Toukomst

‘Hebben wie n schema?’
‘Tuurlieks. Wie lopen deur tot wie stoppen en meschain vinden wie onderwegens wel n toukomst.’
‘Dat liekt mie n goud plan.’
Vrije vertoalen van dizze körte alinea oet t bouk ‘Het zoutpad’ het mie stief aan t denken zet. n Stel, hai is aarg zaik en op weg noar t ìnde, rakt deur omstandighaiden hoes en heerd kwiet. Bie de pakken dele zitten, ligt nait in heur oard.
Wat wanhoop dut!
Soamen besloeten zai op raaize te goan en oetdoagen aan te goan om t doezend kilometer laange ‘South West Coast pad’ op te goan.

• • •

Unzipped

‘Gooi alles mor in deus.’
Veul post kriegen wie nait meer, mor wat der nog wel in braivenbuzze terechte komt, verdwient noa n körte inspectie , zeg mor t openscheuren van kevort, in middelste loa van t antieke kastje. In mien administroatsiebakke.
‘Mienent?’
Joa, k voul mie n beetje de postbeheerder. Gooist alles op ain bulte, den waist woar t ligt en nog belangrieker, rakst ook niks kwiet. Zo kin t dat n blaauwe envelop, t poars van daarmonderzuik en n swaart omraand, wit kevort en n verdwoalde, dus overbodege rekloamefolder t triplexen Ikea-bakje sieren. Regelmoateg goa k der vingervlug mit n snelle blik deurhìn. t Maiste, zo nait alles bliekt voak kritiek van tied nait deurstoan te hebben en kin noa n moand of twije gewoon in pepiercontainer flikkerd worden. Ondanks dij waitenschop blift t credo: alles bewoaren.
Oflopen weke haar k even tied om post te sorteren, dou’k op bodem van t bakje n smetteloos wit A5-envelopje vond. Bie t aanpakken voulde ik al natteghaid, t was noamelk gain leeg kevort.
t ‘Voor opa’ en t floitspeulend plakengeltje op adreskaant veurspèlden nait veul gouds en mit trillende vingers heb k onbeplakt envelopke oetpakt.
‘Unzipped,’ las k en laange rode tonge van òfkeuren sprak dudelke toal:
‘Opa, doe bist vergeten ons kedootje oet te pakken.’
‘Wat hest wel, jong,’ heurde ik n schrokken vraauw vlakbie zeggen, ‘wat hest inains ja n rode kleur.’
En noa n körte pauze:
‘Bist zaik?’
Wel n beetje, mos k tougeven, n beetje zaik van ellìnde. Wat ik in mien bewoarzucht zo goud opbörgen haar, was in vergeethoukje beland. Stom netuurlek, t zo goud bedoulde kedo mit entreekoarten veur twij personen veur ‘Rolling Stones’ expositie in Grunneger Museum was k radikoal vergeten.
‘En nou is t vot en te loat,’ mos ik konkludaaiern.
Mentoale schoa, dij k aandern aandoan heb, deur gain weerde te hechten aan heur goudbedould kedo, kin k allendeg mor op miezulf verhoalen. Dat huift gainaine mie te vertellen.
Tell me.’
Ook as k nait in hitliesten pluzen zol, haar k waiten dat dit ain van Rolling Stones heur eerste nummers was. Olde herinnerns speulen hierbie n grote rol. Op onze eerste bandrecorder, n Grundig, speulden, opnomen van Arbeidsvitaminen, Rolling Stones dit nummer en vlak doarnoa kwamen de Beatles mit ‘Can’t buy me love’. Dat zulvens volgorde mie biebleven is, blift n roadsel.
Ik was – cliché – overtuugd Beatlesfan en ook noa ‘Satisfaction’ haar k nog best muite noar Stoneskaante tou te rollen. Ook al is dat aiglieks aaltied zo bleven, mout ik veur ain nummer n oetzundern moaken:
‘Street fighting man.’
Nummer het noamelk n geweldege intro. In n speulse buie heb k begunsolo op mien tape-deck wel ais tien moal achtermekoar aan zet. Prachteg veurspel.
‘Astoe der wat beter om docht haarst, wat haarst n mooi verhoal over dij tentoonstellen schrieven kind,’ het mien laive vraauw der n dag of wat leden nog ais fientjes inwreven. Tou mor weer.
‘Museum van Rolling Stones zit as in stain haauwen in mien kop, mien wicht,’ heb k mie nog perbaaierd te verdedegen en dou’k t zee, docht ik:
’t Is ook nog woar.’
Om n veurbeeld te nuimen. n Zetje leden mozzen wie lutje Bram van t pretpaark bie Drouwenerzaand ophoalen. Tiedens t wachten op lutje jong bin k even op raand van daipe koele goan zitten. Zunder dat ik doar aarg in haar, gingen mien gedachten terogge noar de tied, dou t pretpaark nog gewoon n speultoene was. Vanòf camping Alinghoek ging k regelmoateg noar ‘Buntjer’. t Was ja vlakbie. Petat kochdest bie t old vraauwchie. Annie? Heur noam is mie ontschoten. As k wat buutskecìnten haar, ging k noar speulhal om te flippern en soms gooidest n muntstuk in juke-box.
Klaboem.
Doar haar k hom te pakken. Zeggen lu nait aaltied, dat meziek olde herinnerns terogge hoalen kin.
De juke-box bie Buntjer en ik mout hier tougeven dat inlaaiden over olde rockers nait hailemoal woarhaidsgetraauw is.
Houzo, heur k joe denken. Boeten ‘Sloop John B’ komt t olde Stonesnummer ‘Have you seen your mother, baby…’ as vanzulf vanoet dij olde schievenwizzeloar bovendrieven.
Mor t steurt, dat ik t kedo nait ‘unzipped’heb.
20240610

• • •

Zemelderij

Lestent mos ik n zetje wachten in wachtkoamer van autowaarkploats. Veur n bandenwizzel. In loate haarfst en vroug in t veurjoar bin k aan de beurt om over te schoakeln noar n meer bie t weer pazende autobaand.
‘Oeregaai,’ heur k sommege lu al denken en net as da’k regelmoateg van femilie te heuren krieg, is t meschain bie joe ook van:
‘Da’s olderwets.’
En op de koop tou krieg k voak ook nog de bodschop:
‘All-season-banden binnen in de mode.’
‘Ie lopen swinters toch ook nait op sandoalen,’ verdedeg ik mien standpunt den.
‘Joe denken doar veuls te makkelk over,’ woarschaauw k betwaiters minstens twijmoal in t joar, ’t zel mie in elk geval nait overkommen, dat ik op n gladde baand rie.’
Ik vind dij ekstroa controle n soort van ingelaste zekerhaid en dat loat ik geern aan n vakman over.
Terogge van hoeskoamer noar wachtkoamer, woar k mie verveelde mit n autoblad, zag k n man mit grote stappen en n toesterg gezicht noar binnen boundern.
‘Dij het vast meleur mit auto,’ was n makkelke konkluzie.
Nog net nait mit lopende motor, haar hai zien auto hoast stoef tegen veurgevel aan parkeerd en mit haarde klap van deur wos ook de boas, dat hai gain tel te verlaizen haar om zok bie zien nije klant aan te dainen.
‘Ik roek n brandlocht in de auto.’
Alsof t òfsproken waark was, keken drij manlu op commando deur t vensterroetje noar boeten. Ik zag gain vuur en ook gain rook en dou boas wat onverschilleg mit scholders trok, leek t – te zain aan zien langsoam roodaanlopend gezicht – dat man op haite kolen was kommen te zitten. Hai mos hail daip oamen om n kroakerg: ‘Volgens mie zit t hom in versnellensbakke’ te produceren.
Dat boas zo rusteg bleef, von k n prestoatsie op zok. Dat hai t drok haar en zunder aanwiesboare en overtugende reden nait bie zien waark votlopen kon, drong nait echt deur. Man zemelde aan ain stok deur en even heb k docht, hai pakt automonteur dammeet nog bie schobbejakken en trekt hom zo mit noar boeten.
t Bleef bie n woordenwizzeln, dat besloten wuir mit:
‘As k joe roaden mag, ik bèlde wegenwacht.’
Road vuil nait goud.
‘Wegenwacht?? Doar heb k totoal gain vertraauwen in.’
Ik was intussentied op puntje van stoule kommen te zitten, nait allendeg deur t gezemel van dij vrumde kirrel, mor ook omdat mien tied deurluip en ik nog aal zat te wachten op mien bandenwizzel.
Boas bleef boas van situoatsie en zee nog ais noadrokkelk:
’t Wordt hom vandoage nait meer, meneer.’
Knap hè, dat leste meneer.
t Vörmde intro tot leste perbaaisel om toch nog aargens zien zin te kriegen:
‘Kin k auto hier wel loaten stoan en n leenauto mitkriegen?’ ging olde zemeloar onverdrutsoam deur.
Allewel, alle vuur, dij de man bie binnenkomst mit zok mitbrocht haar, leek nou wel oetblust.
‘Nee,’ was t körte, onverbiddelke antwoord, ‘dat kin so-wie-so nait, leenauto is haile week al verzègd.’
Even, hail evenpies mor kreeg toch wat meedlieden mit ongelokssjefeur. k Zag hom op hakken draaien noar deure tou, dou mie opvuil, dat hai mien schounen aan haar. Swaarte Ecco’s en net as mienent al redelk versleten. t Zette mien gedachten in ain klap op n aander spoor en verschrikt schoot mie in zin:
‘Zeggen lu nait aaltied, dat schounen vertellen, wat veur mìnsen doar in stappen?’
Over manlu op puntschounen doun de vrumdste verhoalen de ronde, net as over manlu op hoge hakken….
k Bin der in de stille wachtkoamer echt n zetje kefuus van west. t Zol toch nait zo wezen, dat ik in dezulfde riege pazen zol van drammerge mìnsen mit n veuls te hoog verwachtenspetroon van heur omgeven as dij opbloazen man mit zien zemelderij.
20240602

• • •

Dat zai k miezulf nait doun

t Is al n moand of wat leden dat Ilse bie mie kwam en vruig of k zin haar mit te goan noar n veurstellen van Jochem Myer.
‘Dij droktemoaker??’ zee k mit gespeulde tegenzin.
Zai wait, ik bin groot laifhebber van komediant en zo besloot zai om koarten te bestellen. Hou groot was heur teleurstellen, dat zien show in n mum van tied oetverkocht was.
Zo is t kommen, dat wie dinsdagoavend bie Bert Visscher in de zoal zaten. Quid pro quo: Veur wat heurt wat, t aine veur t aander. Even drok as kompaan Jochem, nou en den zulvens nog wel n tikkeltje aarger, het hai ons op zien òfschaaidstoernee nog ain keer van zien apaarte kunstenmoakerij mitgenieten loaten.
‘Dat zie je een ander niet doen,’ is de titel van t pergram.
‘Logisch,’ docht ik, dou’k dat las.
Ik zol ook gainaine kinnen bedenken, dij zok zo malloteg gedroagen kin. Van lu, dij hom ooit van dichtbie mitmoakt hebben, heb k wel begrepen:
‘Hai is aaltied zo west.’
‘Den is t dus aiglieks nait zo’n kunst,’ leek mie, ook noa drokke theateroavend in Grunneger Stadsschaauwburg, n goie konkluzie.
Flaauw om te zeggen meschain, mor ja, wat is flaauw as t om Bert Visscher gaait, mor k vond t best jammer, datter dij oavend nou niks was wat ik al nait wos, heurd of zain haar.
‘Dat haarst waiten kind,’ heur k de fervente Visscher laifhebbers al zeggen en ik geef tou, zai hebben geliek.
Toch heb k maind om nog even achter t tikbord te goan zitten, nait om n recensie te schrieven, mor om n klaain onderdail, aargens in t achterste dail van de show noar veurgrond te hoalen. n Persoonlieke noot. Van de mens, de man Bert. Over zien prostoatkanker. n Stokje, n verhoaltje woar mìnsen nota van nemen mozzen. Zo von hai. En k haar echt t idee, dat ook al ging t wel weer om hom zulf, hai manlu aan t ìnde van zien carrière n woarschaauwen mitgeven mos. En hai mainde, wat e zee:
‘Jongens, loat joe ain keer in de zoveul tied even prikken.’
Dat zien eernsachteg verhoal over golden stoafkes hom oet t haart grepen was, ligt veur de haand. Hai het t leven deròf scheurd en de zaikte overwonnen. Dat hai zunder overgang overgaait in n dreugkomisch verhoal over t ontbreken van anale seks paast netuurlek wel bie hom.
‘Wie zellen hom missen,’ heur k links en òf en tou mit n krokodillentroan over rechterwaang om mie tou.
‘Huift nait lu,’ zeg ik den verkloarend:
‘Droktemoaker het den wel n drok leven had, hai het goud boerd.’
Dat hai stoppen wil, de stress van n nij pergram nait meer deurmoaken wil en ook ais aander dingen in t leven oetperbaaiern wil, is n goud recht.
Wie hebben ja aaltied de foto’s en zien dvd’s nog.
Ik schrief dit verhoaltje de dag noa de bewuste dinsdag en lees in kraant, datter n perboat middel is veur n laank leven. Goie road is – allewel n kraant oardeg aan de pries is – nait duur:
‘Verhoes noar Sardinië.’
Der binnen noamelk mor waineg steeën op de wereld woar mìnsen zo old worden as op t Italjoanse aailaand. Honderdjoaregen binnen doar gain oetzundern. In n poar punten is t verhoal verteld: Koop n segebok, goa der regelmoateg mit aan de loop, drink bie de buurman of buurvraauw n gloaske wien en eet gruinte, laifst oet aigen toene.
As onze Bert, binnenkört op Drees, den toch wat nijs oetperbaaiern wil, liekt mie dit n meroakel goud veurstel.
Veur mie was t stokje in kraant over ‘blue zones’ gain nijloatje. Ik leef, zunder t mie zulf bewust te wezen noamelk al joarenlaank in omstandeghaid van wat stokjesschriever totoale ontstressing nuimt. k Zel joe t oetstokken.
Ook al heb ik den gain segebok in toene, mit n hond kist netuurlek ook ìnden aan de sjaauw goan. Veur t overege, regelmoateg bie dizze of dije – huift noar mien idee nait aaltied n buur te wezen – op veziede goan en doar n goud glas wien – aandersoorteg alcoholica is vervast ook nait verkeerd – drinken, heurt al joaren bie mien vast petroon. Net as elke dag verse gruinte eten.
Of ik mit dizze levenswieze ook honderd worden kin, of der zulvens bie in de buurte kom?
Dat zai k miezulf nait doun.
20240530

• • •

Moordaanslag

Is der ooit n mement west, dastoe n verhoal nait openboar moaken dust?
Laank heb k over dizze vroage nait noadenken huift. Ik dus, zo laank de woarhaid gain geweld aandoan wuir, mitschik alles.
Mor aan alles komt n moal n ìnde.
Lestdoags is mie noamelk wat overkommen, dij mien stelleghaid over t zunder bepaarken publiceren van n verhoal roeg ondersteboven schovveld het. t Is nou – om eernseghaid van t onderstoande verhoal kracht bie te zetten – n moand of wat leden beurd. En nog maark ik, dat noa dizze eerste zinnen twievel weer touslagt.
Aargens in meert bin ik nog drok aan t knutern in ons nije wonentje, as k op t ìnde van de dag vaststel, dat ik oardeg deur mien vaarfspullen hìn bin. Zo besloet ik vlak veur oavendeten nog n snel rondje noar de Praxma te moaken om veurroad aan te vullen. Bodschop is snel doan en op terograaize is t aarg drok op aanvoerweg vanoet Hoogezand richten Kielsterachterweg. Op de rotonde zai k mie kans om der tussen te glippen, mout even wachten op n langsoam opdraaiende vrachtwoagen, veurdat ik in de stroom mitvoaren kin. In n glimp heb k in mien rechterooghouke zain, datter veur dijzulfde rotonde n rode vrachtauto staait te stoitern om ook op te draaien. Dat hai op mie wachten mout, hebben haaientanden hom verteld en as k 100 meter verder bin, zai k dat vrachtwoagensjefeur mie al sikkom op de bumper zit.
t Is smoordrok op de weg. Inhoalen is nait meugelk. Doarom verboas ik mie derover, dat de rode vrachtauto mie stoef op de bumper zitten blift.
‘Wilstoe mie inhoalen?’ zeg ik lagend tegen mien achteroetkiekspaigel.
k Heb zokswat wel ais eerder mitmoakt en heb den wel ais bewust gaspedoal wat ploagerg minder haard intrapt. Mor dit keer denk ik doar nait aan. Juust t tegenovergestelde is t geval. As ik mit n drok op t gaspedoal wat haarder kind haar, haar k dat groag doan. Zo’n bakbaist van n auto as bumperklever is gain lekker gevoul.
Schrik slagt mie om t haart as op n bepoald mement in de laange riege auto’s richten Hoogezaand n gat vaalt en mien achtervolger zien vrachtauto noar links draait om bliekboar toch n inhoalactie te begunnen en doarbie sikkom mien linkerachterbumper rakt. Ik roak volledeg van de kook en omdat ik nait zain kin watter op ons toukomt, goa k zo ver meugelk noar rechts. Hoast mit banden in baarm.
Op t mement, dat sjefeur zien auto weer op rechterweghelfte stuurt, flitsen binnen n tel eerste auto’s van aanderkaant aan ons veurbie. Dat ging net goud.
‘Dij malloot speult nait allendeg mit mien leven, mor ook mit aanderlu’s leven,’ schot mie deur gedachten.
Alles speult zok òf in fracties van seconden en intussentied is òfslag noar Zuudloarderweg nog ver vot. Veuls te ver vot en omdat sjefeur bliekboar nog nait flaauw is van t levensgevoarlek spelletje, dat hai speult, begunt t bienoa-bumper-tik-spelletje van veuren òf aan. Ik wait, ain körte aanroaken kin genog wezen om mie zo’n stöt te geven, dat ik veuroetvlaig of – k mout der nait bie noadenken – zulvens dwaars op de weg kin kommen te stoan.
Op 100 meter veur òfslag heb k knipperlicht al aandoan, mor tougelieks kon k ook konstateren dat vrachtwoagensjefeur nait van plan was gas te mindern. Hou k bochte bie òfdraai Zuudloarderweg, zunder oet de bochte te vlaigen deurkommen bin, is nog aaltied n wonder.
Ook noa twij moand blieven de vroagen.
Wat het vrachtautosjefeur aanzet om zo’n levensgevoarlek spel te speulen. Haar k hom, tegen de regels in, veurrang geven mouten op rotonde?
Soms wor k nog wel ais midden in de nacht wakker en denk aan dizze ‘moordaanslag’ en den begunt mien betere ik weer te drammen:
‘Haarst nog n ìndje deurrrieden mouten noar volgende rotonde bie Veendammerweg. Den was t mit n ekstroa rondje achter dien vervolger kommen te rieden. Haarst noam en kentaiken opschrieven kind en ……’
Mor doar is t mie ja nait om te doun. Hou stoer te begriepen t meschain ook is, t is nait mien bedoulen aine in de bekoagdenbaank te brengen. Boeten t faait, datter niks te bewiezen vaalt, t belangriekste is, ik heb t noa laank wikken en wegen van mie òfschreven.
20240527

• • •
1 2 3 135