Mui

‘Of wie zotterdag ook kwamen kieken bie tennistoernooi in Grunnen?’
Ilses vroag is nait aan dovemansoren steld. Vanzulfsprekend kommen wie langs, mor om acht uur smörgens al in auto noar Stad te sjezen wordt ons toch n beetje te vroug. t Alternatief wordt vaststeld op haalf elf.
t Weer waarkt nait echt mit, mor regen is gain spelbreker. Wedstrieden worden in Stadjershal òfwikkeld. Zo kommen je nog es aargens.
In eerst pertij gaait t al mis. Ilse verdraait heur polse en verlust de wedstried. Gelokkeg binnen lu van EHBO aanwezeg en op aanroaden van dokter wordt besloten, noa n ketaaiertje deppen mit koelelementen heur polse flink in te tapen. De goie road is gold weerd, bliekt aan t ìnde van de middag.
Tussen de middag is t stroalend weer en ruilen sporters en toeschouwers de benaauwde roemte van grote sporthal veur frizze boetenlochten. Wie nemen ploats aan n grote picknicktoavel om ons twaalfuurtje te nuttegen. Sporten, mor ook kieken moakt hongerg.
Noast ons goan twij vraauwlu aan zulfde picknicktoavel zitten, as der noa n zetje n wat oldere, sportieve man in körte broek terras op komt lopen. t Binnen drij onbek֡ìnde lu veur mie, mor d’menaaier woarop zai t gesprek begunnen, moakt dudelk dat zai mekoar al wat langer kinnen.
‘Zugst der mui oet,’ zegt maist linkse vraauw op tippe van bank tegen man en middelste vraauw, mien buurvraauw, knikt instemmend. Zai kikt hom noadenkend aan en schudt heur heufd.
Opmaarken is veur hom reden om der bie stil te blieven stoan.
Ik, mit mien aigenwieze kop, main mie mit t gesprek te mouten bemuien en zeg:
‘ Vraauwlu willen joe mui proaten, heur.’
Gain van drijent het doar n bodschop aan. Ook Arineke kikt mie aan en k zai aan daipe rimpel boven heur ogen, dat ook zai mien löslippeghaid nait waarderen kin.
Aan mans gezichtsoetdrokken zai k, dat hai wel wat oet te leggen het. Zo wor ik ongevroagd en onbedould as luusteroar mittrokken in n biezunder vrumd verhoal.
’n Poar doage leden bin k nog in dien zaikenhoes west,’ richt man zok spesioal op vroagenstelster.
Ik kiek noar vraauw op tippe van holten baanke en votdoadelk schaaiten mie allerlei gedachten deur de kop.
‘Dien zaikenhoes? Zol zai dokter wezen?’
Klaaier moaken de man, én de vraauw, mor aan n vraauw in trainingspak kist nait zain of zai n dokter is. Veur t zulfde geld waarkt zai op administroatsie of t is zulvens denkboar, dat zai mit veegmesien de vlouers schoonmoakt. Veul tied om hier verder over te prakkezaaiern heb k nait, want de man het nog veul meer te vertellen.
‘k Bin mit gierende sirene noar t zaikenhoes brocht en votdoadelk noar operoatsiekoamer reden.’
Ik bekiek man inains mit aander ogen.
‘En dat is nog mor n poar doage leden?’ vroag k mie verboasd òf.
‘Zai hebben mie via mien rechterpols opereerd.’
Baaide vraauwlu binnen net as ik riddersloagen. Man nait. t Vervolgverhoal opent n kompleet nije wereld. In elk geval veur mie.
‘Joa, t zag der nait zo mooi oet.’
Dat hai t vertelt op n toon alsof t de gewoonste zoak van de wereld is, moakt het nog spectaculairder.
‘Zai hebben mie ploatselk verdoofd en binnen dou mit n laange droad noar mien haarte goan.’
Hai het as pasjìnt operoatsieperses van a tot z mitmoakt. Joa, zai moggen hom wel dottern en dou kransslagoader ook nog es verstopt bleek te zitten, joa, zai moggen ook wel n stent zetten. t Was lopieswaark west en hai kon volgende dag gewoon weer noar hoes.
‘As mien vrundin mie nait tegenholden haar, haar k de dag dernoa al weer op tennisboane stoan,’ beslot e zien verhoal.
Nee, t leste is nait hailemoal woar. Hai het mit linkse vraauw nog wel even wat te verhapstokken en zegt trankiel:
‘Kiek, t gaait nou aal weer goud, mor de tied veur d’operoatsie was n minne tied. Dou zag k der echt mui oet.’

• • •

Vief menuten

Op n schiere, zunnege dag kin k mie wel n haile dag vernuvern in toene. Zeker noa n dikke gobbe regen valen schovvel en haarke mie maisttied as vanzulf in handen. Zai waiten, onkruud waast snel noa n buie en mout mit worrel en al uutroeid worden. Mit zien drijent kriegen wie toentje den ook wel weer schier en schoon.
Aan t ìnde van zo’n dag, as t waark doan is, mor stieve rogge en stramme spieren mie voak ook dudelk maarken loaten om t kaalmer aan te doun, is t goud rusten. k Neem den ook de tied om alles nog es even rusteg te overzain. Onder t genot van n lekker pilsje haar k mie lestent, persies n weke leden, in loie stoul onder parasol nuzzeld.
t Was n biezundere ervoaren. Kikst vanoet aander perspectief mit hail aander ogen noar t zulfde toentje, woarst toch verschaaiden uren in deurbrocht hest. De tied om mie òf te vroagen woar dij veraandern in zat, ontbrak. Omreden dat onder mien ogen zo veul zoaken tougelieks beurden, dat ik soms echt nait wos woar k t eerst of t lest kieken mos.
Wat nou volgt is n körte impressie van vief menuten intensief observeren.
In t mulle zaand vlak bie plantenkas het zok n koppel muskes verzoameld. t Binnen aiglieks net schoapen. k Haar ze al wel op raante van schutten zain zitten. Pas dou t eerste muske n doek nam en zok dele plovven luit in t zaand, duzzen aandern ook wel. n Prachteg gezicht. As zun- en zeeaanbidders aan n goldgeel strand lagen zai doar in t mulle swaartgrieze zaand. Even mit kontje schoedeln om n koeltje te moaken om vervolgens mit braaide vleugels zok luud kwetternd te koustern in t zulfde waarme, zachte zaand. Ik telde in de gaauweghaid n stok of zeuven vogeltjes, dij doar in mien toentje n heerlek zandbad namen. n Mantje, n wiefke en n stok of wat jongen.
‘Zol t gewoon ain gezinnetje wezen, dij n dag oet is?’ vruig k mie òf.
‘Dat belooft nog doagen mooi weer,’ wos k mie te herinnern. Muskes, dij n zandbad nemen perbaaiern op dizze menaaier ongedaaierte tussen veren kwiet te roaken. En dat doun ze allendeg bie gunstege weersverwachtens.
Of poes Saartje wakker worden was van t onopholdelk gekwedel van muzzenfemilie of omdat zai t meschain te waarm kregen haar in gloazen kas, zai was net as ik best wel nijsgiereg wat zok doar in zandbakke òfspeulde. Tounoadern van Saar was veur femilie Mus reden genog om t even hogerop te zuiken. Onder snelgruiende droevenplant van buurman Dick mozzen zai mit lede ogen konstataaiern dat Saartje heur stee innomen haar en nait van plan leek weer òf te sakkedaaiern.
‘Vieze katte,’ vuil mie zo mor oet de mond, dou Saartje zok doar in t zaand lag te weltern.
‘Doe bist toch behandeld tegen daaierlieke ongemakken en huifst toch gain zandbad te nemen!!’
Op n meter òfstand zag k dat eerste bloumkes van kattesteert veziede kregen van twij iemen en dat Wietske mit veurpoten over raante van viever mit grieze plestieken eend lag te klieren. Elke keer as zai docht dat z’hom te pakken haar, zwom t stomme beest weer noar t midden van de viever.
Onze toenekster, joa wie hebben n aigen toenekster, meldde zok ook. Dat Saartje op geringe òfstand nog aal in t zaand lag te poedeln, doar trok hai zok niks van aan. Hai – k neem in elk geval aan dat t n hai is – luip mit kop in de nekke aigenwies over t grasveld te paraderen. Hai is inspecteur hondenkeudels en dut onderzuik of der gain eetboare resten mit noar boeten kommen binnen.
Onze koolmeeskes hebben heur vlaigroute persies over mien heufd hìn. Van t nuske dat in braaide klimop verbörgen zitten mout, vlaigen zai rechtstreeks noar buxusboompje noast kompostbult. Of nog wieder vot. t Zol t leste wel wezen, want rupskes van buxusmot kin ik nait meer ontdekken. t Dut mie goud, dat én vogeltjes en onbespoten buxusboompke t rupsengeweld overleefd hebben.
Dat n wurm soms bovengronds gaait, is weschienlek n zinloze woarnemen. Woarom e zien vaileg holletje verlet om tussen grassprieten deur te kroepen liekt mie, mit n hongerge ekster vlakbie n gevoarleke ondernemen.
As Arineke mie ropt omdat t ook veur ons etenstied is, zitten mien vief menuten der op. k Vertel heur van de belevenizzen van muskesfemilie in toene en dat ik bliede bin, dat zai noa stoere tieden toch weer terogge lieken te wezen en t hier bie ons zo goud doun.
‘Ons muskes binnen nooit weg west,’ zegt zai den verboasd.
Zai het geliek. Onze muskes – foto van Hans Dehé – binnen nog aanwezeg en ook al binnen wie al voak van plan west doar wat moderners op te hangen, zai holden stand en sieren nog aaltied onze hoeskoamer.

• • •

Ondubbelzinneg

Op de diek lopen n olde man en n jonge vraauw.
‘Zai hebben gain hondje bie zok,’ zeg ik tegen Wietske. Teleurstellens moust vrougtiedeg aankondegen. Nait dat zai mie heurt of op n aander menaaier op mien woorden reageert, zai het t veuls te drok mit geurinspecties. Zai baddert òf en tou even mit pootjes tussen gele plompen en lizzen in t lutje kenoaltje en zit den weer mit neuze daip in baarm op zuik noar ondudelk ondergronds leven. Wotter en zaand moaken dat zai nait echt toonboar meer is.
‘As onbekìnde mìnsen deurlopen, moust dammeet wel even aan liene,’ woarschaauw k heur alvast.
t Is verders stil in t aans zo drokke wandelgebied. Trainer Kees mit zien jachthonden let op dizze mooie zunnege zundag ook verstek goan.
Bie t flaauwe zandheuveltje om op diek te kommen, trek ik n kört sprintje. k Wil waiten of man en vraauw ook doadwerkelk deurlopen binnen, zodat ik, om vervelende situoatsies te veurkommen Wietske aan raaime doun kin.
Konfrontoatsie gaait mit veul blaflewaai gepoard. Meschain’s dat de reden, dat hai deurlopt. Mien maisttieds goud functionerend fotogroafisch geheugen concludaaiert, hai komt nait in mien bestand veur. Zai, n veul minder jonge vraauw dan dat ik n zetje leden op honderd meter òfstand docht te kinnen constateren, blift stoan. Zai is n bekìnde van laankleden en da’s vervast de reden dat heur noam mie nait in de zin schaaiten wil.
‘Hondjes heuren nait aan raaime,’ is t eerste wat zai zegt. t Klinkt as n verwiet. Noar mie tou.
‘Zai lopt hier ook aaltied lös,’ wil k zeggen, mor inploats doarvan zeg ik:
‘Heur vrundschapsverzuiken binnen nogal hefteg en in heur enthousiasme moakt zai soms hoge sprongen.’
Zai kikt vertederend noar Wietske. n Daaiernvrund. Even overweeg ik Wietske van d’raaime te hoalen, mor t blift bie n overwegen. Zai blaft aal dij tied as n helhond. Ondanks mien nijsgiereghaid en mien veurnemen om n gesprek aan te knopen is dat weschienlek de reden, dat verhoalen oet laankmanstied onbesproken blieven. Toch wait ik, wie hebben ooit ais n laank en veural interessant gesprek voerd. Weschienlek bin ik veur heur gewoon n onbekìnde passant en as dat nait zo wezen zol, den wait zai dat goud te verbaargen.
Omdat Wietske maarken let, zai wil verder en vraauw in tegengestelde richten achter heur man aanlopt, wordt dit onòfgemoakte gesprek onbevredegend òfsloten.
Pas soavends loat, as k net op bère lig en zoals gebrukelk, dag mit miezulf deurneem, komt ontmouten mit bekìnde onbekìnde vraauw weer bovendrieven. Arineke, daip verzonken in heur ‘Zussenserie’ schrikt zok n ongelok, as k mit veul lewaai bainen boeten bère sloa en veuls te haard roup:
‘k Wait al woar k heur van kin.’
Tien tellen loater zit ik mit neuze in mien archiefdeuzen. k Wait persies woar zai verstopt zit. In de map mit interviews, dij k ooit veur t Veendammer Onderwiesbulletin holden heb. t Opent veur mie n wereld, woar ik, ondanks de klaaine uurtjes, wel n dik uur zuit mit bin.
Heur vroaggesprek ligt hoast onderaan. Mout hoast wel ain van de leste gesprekken west wezen, dij ik voerd heb. Dat bie t deurbloadern van aal dij aander versloagen, ik mie verlaaiden loaten heb om doar ook in te goan grasdunen, komt vast deur de interessante gasten, dij k ondervroagd heb. En dat kost tied.
As k weer noar sloapkoamer lopen wil, om Arineke van mien ervoarens op d’höchte te stellen, maark ik, dat t overal in hoes duuster is. Zai slept, ik bin kloarwakker.
Hou dat komt? Ik heb noa n dikke 25 joar vandoage weer vannijs kennismoakt mit Jenny Kalma. Heufd cultuur én Veendammer meziekschool. Eerst in de stille mörgen tiedens ons Wiekster Rondje op diek achter op Nummer Aine en net weer midden in de stille, donkere nacht. k Heb t haile interview mit heur mit meer dan gewone aandacht lezen. t Is n mooi verslag worden, dat mie nait allendeg noar de sferen van de negenteger joaren teroggevoerd het, mor ook zicht geven het op de persoon Jenny Kalma. Zai het mie dou al dudelk moakt, dat zai n vraauw is mit oetgesproken mainens. Bevubbeld over meziekonderwies op scholen.
‘Dat moust nait aan leerkrachten overloaten, want dij voulen zok nait verwant mit meziek en alles wat mit expressie te moaken het. En kunstzinneghaidsloze vörming laaidt allendeg mor tot reproductie.’
Doar konden wie onderwiezers t doudestieds mit doun.
Zai is, heb k vandoage wel weer maarkt, wat betreft dudelke stellingnoames in dij vieventwinteg joar nait echt veraanderd.

• • •

Miepen

t Was opvalend drok bie Pekelder judoverainen Zempo. Nait allendeg op de tatami, ook op tribune.
Wie waren ook nuigd. Nait deur Zempo, mor deur zeun Abel. Omreden lutje Bram mos zain loaten wat e leste tied aan judo-technieken bieleerd haar.
‘Noa t eksoamen sloeten ze t òf mit n onderlinge wedstried,’ wos Abel ook nog te melden. Nou, zunder dij wedstried waren wie ook wel van de pertij west.
Judo is ain van de wainege sporten, woar jongens én wichter t striedpaark dailen.
‘Mit korfbal den,’ heur k gounent al zeggen. Klopt, mor doar is t liggoamelk ketakt tussen de baaide sexen streng schaaiden. Bie judo vervaalt dij regel. Op de mat rollebollen jongens en wichter as dolle honden over nander hìn. Alsof t de gewoonste zoak van de wereld is. Prachteg om te zain. t Mooiste is, magst as knuppel dien vraauwelke tegenstander flink bie de kladden griepen, heur op de grond smieten en den ook nog haardhandeg knovveln. Bie voetbal of net geliek welke andere sport, doar wordst op n rooie koarte traktaaierd, as t aine perbaaierst òf te smoren. Bie t judoën verdainst mit zo’n actie de heufdpries. En as je nou mainen, dat vraauwlu oet zo’n innege, waineg laifdevolle omhelzen as jammerende juvvertjes teveurschien kommen, den hebben je t goud mis. Wichter binnen noamelk veul minder klaainzereg en kinnen veul meer hebben as dat ollu en leerkrachten ons vrouger wiesmoakt hebben. t Ainegste wotter dat op de tatami stroomt, is swaait en mocht der ais n troan valen, den is t om n verloren wedstried.
Bram het zok dij mörgen goud weerd. Jury von hai haar blaauwe slip verdaind. Of t doar nou van kwam of omdat der zoveul femilie op tribune zat, hai mieterde tiedens de wedstrieden d’ain noa d’aander tegenstander op de grond. Dat hai t op t ìnde tegen n groter wichie òfleggen mos en binnen vief tellen plat op rogge lag, geft aan, dat hai de kneepjes van t vak nog nait volledeg onder de knije het, mor ook, dat haardhandege behandelns nait allendeg aan jongens veurbeholden binnen.
Haarde holten banken en t ontbreken van n zittende kont waren oorzoak, dat ik in de pauze aan d’loop goan bin. Boeten was t schier weer en op t Noordsterveld was diverdoatsie genog. Vanòf weg zag k jonge voetballertjes in t bekìnde rood-witte shirt rondhuppeln. Dou k wat dichterbie kwam, mos k jammer genog konstateren, dat der ook wichter op voetbalschounen op t veld luipen. Wat ik even doarveur nog ervoaren haar as de gewoonste zoak van de wereld, dat jongens en wichter best soamen n sport bedrieven konden, doar stuitte dit beeld mie tegen de borst.
‘Vergeetachtege Jan!’ mong plöts n onzichtboare persoon zok in t gesprek.
‘Bist vergeten, dat dien aigen zeun vrouger bie DWZ ook in n gemengd team speulde?’
Joa dus, mor mien onzichtboare gesprekspartner was nog nait kloar.
‘Net as dast vergeten bist, dat in dat zulfde elftal n wichie de steerns van de hemel speulde?’
Joa, dat mos k ook tougeven. t Zuske van n bekìnde Veendam-voetballer was n netuurtalent en kon op heur allaintjes n hail elftal op sleeptaauw nemen. t Was n lust veur t oog om heur te zain speulen.
Woarom ik dat soort feiten groag vergeten wil, het te moaken mit n onbewuste aversie tegen vraauwluvoetbal. Dij kronkel het mie der van weerholden om ons Margreet aan te melden bie dezulfde voetbalclub. Ook zai kon nuver mit n bale omgoan. k Vroag mie voak òf of dat kommen is omdat ik in viefteger, zesteger joaren opgruid bin. In n tied woar schaaiden van jongens en wichter as normoal beleefd wuir en t ondenkboar was dat wichter op n voetbalveld rondlopen konden.
Zotterdagoavend was de laankverwachte EuropaCup-finoale. Hait tegenswoordeg ChampionsLeague.
Wat haar k mie doarop verheugd en wat is t n teleurstellen en n oavend vol aargernizzen worden. Dat je bie n achterstand toerloos t tikkie-ìndeweer voetbal speulen blieven en gain breekiezer broeken om t klaainst meugelke verschil weg te waarken, ligt weschienlek aan t eindeloos deurvoerde systeem om op balbezit te blieven speulen. Mor wat mie nog veul meer intrigeert is de vroag, woarom voetballers zok op t veld zo vreselk aanstellen.
Aanstellers? Joa, of nuim t toneelspeulers, moatennaaiers of desnoods spelbedaarvers. Of t woar is, duurf k nait mit zekerhaid te zeggen, mor veur mien gevoul is Lothar Mattheus oetvinder van de ‘Schwalbe’. Dien tegenstander bie n klaaine overtreden, deur veul en overdreven miepen n rode koarte aansmeren. Zo kin zokswat onbenullegs gemaingoud worden. Voetballers, gemain goud?
Tegenswoordeg hebben we toch de VAR. As ze dat systeem nou es broeken zollen om bie aanwiesboar toneelspel doader n tiedstraf te geven. Den waren we weschienlek snel van dit soort kemedianten verlöst.
Wat ik mie persoonlek veurnomen heb? Ik wor vanòf 10 juni supporter van t Nederlands doameselftal. k Hoop den wel, dat we zokse aanstellerege tavverelen as bie t mannenvoetbal nait aantrevven zellen.
k Heb t noakeken, der speult bie Nederland echt gain Miep mit.

• • •

Sloapkoamergehaaim

‘Ik goa vanoavend nait te loat noar bère.’
Zo’n zinnetje in eerste persoon enkelvoud betaikent maisttied, wie goan soamen nait te loat op t nuske. Desondanks, te loat wordt in zokse gevallen toch nooit veur elf uur, het ervoaren oetwezen. Honden mouten in toene noamelk nog n leste rondje lopen en dat kost tied. Net as mit poes Saartje. Dij krigst nait aans as mit n gloepstreek – lees: n stokje vlais – in hoes. Zai blift laiver boetendeure zwaarven of slept in heur mandje in kolde kas dan mit twij stinkhonden in keuken te overnachten. Zo wordt t geplande ‘nait te loat’ toch nog eerder haalf twaalf dan kwart over elven.
Arineke kin t over t algemain goud inschatten. As zai vroug Loakenstroat opzöcht, den het zai t ook neudeg. Net as gusteroavend. Terwiel ik, omdat sloaploeskes mie nog nait jeuken, in mien aigen wereldje leef en mie de kop suf prakkezaaier over leste loodjes van stoere cryptogram oet Dagblad, heur k rechts van mie inains n vertraauwd sloapgeluud. t Is den al kwart veur twaalf, lees k op wekker. Sloaperg bin k nog aal nait en omdat bliekt, dat leste problemen te hoog grepen binnen veur mien bepaarkt verstand, begun k nog even wat onderwaarpen te verzoameln veur mien verhoal van volgende dag. t Wordt n jongens/wichter verhoal heb k besloten en lutje Bram is dit moal de klos en mout as heufdpersoon opdroaven.
Om ain menuut over twaalf gaait mien lampke oet. Figuurlek. Ik bin aiglieks nog kloarwakker en omdat in t duustern koekeloeren gain zin het, draai k mie op linkerzied. Op t mement dat mien linkeroor kuzzen rakt, main ik dudelk meziek te heuren. Ik konstateer, t is zachte melodieuze meziek, mor wel op n hoge frequentie. Ik blief rusteg liggen en luuster aandachteg of der in de tonen dij mien oortje binnenstromen wat bekìnds woar te nemen vaalt. Nee dus, mor as k heufd van kuzzen oplicht, is meziek ook verdwenen.
‘Spookuur?’
Overleg mit buurvraauw liekt mie nait d’maist geschikte menaaier om achter woarhaid van dit vrumde fenomeen te kommen. Even denk ik nog, dat heur zachte sloapgeluden meschain oorzoak wezen kinnen van dit nachtelke, muzikoale intermezzo. Via resonantie.
Intussentied zit ik, toch wel n beetje kefuus en veur twijde moal dizze nacht konfrontaaierd mit onverwachts en moeilek op te lözzen problemen, rechtoverìnne in bère. k Heb bèrelampke der bie aandoan en bekiek op raante van bère kuzzen aan onderkaant en omdat doar niks te ontdekken valt, riet ik kuzzensloop der om tou vot. k Zai niks vrumds.
’t Geluud kin netuurlek ook van boeten noar binnen kommen,’ perbaaiert mien aaltied woakzoame, mor veural betwaiterge ik mie op t spoor te brengen. Nachtelke geluden binnen der genog. Van auto’s op N33 bevubbeld. k Schoef doarom gedienen aanzied en k zit schaarp te luustern. Mor ook mit westelke wind en open roeten liekt t gesoes van riedende auto’s over asfalt nait op de meziek dij via kuzzen bie mie binnenkommen is. t Mout wat aans wezen.
k Voul nou pas, dat nachtelke kolde mie huvern let en ik kroep weer onder n laauwwaarm dekbère en as k heufd op kuzzen leg … heur k weer dezulfde hoge tonen. t Vaalt mie op, dat meziek dit keer toch aans is. t Is net of der n soort angst in verbörgen zit, mit regelmoateg terogkerende hoogtepunten. Net of t violistenkoor, dat zok op d’ain of d’aander menaaier tougang verschaft het tot ons privé-domein mie vertellen wil hou angst klinkt. Angstaanjoagend dus. Verbeelden dat hier n mìns in nood is, komt hail leventeg bie mie binnen. k Draai mie doarom snel op rogge.
‘Hest der wel over prakkezaaierd dat t net zo goud tinnitus wezen kin?’ loat n klaain stemmechie veur twijde moal, zacht, mor overdudelk van zok heuren.
Dat haar hai nou nait zeggen mouten. As der wat is, woar k aaltied baange veur west bin, den is t wel oorsoezens. Omdat mien mouder der last van haar en ik wait dat t meer in de femilie veurkomt.
Tegeliekertied besef ik, dat ik op rogge liggend der den toch ook last van hebben mos.
‘Oersoezens kinnen t nait wezen!!’
Tevreden dat ik mien aigenste navvelsoeze n moal de boas bin, woag k nog n moal om in sloap te kommen. Dit moal op rechterzied, mor mit n zo meugelk nog opzainboarender rezeltoat. De meziek van n ketaaiertje leden is omsloagen in n kakefonie van haartverscheurende jammertonen. Doar mout hoast wel aine in nood wezen en zunder noadenken loat ik mie van bère plovven, dou t licht aan en scheur veur twijde moal kuzzensloop van kuzzen òf. Den pas zai ik, dat ik n kuzzen mit n ritssloeten heb. Mit de kans, dat bie open doar n kompleet symfonieorkest oet wandeln kin, trek ik vezichies ritse n ìndje open. En of e der op wacht het, op mie wacht het, komt doar pontifokoal n laankwaarpeg, veur mie totoal onbekìnd insect noar boeten lopen. n Mieghommel in dubbel kwadroat. En of t nou bliedschop was over bevrijden of omdat e zien angst òfreageren mos, hai of is t n zai begunt tougelieks zo haartgrondeg te zoemen, dat ik even baange bin dat e Arineke wakker moakt. En of t doarom is of omdat e der zo òfschrikkendwekkend oetzag, t was wel votdoadelk zien leste actie.

• • •
1 2 3 66