al ist midden op stroate en moakt t nait oet wel aal mitluustert.
Woarom wor ik toch zo obstinoat en zo franterg van dizze konversoatsie, vroag ik mie òf. t Is zulms zo aarg, dat ik mie onthol van elk kommentoar. Ik wait van miezulf, dat ik mie der beter nait mit bemuien kin. Kist midden op stroat toch nait begunnen mit:
‘Wat waist doe doar nou van. Bis t n dikke plaze. Doar kist doe toch nait over oordailen.’
Ik las van de weke nog in d’kraante, dat huusartsen ook veurstander binnen van n nije aanpak van d’olderenzörg. Nou binnen dokters over t algemain wereldverbeteroars. Ze kieken veuroet en perbaaiern in de gegeven omstandegheden t beste veur de mìnsen te regeln. En dat kon ik van onze verbolderde en opstandege moeke doar boeten t schoolplaain nait zeggen. Zai wol zo geern terogge in de tied. Dokters willen dat de 75-plussers langer thoes kinnen wonen. Onze kwoie moeke wil ze weer bie d’kinder onder dak hebben. Da’s n wezenlek verschil. Dat was ook de reden, woarom ik zo’n muite haar om mie der nait mit te bemuien. Elkenain wordt vörmd deur zien ervoarens.
Old opoe Frikken woonde bie mien grootollen in hoes. Nait in n apaart koamertje, woar ze in alle rust heur leste joaren slieten kon. Nee, in d’eerste ploats was dat koamertje der nait. Opoe lag op n bère in d’veurkoamer en haar doagliekse zörg neudeg. Van smörgens vroug tot soavends loat en ook nog voak snachts . Opoe was bedlegerg. Ik zai mien grootollen nog wel mit heur tornen. Mor zai vonden t heur toak om opoe aan t ìnde te brengen. Der was in dij tied ook ja niks aans. Zai haren niks te kaizen. Zai deden persies wat alle kinder veur heur olde moeke zollen doun. t Het mie, hou klaain ik dou ook was, aaltied begroot van mien opa en oma. Zai waren meer as allendeg mor mantelzörger. Zai haren heur leven in dainst steld van old opoe.
Ast ais kin zollen je doar toch nait terogge verlangen mouten.

• • •

Bloudprikken

Ik kin smörgens nait zo vroug wezen of der binnen al gounent, dij mie veur binnen. Dizze mörgen ist nait aans. Omdat ik nog wel wat om handen heb en t lekoal vanòf kwart over aachte open is, draai ik om even over aachte d’auto de parkeerploatse op. Ik kiek recht de wachtkoamer binnen. Ik zai, dat t al weer oardeg vol zit. t Is vandoage dus weer nait lukt. Wat mekaaiert d’mìnsen toch, dat z’aalmoal as eerste bie t bloudprikken willen wezen. Of zollen dij mìnsen net as ik ook zo’n drok leven hebben, dat ze dit even snel achter de rogge hebben willen. Ik bin nummer negenvatteg en nummer zèzzendatteg mout nog begunnen.
‘Ze binnen nog aan t kovviedrinken,’ verkondigt de man dij dichtste bie deure zit. t Zint hom duudlek nait. Net as de vraauw, dij mit n gruine bodschoppentazze tussen de bainen onrusteg hìnneweer schoedelt. Ze het vast hoast. Joa, winkels goan tegenswoordeg om acht uur al lös.
’t Is al kwart over aachte west,’ bevestegt ze mien vermouden.
Ik mag groag noar zokse mìnsen kieken. Veul te luustern vaalt ter traauwens nait. Elkenain kikt wat stoensk veur zok oet, as Dick, d’harmonikoaspeuler binnenkomt. Hai het wel ervoarens mit n zoal vol òfwachtende mìnsen. Hai kikt even in t rond en gaait op de twijde stoule bie deure zitten en zegt:
‘Hou gaait t vandoage. Goan we linksom of rechtsom. As we linksom goan, bin ik as twijde aan de beurt.’ Hai het lu in ain klap oet heur lethargiese holden bevrijd. Der binnen meer mìnsen dij Dick kinnen. Langsoam ontstaait ter n gesprek, mor t blödt noa n poar menuten ook weer dood. t Geft niks, want t rode nummertjesapperoat is begonnen mit òftellen. t Bloud begunt weer te stromen.
n Poar joar leden zaten d’bloudprikkers nog in n aander gebaauw. Aan d’Stainstroat, mor wel mit t zulfde nummertjes-trek-apperoat. t Trekken van zo’n lutje pepiertje mout mit overleg. As je der te roeg mit omgoan, den hest zo mor twij, drij nummers in d’haand en hest ja mor aine neudeg om aan de beurt te kommen.  t Kin natuurlek ook per ongelok gebeuren, dat je twij nummertjes trekken. Volgens mie was dat d’oorzoak van d’kommootsie op dij bewuste mörgen.
Ik was nog mor net binnen en telde in de gaauweghaid minimoal twinteg lu. Ik haar mie der al bie dele legd, dat wachten d’ainegste meugelkhaid was, dou noa n zetje n man d’wachtkoamer binnenkwam, dij vlak onder t trekapperoat wat van de grond oppakte, even noar t òftelapperoat boven deure keek, mor nait zitten ging. Ik docht eerst nog bie miezulf, dij man het gain rust in t gat en overweegt of e blift of weer weggaait. Allewel. Zien gezichtsoetdrokken sprak n aandere toal. Hai keek nog es n keer van zien nummertje noar t òftelapperoat, dou e bliekboar inains n goie bekìnde zag:
‘Hé, moi, doe hier ook?’ d’Aansproken man laagde wat, stak zien haand as n begrouten in de locht, mor zee niks. Sommege mìnsen duurven in n volle wachtkoamer bliekboar gain gesprek aangoan.
‘Moust nog laank wachten?’ perbaaierde hai t nog n keer. Ook dit moal bleef n konversoatsie oet.
‘Ik bin zo aan de beurt,’ zee e mit n braide laag op t gezichte, ‘ik heb nummer zeuventachteg.’ Ik zag dat nummer zèzzentachteg  op t klapbordje boven deure ston. Ik snapde nou ook zien leeg-bie-de-grondse aktiviteit bie binnenkomst. Doarom bleef e dus stoan. d’Geloksvogel. Ik was glad jeloers op hom. Hai was zo aan de beurt en dat haar e op n subtiele menaaier mit d’haile wachtkoamer vol mìnsen daild. Ik mos der innerlek wel om lagen. Dou e, volkomen legoal, noar binnen ging, laagde hai nog es filain noar gainaine in t biezunder, mor – dat heb ik der van moakt – wel mit de bedoulen om wat reaksies oet te lokken. Nou, dij kwamen ook. t Was gain menaaier van doun, zee d’ain. Zokswat mos verboden worden, mainde n twijde. Elkenain mout toch op zien beurt wachten, verkondegde n daarde. Zo zaten ze mekoar op te naaien. De vergrèlde koppen dij ze der bie trokken, spraken al boukdailen. Mor t mooiste kwam, dou de man, nog bezeg zien jaze aan te doun, weer noar d’oetgang luip. Noa n körte groutnis, ‘Nou, moi, hè’ noar zien stomme kammeroad, bleef d’haile wachtkoamer iezenwekkend stil. Gainaine dij n woord zee. Ze volgden hom allendeg mit d’ogen. Tot de boetendeure tou en dou begon t gekoakel weer. t Was toch gain stijl en doar was elkenain t mit ains.
Mien advies? As je wat ruiern in n wachtkoamer willen, loat es n nummertje valen. De komedie, dij zok den òfspeult is hail levensecht. n Gebelskop vaalt noamelk hail makkelk òf.

• • •

Monopolie

Ik vroag aan moe ain grote mand
Mien schou is ja zo klaain
‘Ik zet n stevel bie d’schösstain hìn,’ zee mien pa vrouger steevast, as wie veur d’kolenkachel in d’koamer stonden te zingen.
‘Aalbegeer,’ zeden wie den, ‘dat heurt nait zo.’ t Heurde natuurlek ook nait zo, en as pabbe de volgende   mörgen n puutje mit zolt oet zien stevel huil, den haren wie toch weer geliek kregen.
t Binnen drokke tieden begun dezember. Nait allendeg veur Sunterkloas en zien pietermannen, mor ook veur aal dij hulpsunterkloazen.
Oflopen zotterdag luipen wie in dij houdoaneghaid den ook in Winschoot. En wie waren nait d’ainegsten. d’Verlanglieskes dij ons via mail of internet/lootjestrekken.nl  touzonden waren bepoalden onze raaize deur Sodommer dreven. t Zol weschienlek n laange dag worden, mor as je derop veurberaaid binnen, den waiten je wat joe te wachten staait. t Begun van onze zuiktocht begon hail hoopgevend. Bie d’eerste de beste speulgoudwinkel, dij op ons pad kwam, vonden wie aal dat lutjen heur hartje begeerde. t Was n miroakel, zo snel haren wie nog nooit inkopen doan.
n Kinderhaand is gaauw vuld, mor ons bodschoppenkarrechie haar ook nait veul roemte meer over, mor omdat t belangriekste, de kedo’s veur de klaainkinder, binnen was, luipen wie noar de kassa. In t gedrang op weg noar t betoalpunt, kwamen wie tegenover n vraauw te stoan, dij net as wie mit n groot pepier op stap stuurd was.
’t Is toch aaltied weer moeilek kaizen,’ zee ze ongevroagd. Dat wie al laank en braid veurzain waren en nait veul meer te kaizen haren, was veur heur bliekboar nait zo relevant. Mor om de toch ainegszins moudeloze vraauw op heur stoere zuiktocht toch n beetje n haart onder de raime te steken, gaven wie heur geliek. t Was haile toer.
‘Z’hebben al zo veul,’ zee ze heufdschuddend en terwiel ze ons heur laange lieste zain luit, ‘en den moust es kieken wat ter nog aal meer bie kommen mout.’ t Was ook n indrokwekkende lieste. Dou t deurgangspad veur ons plöts vrij kwam, begon ik al mit t karrechie te schoeven. Te vroug, bleek wel, want de vraauw was nog nait oetverteld.
‘Waiten je wat t tegenswoordeg is.’ t Kwam der wat soamenzweerdereg oet en wat onzeker om zok tou kiekend, wuien wie gewoar, wat t probleem van dizze tied is:
‘Hail veul kinder hebben geschaaiden olders en dij kinder kriegen voak van twij kanten kedo’s en omdat ze t al zo stoer hebben, kriegen ze voak ook nog wat ekstroas toustopt.’ Zai leek mie n ervoarensdeskundege, zo eerlieks as zai t zee.
Sunterkloas in onze tied was nog nait zo’n rieke man. Wie kregen ook voak hail praktiese kedo’s. Dat haar Sunterkloas wel goud begrepen. As kwoajong kist toch nait zunder n poar goie stevels. En n waarme pyama was op dij kolde sloapkoamers ook gain overbodege luxe. Mor in 1961, ik wait t nog hail sekuur, omdat t ons leste sunterkloasfeest was in t olde hoes, kreeg ik n monopoliespel. Ik was ook al laank oetkeken op mien knikkerspel, zeker omdat de knikkers, ast n beetje haard aan de vere trokst, deur d’haile koamer hìnvlogen. En t lutje gruine lokomotiefje haar ook niks oetdoagends meer over zok. Dammen en pesten, dat deden we nog wel regelmoateg, mor dou t monopoliespel dat joar oet t pepier kwam en ik noa n körte oetleg wos woar t op aankwam, lag t spel elke oavend hoast op toavel. Mien ollen mouten der mitschik maal van worden wezen. As Sunterkloas dit van teveuren waiten haar….
Guster was lutje Anna zaik en mog d’hail dag bie opa en oma blieven. Gelokkeg knapte ze noa de middag n beetje op. Dat was te maarken, want vanòf dat mement wui der beslag op opa legd, woar hai noa n zetje nait meer zo vrolek van wui. Anna wol noamelk memory speulen. Anna wil aaltied wel memory speulen. Gek worst ter soms van. Ast vaar joar bist en winst elke keer mit n onnuimelk groot verschil van dien opa, och, den hest doar plezaaier in. Dat d’oardeghaid veur opa der gaauw òf is, is best moeilek te begriepen veur zo’n kind. Hou mien ollen doar vrouger onderoet kwamen, wai’k aiglieks nait persies meer. Meschain is dat wel de verkloaren, woarom ik nait zo goud ( meer ) bin in t spellechie memory.

• • •