Votvlogen

Je mouten nait aaltied leuven wat in kraante staait. Zeker om diz’tied van t joar as komkommers in toene groter en groter gruien, is t oppazen bloazen. t Is netuurlek nooit verkeerd om bie elk verhoal dat je heuren of lezen vroagtaikens te zetten. Allewel, de leste tied krieg k aal meer t gevoul, dat stokjesschrievers in kraante, of ze de gegevens nou oet eerste, twijde of daarde haand hebben, wel es geliek hebben konden.
Mor guster gaven aigen woarnemens de deurslag. Dat begon, dou wie snommedoags op weg noar Hoogezaand, tanken mozzen. Om helder zicht te holden pak ik zummers òf en tou roamentrekker en douk om veurroet van muggen te ontdoun. Mit natte sponze in haand kwam k tot de konkluzie, dat autoroet zo’n wasbeurt nait neudeg haar. Roet was schoon. In d’waitenschop dat Arineke nait de doader wezen kon, ston k mit verboazen noar glasheldere autoroet te kieken. t Is bienoa haalf juli, de zummer duurt veur mien gevoul al moanden en ik rie nog mit schone autoroeten. Dat haar k ja nog nooit mitmoakt.
Tiedens leste rondje mit Famke – wie schrieven den al d’klaaine uurtjes van elf juli – vuil mie op, dat bie helderschienende stroatlanteerns nait de gebroekelke overbevolken aan insecten te zain was. t Was zulvens volkomen stil bie nachtelke, elektriek aandreven zunnechies. Wat bie mie votdoadelk de vroage opruip:
‘Slept t zoemende leger snachts?’
Zol t den toch woar wezen, wat onhaailsprofeten beweren. Binnen der zo waineg insecten meer.
Dij schone autoroet is mooi mitnomen. Snachts nait aingoal van t nust òf om vervelende neeffies mit vlaigenmepper of kraante dood te haauwen, zörgt veur n ononderbroken nachtrust en doar is ook niks mis mit. De vroag blift:
‘Is òfwezeghaid van insecten n reden om mie drok over te moaken.’
Van t veurjoar heb k onder bluiende appelboom nog oetgebraaid en mit veul luusterplezaaier noar insectenconcerten stoan te luustern. Dat t de leste tied moessiestil is onder dijzulfde boom, komt vervast omdat der niks meer te bestoeven is. Binnen alle orkestleden votvlogen? Zol t meugelk wezen, dat Jopke Van Zweden brommende hommels en hoogstemmege vlaigjes mitnomen het noar t boetenland. Was t aander joaren ook zo stil onder boom? k Wait t nait, k heb k doar aiglieks nooit bie stilstoan.
Wat mie wel opvaalt, is dat goldwindes in viever zo rusteg binnen. Wìnd om tiedens mooie, waarme zummeroavends regelmoateg opschrikt te worden deur dolfijnachtege sprongen van onze vaar goldwindes, blift dat speulen en wotterballetten dit joar oet. Zai draaien rusteg heur rondjes en hebben boven t wotteroppervlak weschienlek niks te zuiken. Zol t woar wezen, datter soavends nait zo veul klaaine vlaigjes meer boven viever zweven. Zollen ze zok veurnomen hebben om nait langer as visvouer dainst te doun, of binnen ze gewoon votvlogen. Of aanswat!?
‘De wierook-stokjes, dij n genouglek oavendje op t terras aan d’viever nog es ekstroa geur en kleur gaven, kinnen ook in kaaste blieven,’ bedenk ik weemoudeg, as k veurege zin op toetsenbord indrokt heb.
t Lopt tegen de middag en omdat Arineke vannommedag nog vot mout, wor k om persies twaalf uur roeg oet dit verhoal wegjacht. Op weg noar hoes zai k mit grote voldounen dat kattesteerten aan raante van viever redelk wat vlaigende bezuikers haarbaargen. Gelokkeg, denk ik, t is dus nog nait zo aarg, mor ain blik op de viever zet mie weer aan t denken.
‘Woar binnen de wotterlopers, de schrievertjes, bleven.’
Vot? Schrieven ze heur verhoal bie aander lu in de viever? En veur de zoveulste keer kom k tot de konkluzie, dat ik ook in mien aigen toene aal meer kevertjes en mugjes mis. Zol t den toch woar wezen, wat z’aal beweren?
Op weg noar hoes wor k begelaaid deur n vlinder. n Koolwitje en in ain klap wor k teroggegooid in de tied. Noar de tied, dat ik as lestejoarskwekeling op Winschoter BLO stage luip bie Siebring. Hai het mie veul biebrocht over moeileklerende kinder, mor ook over vlinders. Tiedens mien dainsttied binnen we n keer op n vrijdag soamen mit traain van Grunnen noar Winschoot raaisd.
‘Moust es n moal aankommen, den kist mien verzoameln opgezette vlinders bekieken.’
Dij nuigen heb k n joar loater, as jong onderwiezer dankboar aannomen en k heb bie hom thoes kasten vol vlinders bewondern kind.
‘Woarom juust vlinders,’ heb k hom dou vroagd.
Dat zien antwoord:
‘Vlinders hebben zokse prachtege kleuren en mog t zo wezen, dat d’ain of d’aander soort n moal oetstaarft, den heb k dizze verzoameln nog,’ vandoage zo aktueel wezen zol, haar k doudestieds nait denken kind.

• • •

Vroagen

‘Joa, lekker,’ zeg ik as Arineke koamer binnenkomt. Ze kikt mie even onbegriepend aan en zegt den:
‘Oh, hest zin in kovvie.’
Om miezulf nait weg te zetten as orbedor, as hoestiran, voak bin ik degene, dij de kovvie verzörgt. k Bin ook ja de grootste kovvieleut, mor omdat Arineke toch net in keuken wezen mos om wasmesien aan te doun, kon zai ja net zo goud n twijde kop kovvie inschenken. Von ik. t Komt wel naauw en k zol zokswat ook nait tegen elkenain zeggen duurven. Ze zollen t es negatief opvatten kinnen en denken dat ik Jan Bestel hait. Veurdast waist hest poppen aan t dansen. Mìnsen kinnen soms lange tonen hebben.
Leest tegenswoordeg regelmoateg op social media:
‘Duurf te vroagen.’
Kiek, dat zol ik nou weer nait duurven. t Binnen voak lu, dij wat neudeg hebben, der nait om tou draaien en den brutoal heur vroag de wereld over sturen. Vroagers binnen volwazzen mìnsen en zollen, noar mien idee, wat meer òfstand in acht nemen mouten. Van kinder, as ze tenminnent nog nait aantast binnen deur opvouden en regels thoes en op school, kinnen we zo’n rechtstreekse vroage wel velen. Wie vinden t guteg, as zo’n lutje grom spontoan en volkomen eerlieks, zunder biebedoulens zien of heur verlangens oetsprekt. Wie koustern kinderlieke openhaarteghaid ( lees bevubbeld mien stokjes Kinderproat ), mor veroordailen te opdringerg gedrag van grote mìnsen. d’Reden is dat volwazzen lu soms, of meschain wat voaker, of t kin ook wezen aaltied n biebedoulen hebben. We leven per slöt van reken, om mit George Harrison te spreken, in n materialistische wereld.
En wie kinnen aandern as onszulf en waiten persies wat we verwachten kinnen. Berekenend, aaltied oet op aigen veurdail. Dat hebben we noamelk thoes leerd en op school. As je n volwoardege plek in de soamenleven innemen willen, mouten je goud veur joezulf zörgen kinnen. En dat gaait wel ains ten koste van aander lu. Het streven noar bezit, meer en mooier zit de mìnsen in t bloud en dat onderschaaidt ons van de daaier.
‘Wie zollen es wat meer rust nemen mouten. Observeren as n daaier en kieken noar de situoatsie: Wat beurt hier nou aiglieks?’
t Is n zin oet n laank interview in d’kraante van òfgelopen zotterdag mit Matijs Lips. Nait zo mor aine, want hai is dit joar oetroupen tot beste leroar Nederlands in Nederland en België. n Jongkirrel van twijendatteg, n geboren Grunneger, dij mit zien baaide bainen in t onderwies staait en nait allendeg n mainen het over onderwies mor ook over mìnsen. Dit onderschaaidt hom nou net van zien kollegoas. Hai het noamelk redelk olderwetse opvattens over lesgeven, mor ook over lesmethodes. Hai het noamelk de computer de klazze oetmieterd. Zien leerlingen waarken weer olderwets mit pìnne en pepier.
‘As der ain ding belangriek is in t onderwies, den is het rust. Bezinnen en observeren. De technische ontwikkelns goan zo haard, dat we aingoal achter de feiten aanlopen,’ stelt Matijs.
Hai benuimt onze wereld as n wereld van beelden, of t nou van netflix komt of van onze i-phone. t Loeren en gappen noar klaaine beeldschaarmkes is d’oorzoak dat we aal meer onze aigen zintugen oet goan schoakeln.
Wat hai veurstelt?
Twij stappen terogge doun en ons leven van alle kanten vannijs bekieken. En dat geldt zeker veur jonge mìnsen. k Hoal nog ain prachtege zin van hom aan:
‘Wie kinnen van onze leerlingen wel zelfregulerende monstertjes moaken willen, dij zulf leren willen, mor zai kinnen op dij leeftied ( middelboare school ) nog gain kritische terogkoppeln geven.’
t Is mie oet t haarte grepen. Persoonleke desinteresse, je maggen t ook persoonlek onvermogen nuimen, waren d’reden dat ik nooit – of in elk geval mit veul tegenzin – computers in de klazze zette.
De vertroagen van t leven wordt de kommende tieden n belangriek element in t onderwies. Wie mouten weer terogge noar persoonlek ketakt. Stimulerende docenten, dij – letterliek – tied nemen veur de leerlingen, mor bovenal n goud alternatief baaiden aan körtzichtege – ook letterliek op te vatten – schaarmkiekertjes. k Wait hoast zeker, dat kinder juust dat – meschain nait rechtstreeks – vroagen.

• • •

Minder mouten

‘Elke wandeling is n oetdoagen.’
Dizze opmaarken zol van miezulf kommen kinnen, mor as k t enthousiasme van Wietske goud interpretaaier, den zol zai in heur aigen hondentoal persies t zulfde zeggen.
Mit bienoa negen moand op de teller, kommen wie tot de konkluzie, dat ons lutje hondje al n bult leerd het. Leren het nait allendeg te moaken mit nije zoaken, dij je joe aigen moaken mouten, mor leren is ook aanpazen en goud om joe tou kieken en doar t beste veur joe zulvens oet destilleren. Veur de volledeghaid mout ik wel zeggen, dat onze boerenfox zok in de thoessituoatsie redelk snel aanpaast het aan onze regels. Dat t bie pad en weg wel es hail aans gaait, omdat zai soms, mor ook wel voaker, nait noar commando’s luustert en regelmoateg nait allendeg heur aigen kop mor ook heur aigen pad bepoalt, is best wel stoer.
‘Mor doarveur goan wie ook ja noar n cursus,’ zeggen wie den tegen mekoar of aander lu, ast weer es gierend mis gaait.
‘Om te leren,’ vullen wie doarbie aan en wiezend op onszulf:
‘Nait d’hond, mor wíe mouten leren hou we mit n hond omgoan mouten, hou we heur aanpakken mouten en heur oplaaiden tot n sosioal hondje.’
‘Fout,’ las k lestent in n artikeltje. In heur blog hebben twij jonge wichter – moak ik der zulf van – t opnomen tegen de rest van de wereld wat betreft aanpak van honden.
‘Zol Karin van onze hondenschool bliede mit wezen,’ zeden wie al votdoadelk tegen mekoar. Nou kist dien ogen en oren veur nijlichters sloeten, kist ze ook t veurdail van de twievel geven en besloeten nije opvattens over hondengedrag te bestudaaiern en in alle rust tot die deur te loaten dringen. Dat leste heb ik dus doan. Of en tou even boeten gebroekelke poaden treden, paast mie wel. Doarom dit stokje.
De oetdoagen aan hondenbezitters is, de kommende tied te bekieken wat de hond aal mout, mor ook te kieken wat e mag. Mit aander woorden: Binnen alle bevelen echt zinvol en het de hond wel wat te kaizen? Zai eindigen d’eerste alinea mit n opmaarkelke oetsproak:
‘Hebben ie der wel es bie stilstoan dat de hond t ainegste daaier is dat zulf nait bepoalen kin, wanneer e poepen of pizzen mag.’
Dat zokswat in onze situoatsie nait geldt, dut niks aan doames’ beschaauwen òf, t geft wel aan, dat zai nait conformistisch denken en t hondenhaail veur ogen hebben. t Was veur mie meer dan voldounde om mit grote interesse deur te lezen.
‘Willen we n robot of willen we n hond mit n aigen persoonlekhaid,’ was de volgende vroag.
‘Oei, wat n gemaine strikvroag,’ was mien eerste, k duurf best wel te bekennen, verontwoardegde gedachte. Waren bloggervraauwlu meschain de nije soort hondenfluusteroars, dij braaidgedroagen hondenopvoedings-praktieken aan de koak stellen wollen. n Hond is gain robot, netuurlek nait, mor om honden n aigen persoonlekhaid tou te dichten , dat ging mie toch n beetje te ver. Om bevubbeld ain punt aan te geven, den kinnen je t zulf even toetsen aan joen aigen thoessituoatsie. Zai beweren:
‘n Hond is n sosioale eter, gaait groag op zuik noar eten en holdt van varioatsie,’
k Heb mie echt perbaaierd veur te stellen, wat zokswat zol betaiken. Zitten onze honden den bie ons aan toavel. Of lopen ze twij moal doags zuikend en snuvvelnd deur toene op zuik noar bot, vis of vlais. k Wait traauwens nait wat onze daaierndokter der van zeggen zol, as t op varioatsie van eten aankomt. Zai propageert t tegengestelde: Hold joe bie t eten wat d’hond bevaalt en wizzel pas as zok problemen veurdoun.
En zo worden der nogal wat alternatieve denkbeelden lösloaten op de omgang mit en opvoeding van honden.
In zeuventeger joaren zat ik op Winschoter kweekschool en kwam doar in aanroaken mit n doudestieds populaire, oet Amerikoa overgewaaide leertheorie, het behaviorisme. Gedrag wordt bepoald deur d’omgeven. Je leren wat deur conditioneren. Deur te belonen bie goud gedrag, te stravven bie fout gedrag of gedrag te negeren. Wie hebben t den wel over t leren van mìnsen, van kinder. Gedrag het aaltied consequenties, zeden behavioristen.
Veul van d’huidege hondencursussen binnen ook op dizze principes baseerd. Dat deur baaide blogger-doames d’bungel nou in t hounderhok gooid is mit n totoal nije visie op trainen en leren, was veur mie best even schrikken.
Dunderdag mouten we weer noar juf Karin. k Heb dus nog even tied om mie te bezinnen op d’inhold van blog, mor ook of en hou k nije informoatsie aan onze hondentrainster vertel.

• • •

Dixi

‘Wat n lutje schiethoeske,’ docht ik, dou k vanmörgen vroug mit Famke weer op hoes aan ging. Nederland dixiland. Zugst ze op t heden op elk baauwterraain. t Mobiele hoeske staait pontifikoal midden op grasveld mit n dikke ketten aan boom vastklonken. Veur d’steveghaid? heb k mie wel es òfvroagd of zollen ze baange wezen, dat onverloaten der mit aan d’loop goan. Veur alle dudelkhaid, hai is doar ploatst veur onkruudschovveloars bie ons op Wieke, dij neudeg oet de boksem mouten.
Oom Hinderk op Tuunbaauwwieke haar vrouger ook zo’n hoeske in toene stoan, mor den van holt. Of t veur gezoamelk gebroek was, of buren ook op dijzulfde plee zaten, duurf k nait meer te zeggen.
‘Was t in dij tied gewoon dat lu zo’n hokje in toene haren?’
Weschienlek wel, mor t is aiglieks nooit bie mie opkommen om pabbe te vroagen, woarom wie nait zo’n wotterkaaste ( vrij vertoald noar t Engelse watercloset ) achter t hoes op Komnijsterwieke stoan haren. Bie d’buren zaten ze thoes nog wel op d’emmer, mor ik kin mie veurstellen dat mien voader in dijzulfde tied dat Komnijsterwieke van wieke weg wuir, docht het:
‘As gemainte den toch rioleren aanlegt, den baauw ik mien aigen pot en sloet hom doar mit gresbuizen op aan.’
De cementen bakke was n haile veuroetgang vergeleken mit zo’n vieze emmer en ook al haren wie den nog gain wotterspoulen, konst nait meer zain wat dien veurgangers produceerd haren. Wie zaten bie n grote bodschop – en d’wichter netuurlek aaltied – op n braid, glad schuurd holten bred.
t Biezundere is, – bedenk ik mie inains – dat we bie opa en oma Blijham wel op n emmer zaten, mor dat t schiethoeske, ook al was t achter in d’schure, vlak bie t swienehok, tegen achtermure aanbaauwd was. Mor wel onder dak. En ook al was t swinters best kold, in Blijham hebben ze vervast nait zoveul kolde leden as mien femilie op Tuunbaauwwieke in dat tochtege holten hoeske. Doar gaaist toch pas noar tou as d’keudel riep is en gaaist doar nait veur dien plezaaier even n ketaaiertje rusteg zitten.
Dat bovenstoand schietstokje nog paast in de twintegste aiw, liekt apaart. Dat beelden oet de viefteger joaren mie zo makkelk oet de pìnne vloeien, geft aan, dat emmers en pleehoeskes boetendeure in veul gevallen nog de normoalste zoak van de wereld waren. k Heb net noazöcht, dat pas in 1957 de Wotterlaaidenwet tot stand kommen is. t Verboast mie niks. Bie opa en oma Streun op Zandstroom het, zo laank zai doar woond hebben, nooit laaidenwotter stroomd. De konkluzie, dat d’overgang van middelaiwse toustanden noar moderner toiletgebroek nog nait zo laank achter ons ligt, blift wel n vrumde constateren.
Blift over de vroag of t vrouger den ook minder hygiënisch was. Kist die toch nait aan de indrok onttrekken, dat n poepemmer n bron van bacterieën wezen mout. Emmer wuir pas leegd, as e vol was. En of t nou op n mizzebulte stört wuir of dat poepkare langs kwam, der blift n roar geurtje aan dizze menaaier van òfvalverwaarken hangen.
Veureg joar hebben we n verstoppen in weecee had. Deurspoulen mit chloor, de hogedrokspoite en op t lest t opengroaven van verzoamelputten, t huilp aal niks. Pas dou haalve toene opengroaven was en plestieken rioolbuis vervongen was, was t probleem oplöst. d’Herinnern aan n aingoal weer vollopend toilet, t feit dast nait onbezörgd van dien aigen weecee gebroek moaken konst, bezörgt mie nou nog aaltied de kriebels.
Tegenswoordeg binnen we, vergeleken mit viefteg joar leden, meschain wel superschoon. Bovenstoand verhoal zol de jongste generoatsie vast as n verzinsel veurkommen. Zai kinnen zok nait veurstellen dat t ooit aans west is. Ik heb veur d’oardeghaid in biekeuken schoonmoakmiddeltjes ain veur ain even goud bekeken. t Is nou n floitje van n cìnt. Even spoiten, douk derover en kloar is Kees. Joa, rekloamejongens hebben goud waark òfleverd, want zai hebben ons loaten geleuven, dat we veur elk koamertje in ons hoes wel n aantal middeltjes neudeg hebben om alles spic en span schoon te kriegen. Nee, t is gain sprookje.
Spaigeltje, spaigeltje aan de wand
Wel het t schoonste hoes van t land
Mien oma Streun woonde op Zandstroom nog in de tied van zand, ( gruine ) zaipe en soda. De gruine bakjes mit opdrok komst op rommelmaarkten en bie d’kringloop nog regelmoateg tegen. Ze stoan nou veur de sier in meneg koamer of keuken en herinnern ons aan tieden, dat schoonmoaken nog echt handwaark was en we veur toenplees onze neuze nait optrokken.

• • •

Noa …..

As onze wekker smörgens òflopt, begunnen bie ons votdoadelk alle alarmbèllen òf te goan, want as roatelmekaniek gaait, mout der wat loos wezen. t Eerste wat joe deur de kop schut, is:
‘Zol der wat mit ain van d’kinder wezen? Mouten we oppazen, omdat ain van klaainkinder zaik worden is? Bèllen ze vanoet Blanckenbörg, dat moeke …..? Gelokkeg was t vandoage niks van dit alles. t Noadail van dizze roege dagopen is, je kinnen nait even rusteg wakker worden en langsoam t dagritme oppakken.
Vanmörgen komt t alarmsaain oet Arinekes mobieltje. Zai het heur telefonische kukelhoane op haalf aachte ( jawel, let wel: op haalf aachte ) zet, omreden zai om negen uur op school wezen mout veur de musical-repetitie.
Om haalf aachte huifst toch nait meer wekt worden deur n wekker? Nee, dat is ook hail biezunder. Wie huiven mitschik nooit deur n oetwendege bèle oet dreumenlaand hoald te worden. n Levenslaank op dezulfde tied opstoan het zok ontwikkeld tot n soort automatisme, woar allendeg n bom, n onweersklap of zoals vanmörgen n boetengewoon melodieus verske veraandern in aanbrengen kin. Dat vanmörgen onze automoatische piloot van slag was, woardeur wie meer dan n uur over tied waren, is Wietskes schuld.
Dat aarme baistje, wat het ze nou weer ommans had. Och aiglieks niks biezunders. Wie binnen guster noar de hondentraining van juf Karin west. Onder n prachtege haarfstlocht mit veulkleurege wolken, dij op d’langste dag van t joar deur noordenwind as n vloot langs Noordbroukster hemel bloazen wuiren, hebben labradoedel, witte wolf en Wietske gusteroavend heur kunsten vertoond.
k Heb gain idee, hou t aander honden vergoan is, mor onze hond was total-löss en sluip bie t opdraaien van N33 al as n rooske. Veur ons n taiken, dat zokswat stoers, zokswat nijs as “zit,blijf, af” Wietske nait in de kolde vacht zitten goan is. Vertel mie wat. n Uurtje trainen köst mie net zoveul of meschain nog wel meer energie dan lutje boerenfox, zodat ook ik d’haile oavend op oapegoapen in loie kroakstoule legen heb. En woar ik nog d’òflaaiden haar van n traauwens totoal oninteressante voetbalwedstried, doar haar Wietske niks aans, niks beters te doun as zok n rusteg plekje op toavel op te zuiken veur t ziedroam. n Kattestee! Normoal t sloapstee veur Saartje, mor nood en oververmuidhaid breken alle hoesleke wetten.
t Gevolg was dat lengte van d’oavend oardeg oetrekt wuir. Woar wie ons op n gewone dag tegen elf uur langsoamaan opmoaken om op bèrre te goan, wuir t gusteroavend ongemaarkt loat. Zo loat, dat lutje uurtjes al begonnen te tellen. Nou snappen je weschienlek ook, woarom t opstoan van vanmörgen ons volkomen mishottjet is en wekker zien waark doun mos om ons weer in t laand van alledag terogge te brengen. De after-party mit n borreltje en borrelneutje, stokje keze en worst haar weer tousloagen. t Is nait aans, mit t verstrieken van de tied komt voak de gezelleghaid nog even op veziede, voak in gezelschop van n drankje en n hapje.
t Is nait zo, dat ik doar vanoet hoes mit opvoed bin. As k vrouger noa n voetbaltraining thoes kwam en vruig of der nog wat kip, kolde eerappels ( t slaatje wol k den zulf nog wel kloarmoaken ) of aans wat lekkers in kelder lag, kreeg k van moeke steevast te heuren:
‘Pak die mor n plak stoet.’
‘Mag k mie ook n tosti moaken?’
En omdat wie nog gain tosti-apperoat haren , wos k voak al wat der kommen ging:
‘Nee, k heb t gasstel net schoon, k wil nou gain geklaai meer mit botter en kees.’
k Heb aaltied de mainen verkondegd, dat je t as hongerlappe eersteklas in zo’n net hoesholdentje best wel stoer hebben. Swoar liggoamelk of geestelke aarbaaid vragt om nije brandstof.
t Was nait de reden, mor wel n pozitief biekommend verschiensel van d’huwelekse stoat. Dou wuir ik, wuiren wie zulf boas over aigen regels en wetten. As k dinsdoags noa n oavendcursus Nederlands van Grunneger school noar hoes ree, mit t wekelkse betonuur van Alfred Lagarde op d’autoradio, den wos ik dat Arineke de frituurpane al aan t opwaarmen was. En wuir t op de loate dinsdagoavend aan de Pollux 69 op t Hoogezaand best nog even gezelleg.
Dat dij regel nog aaltied stand holden het, he’je wel lezen in t bovenste gedailte van dit verhoal.
Allewel, t is best wel roar, as t mit n container snachts bie de weg lopst omdat vrijdoags ophoaldainst over de Wieke ridt en t is overal oet en dood achter blinde roeten, den denkst:
‘Binnen wie nou zokse nachtkrabers?’
Nee dus, mor soms breekt nood wet en goan je makkelk even terogge in de tied. Mor d’ervoaren het oetwezen, wat je der soavends, of aiglieks snachts bieplakken, mouten je de volgende dag gewoon weer inlevern.

• • •
1 2 3 51