Voetbalploatjes

‘Welaan dan, een man die niet rookt is onuitstaanbaar, is geen man.’
Tieden veraandern en t oordail over de rokende man is mit de tied ook veraanderd. Je kinnen t hoast wel noagoan, t is n zin oet n rekloamebodschop. Aine oet laankmanstied, mor d’ervoaren het leerd, dat zokse proat nog generoatsies laank deursuddern kin.
‘Een onvolkomenheid – t nait roken -, die storend werkt bij elke admiratie.’
Goa der mor aanstoan, zunder n rokertje gain laifde!? Tegenswoordeg wordst mit de nekke aankeken as t rookst en noar n smokje van de stoere kirrel mit zien sigaret in mondhouke het de verlangende vraauw echt gain wìnst.
Mor t verhoal van vandoag gaait nait over roken, t onderwaarp, kinnen je boven in de titel lezen, is voetbalploatjes.
Wat t ain mit t aander te moaken het?
Voetbalploatjes zaten vrouger in sigarettendeuskes of -blikjes. Van de Vittoria Egyptian Cigarette Company. Vanòf 1934 Miss Blanche, wel kin heur nait. Woar ze in diz’tied bie d’bodschoppen over teunbaank of rolbaand mitleverd worden, most vrouger flink deurpafken om dien voetbalalbum vol te kriegen. De actie van supergrutter is dus nait nij. Veur zover ik terogge reken kin, wuiren ze in t begun van veurege aiw al aan kooplust koppeld. En wat laint zok as lokkertje beter dan volkssport nummer ain, t voetbal.
Dat het Arinekes pa, Elzo Waarsing, weschienlek ook docht. Meschain is de hartstochtelke voetballaifhebber, dij e zien levenslaank bleven is, doar wel geboren. De voetbalploatjes, dij e op 10-joarege leeftied verzoameld het en dij meer as vatteg joar onaangeruierd in n puutje bie ons op zolder legen hebben, haarbaargen n schat aan informoatsie.
Pas guster schoot mie dat puutje in de zin, dou k mit Sietse – deur n swoare hazzenschudden n zet oetschoakeld en regelmoateg bie ons in hoes te vinden – t nijste voetbalfotobouk van 2019 inwijd heb. t Zuiken noar t puutje het mie aans best veul tied köst. Waist persies hou t der oetzugt, mor t let zok in de donkere krochten bovenop zolder en in leeg-bie-de-grondse opbaargkasten stoer vinden.
Dou Sietse guster weer bie t olderliek hoes òfleverd was, kon ik mie volledeg aan ‘mien’ olde, deur schimmel en vocht aanvreten, broengevlekte voetbalploatjes én de geschiedenis van t Nederlandse voetbal overlevern.
k Heb t over joargang ’31 – ’32. De tied dat we in Nederland allendeg nog mor veur t plezaaier en nait om geld speulden. Doarnoast ook n n tied, dij k zunder noaslagwaark of internet nait even oet mien geheugen opdukeln kin. Tussen de ongeveer 60 ploatjes zitten aans best wel verrazzende personen. Merendails onbekìnde manlu en bie sommegen heur k wel n klokke luden, mor k heb gain idee woar de klepel hangt. Om joe n veurbeeld te geven, neem k joe even mit noar de ploatjes, zoals k ze in de fb post òfbeeld heb:
linkbovenaan: Piet van Reenen. n Tot nou tou veur mie onbekìnde groothaid in de voetballerij. Zien shirt verradt, dat e hoast wel van Ajax wezen mout, AFC Ajax. t Klopte. k Von t n vrumde ervoaren te ervoaren dat AFC – dus zonder achtervougsel Ajax, kunk van de oorlog -, de oldste club van Amsterdam was en nait Ajax. Piet van Reenen is traauwens topschutter aller tieden van Ajax.
Rechtsboven zain we Walter Blijham. Van Grunneger verainen Be Quick. t Eerste, woarst den aan denkst, zol dat femilie wezen van Foxholster Veendammer Jan Blijham? Zulf bin k doar op dit mement nog nait oet.
Linksbeneden de overbekìnde Hagenees Harry Denis. Van HBS, doudestieds toch ain van de maist veuraanstoande clubs in Nederland. t Biezundere van dizze begoafde speuler is, dat e op loatere leeftied bie d’veteroanen van BeQuick speuld het.
Rechtsbeneden trevven we, onmiskenboar deur zien geel-swaarte shirt, n Veendammer aan. Snijders. t Zol Siewert Snijders wezen kinnen. Hai voetbalde begun datteger joaren onder andern in t Noordelk kampioenselftal. Dat der aaltied nog n jeugdtoernooi noar dizze bekìnde Veendameer vernuimd is, geft aan dat e in zien tied veul veur d’Veendammer verainen en d’voetballerij betaikend het.
Aan t ìnde van t verhoaltje mout ik nog wel even ain ding kwiet. Achterop voetbalploatjes staait vermeld:
Toonzoalen in Rötterdam, Amsterdam en Den Hoag. k Heb mie òfvroagd wat zokswat nou te betaiken het.
t Bliekt, t het te moaken mit n premiesysteem. Konst noamelk spoaren, bonnen spoaren, mor hou? En of dat wat te moaken haar mit aanschaf van rokerij, of dat t ook mit aander artikels meugelk was, doarvan heb k gain idee.
Mit 100 bonnen kost bevubbeld ain/twintegste stoatslöt kopen.
Wat mie ook verboasd het, is, dat wie vanoet t Noorden mor slecht bedaild waren en wel aarg vèr raaizen mozzen om dij prachtege toonzoalen te bekieken. Meschain telde t noorden dou nog nait recht mit.

• • •

Puberproppen

‘Wietske het puber-propkes in d’oren.’
Zai laagde onze zörgen over t balstureg gedrag van onze jonge boerenfox gewoon vot.
Pubergedrag bie kinder, waiten wie oet ervoaren, gaait op n duur wel vot, mor of dat bie ons Wietske ook zo goan zel. Wie hebben der n haard heufd in.
Zai, daaiernarts Lies, wait aans wel woar ze t over het. Zai is in ons bienoa 42-joareg huwelk pas de twijde daaierndokter. Omdat t zo luip. Of omdat wie makkelk bie aine hangen blieven? Nait zo van wizzelnde reloatsies holden? t Was 1986, dou Veendammer daaierndokter Knol aan t Westerdaip stopte – of dee e zien praktiek over aan n aander?, t is ook al zo laank leden – kozen wie veur d’net òfstudaaierde Lies. Oet Wildervank. t Bevuil ons votdoadelk meroakel.
Zai experimenteerde wat joaren loater ook mit acupunctuur veur honden. Of katten der ook boat bie haren, gol nait veur ons, want ons katte was goud gezond en haar gain last van stramme leden en atrose in rogge. Onze Drìntse Petries Rakker wel. Noa sikkom twaalf joar bie pad en weg bozzeln en over t laand boundern was t inains over. De dag dat d’tutenschure van Van Greven achter op Zuudwenden in brand ston en ik mit Rakker noast fietse nog even nijsgierde, hou d’situoatsie doar was, is der wat bie hom knapt. Hai kon nait meer veur of achteroet. t Was hom gewoon in d’rogge schoten en k heb Arineke bèllen mouten om hom mit d’auto op te hoalen. d’Kilometerslaange tochten op fietse, mit Rakker noast mie, beheurden in ain klap tot t verleden. Of d’alternatieve behandelns echt wat oet stee zet hebben, is nait echt meer noa te goan. Wie hebben der wel d’waitenschops-katern van Volkskraante mit hoald.
t Is nou 33 joar loater en wie mouten weer op zuik noar n nije daaierarts. Lies stopt noamelk. t Is mooi west en mooi veur heur. Zai het n mooie carrière achter rogge en mag binnen n poar moand genieten van rust en veul vrijkommende tied. Neem ik aan. Mor t is sneu veur ons.
Sneu? Joa, wel n beetje. Wat ik al eerder benuimde over wizzelnde reloatsies, geldt veural veur mìnsen, dij zok medisch schoold hebben. Zai vervullen n belangrieke rol in n mìnsen- en dus ook in n daaiernleven. n Luusternd oor, goie adviezen en handelingsbekwoamhaid binnen aigenschoppen, dij vertraauwen geven. Van aanderkaant bekeken is t ook zo, dat wie in t verlengde van d’veurege zin zoveul vertraauwen hebben mouten in d’keuze van heur opvolger, dat wie op veurhand nait wanhopen mouten.
Of Lies traauwens geliek krigt mit heur oordail over Wietske is op dit mement nog de vroag. Oflopen weke was ik òf en tou wel d’wanhoop noabie. Joa, t was n weke om te ontholden. Touvallege passanten of dij t verhoal van heuren zeggen hebben, maggen rusteg verkondegen, dat Wietske regelmoateg d’hoofdrol in n olderwetse slapstick vervuld het, wie huiven der al laank nait meer om te lagen.
Van d’weke is zai mie tot drij moal tou der vandeur goan. As Wietske, moakt nait oet hou ver vot, n hond zugt of meschain d’geur in neuze krigt, dut ze handen op rogge en gaait zunder ain blik achterom of ook mor even noar de boas te zwaaien, op raais. Den kist roupen was t wilst, den binnen heur oortjes van porselain. En den kist wel zeggen, wat moakt t oet, joe lopen toch aaltied in de vailege, vrije roemte achter Nummer Aine en doar ridt ja gain verkeer, den zeg ik: Klopt, mor t klopt nait. n Hond mout luustern en om heur d’haile tied aan d’raaime te holden zol t behaalve daaieronvrundelk, ook gain recht doun aan heur bewegensdrang.
Wie binnen aans wel hail aarg over t jonge hondje te spreken, as t gaait over heur snelle aanpazen in ons lutje hoesholdentje. Wie waren te spreken, want veurege week was t wat dat betreft n rampweek.
‘Wietske het ons nog nooit wat verkaauwd in hoes,’ zeggen wie tegen elkenain, dij t mor heuren wil. Zai let alle mìnsen, dij bie ons veur t hoes langs goan, lopens en zeker as d’wandeloar n hond aan raaime het of lu op n fietse, op heur aigen menaaier waiten, dat zai op 173 woont. t Kin de niks vermoudende passant hoast nait ontgoan. Dij dizze bliede groutnis voaker mitmoakt het en t doarom verwacht, zai’k voak mit d’grootste verboazen noar ons hoes kieken. Weschienlek omdat Wietske in heur blaf-enthousiasme mit neuze stoef aan roet, bloumen en loekjes op vìnsterbaank der nog nooit òfsodemieterd het. Wie mouten evenzogoud ook nait overdrieven en heur teveul ophemeln. n Laange, n veuls te laange òfwezeghaid kin veur onverwachte tavverelen zörgen. Wat doun joe bevubbeld as je joe vervelen? Den lezen je bevubbeld nog es d’kraante noa op interessante gebeurtenizzen. Dat het ons ‘nijsgiereg’ hondje ook doan. Nee, z’het – boeten t ‘olderliek’ gezag – nog nooit aan ons stoul- of toavelpoten knoagd, mor wie waiten nou wel, dat kranten-pepier-snippertjes moaken t vervelende gevoul van t laange wachten n welkome òfwizzeln wezen kin.

• • •

Verloren

Hai staait der wat verloren bie. Verlegen mit zokzulf en verlegen mit de miezerge regen. Hai het even zöcht of der aan boetenkaant van t hoge gebaauw n schoelplekje te vinden was. Nee dus en om in d’auto te goan zitten, kwam nait bie hom op. t Besef om terogge te goan noar de waarmte van t gebaauw, is ook gain optie.
Hai het mor oog veur ain ding. Dat de brillegloazen deur d’regen stoaregaan in ondeurzichteg matglas veraandern, deert hom nait. t Verbaargt t daip van binnen kommende, nait te onderdrokken triesterge gevoul. Dat der òf en tou ongemaarkt klaaine druppeltjes oet zien ooghouken stromen, komt nait van de regen.
n Echtpoar, stief tegen mekoar aandrokt onder ain paraplu, passeert mit n verboasde blik in ogen de man.
‘Moi.’
De man reageert nait. Hai is mor op ain ding richt en dat is de gele zaikenwoagen. De ambulance, woar zien klaainzeun nou al meer as vief menuten leden noar binnen schoven is. t Moakt hom nait allendeg onrusteg, mor ook baange. Baange om t nait waiten. Woarom binnen baaide zaikenbroeders nog aal in achtercabine bezeg. Woarom stapt d’sjefeur nait oet en kropt achter t stuur om zo vlog meugelk noar t zaikenhoes te racen. Hai vragt zok òf, of der nog meer loos wezen kin. Zol e zien dochter, dij e deur t smale, vertikoale roetje in deure zitten zugt, bèllen duurven.
‘k Heb zien dossier deurlezen en k zag dat joen zeun bekìnd is bie t OZG. k Loat n ambu kommen en is t goud, dat dij hom noar t OZG brengt?’
t Was zien dochter aal goud. t Constante overgeven, wartoal, dij e oetsluig en de motorische problemen gaven aan, dat der meer loos was as bie n gewone hazzenschudden.
d’Aandrang om noar zaikenwoagen tou te lopen, is hoast nait te onderdrokken. Hai wait, t is gain goud idee. Hai het doar niks te zuiken. Zien klaainzeun is in goie handen en broeders haren in wachtkoamer, dou z’hom op brandcard legden, al maarken loaten, dat zai ervoaren zaikenbroeders waren.
Klaaine wotterstroaltjes lopen hom intussentied bie d’kroage noar binnen. Hai huvert, zet jaskroage wat omhoog, mor zien blik blift vestegd op d’gele auto aan stoepraand.
n Joar of wat leden wuiren hai en zien vraauw deur schoonzeun bèld. Dochter was nait goud worden. Doezelghaid, zee e en omdat t nait beter wui, haar e 1-1-2 bèld. Of zai ook zo snel meugelk kommen wollen.
t Was best n ìnde fietsen, vanòf De Kroon noar hoes. Ook dou ree zaikenwoagen mit zien dochter nait votdoadelk vot. Ook dou haar e zok òfvroagd of der meschain meer aan de hand was. t Wachten haar hom gek moakt, gek van angst. Net as dat e gek in d’hoed worden was van aal dij nijsgierege mìnsen, dij even in d’ambulance gloepen mozzen.
‘Opsakkedaaiern,’ haar e vanachter t grote roam in hoeskoamer roupen.
As broeder op t lest oetstapt en achter t stuur kropt, is e even slachtovver van daipe emotie. De blaauwe lampen aan d’boetenkaante van zaikenwoagen begunnen te flikkern en sjefeur ridt langsoam achteroet. As e hom in veuroet zet het en auto begunt te rieden, gaait t taargend langsoam. t Liekt hom gain goud taiken. n Ambu dij langsoam wegridt het of gain hoast meer of het n pasjìnt, woarst hail vezichies mit omgoan moust.
Hai blift nog n zet op t zulfde stee stoan, ook as ambulance al laank oet zicht verdwenen is. De regen blift onveraanderd deurmottern. De man maarkt t nait.
In zien aigen auto komt e weer n beetje bie zinnen. Der binnen tussen t mement, dat zien klaainzeun in de zaikenwoagen schoven is en dat hai weer in zien auto stapt is, tien menuten vergleden. Tien laange menuten, dij veur zien gevoul n aiweghaid duurd hebben.
Bie t verloaten van parkeerploats, vragt e zok òf, woar e noar tou mout. n Verloren ziel op weg noar n onbekìnde toukomst.

• • •

Rust

Nijjoar begunt voak mit goie veurnemens. Ik heb nooit aan dij körttiedelke, gevoulsmoateg onnatuurleke, voak levensingriepende onzin mitdoan. t Binnen maisttied ook nog dezulfde, oldbakken thema’s, woar t elk joar weer om draait, stoppen mit roken, stoppen mit veul eten, stoppen mit draank. Dat we noa twij overvolle kerstdoagen en n euliekoukengevulde oljoarsdag genog hebben van overdoadeghaid van eten en drinken, geft t liggoam zulf wel aan.
Nou het gewicht, overgewicht mie nooit echt ploagd. Meschain zit dat ook wel in de genen. Wat mie nog wel aaltied plagt, is mien migraine. Aiglieks mout ik zeggen, de restanten van mien levenslaange migraine-ellìnde. Wat overbleven is van aarge kopzere en biekommende verschienseln, is n soort oogmigraine. Behaalve dat t zain van vlekken en flikkerns vervelend is, voulst die net as noa n migraine-aanval nog aaltied n lege meelpuut. Liggoamelk en geestelk. Da’s de reden dat ik n dikke weke leden mor weer mit zaikenhoes bèld heb.
’Wie waiten nog zo waineg van migraine, nait woar t vot komt en ook nait hou we t behandeln mouten.’ k Wait nou al, dat ik dij waineg hoopvolle zin bie t volgende bezuik weer te heuren krieg.
t Is n hopeloze zaikte mit n hopeloos veuroetzicht.
’t Ainegste wat ik joe veurschrieven kin, binnen medisienen,’ is t medisch alternatief, mor doar begun ik nait aan.
‘Moust CBD-eulie goan broeken,’ hebben verschaaiden lu mie al ais in t oortje fluusterd. Oeregaai, mout ik doar aan begunnen? Net as mit medisienen bin k ja doodsbenaauwd veur n versloaven.
Lestent las k op internet, dat rust n perboat middel wezen kin tegen oog-migraine, oog-vermuidhaid. t Kwam der in t kört op dele, dat onze ogen veuls te veul indrokken te verwaarken kriegen. t Toerloos, zunder onderbrekens verwaarken van alle binnenkommende beelden, ook in t achter-oog-liggend gedailte van ons heufd, köst veul energie. t Klinkt begriepelk. Dat d’ogen of t verwaarkens-centrum in onze hazzens noa n dag intensief kieken de brui der aan geven, liekt mie den ook nait onlogisch. t Advies, om dien ogen overdag n uurtje rust te gunnen, heb k – hou stoer t ook is – ter haarte nomen. k Neem sunt kört n middag-siësta.
Hou t voult?
t Voult veur n hyperkonteg persoon – want zo goud kin k miezulf wel – as n uurtje nutteloos niks doun. Allewel, noa tien doage verplicht laankoet in kroakstoul, heb k mien kammeroad nog nait weer op bezuik had.
Kammeroad?
Joa, homeopaat het mie aaltied veurholden, of wiesmoakt?, dat migraine n kammeroad is, dij t beste mit die veurhet. Hai – of is t n zai – perbaaiert die te beschaarmen. Mor woar homeopaat mit medisienen knoeide en klungelde, dou k t tegenswoordeg mit rust.
Hoogleroar diabetologie ( sukerzaikte ) het mie lestent n haart onder raaime stoken mit zien opmaarkens over medisienen. Hai zee zokswat as:
‘Mìnsen hebben veuls te veul vertraauwen in medikoatsie.’
En wat mie nog meer aansprak was zien opmaarken:
‘As je joen levenswieze aanpazen, den kinnen je soms al gaauw van d’medisienen òf.’
In d’zulfde categorie vaalt t stokje in kraant van zotterdag van Diekstroa onder te brengen. Ook hai moant tot rust. De moderne mìns stört zok van d’aine in d’aandere activiteit, zit op de loop. Woar dat gedrag votkomt, is de vroag. Constateren, dat de pauzeknop in onbruuk roakt is en doarmit de tied om aal datgene wat je heurd en zain hebben, te verwaarken, paast goud in mien stokje.
t Zinloze niksdoun het dus bliekboar zin. t Uurtje rust geft ons nait allendeg de meugelkhaid om de dingen te verwaarken, mor ook om d’zin, de weerde van ons doaglieks bestoan te overdenken.
t Is vandoage, 7 jannewoarie 2019, persies 24 joar leden dat mien pabbe zien verjoardag, wat wie dou nog nait wozzen, zien leste verjoardag, vierd het.
‘Ie huiven vanmiddag nait zo vroug op veziede te kommen, heur,’ haar moeke ons doagen van teveuren al mitdaild.
Pabbe haar noamelk de gewoonte, noa t middageten, even n uurtje en soms ook wel es wat langer, de rust van d’sloapkoamer op te zuiken.

• • •

2018

t Joar holdt der zo tegen t ìnde van zien leven n stok of wat opvalende, in t oog springende gewoontes op noa. Knallende körken, zeker as dij deur onervoaren champagnedrinkers votschoten worden, mor veural onbestuurboar roakte vuurpielen binnen doar n goud veurbeeld van. Slachtovvers huiven zok sunt dit joar nait meer te melden bie dokter Lydie van der Ploug of dokter Hans Lansberg.
Mien oog vuil derop, dou in ain-noa-leste kraant van 2018 n lieske mit oet tied kommen bekìnde Nederlanders bekìnd moakt wuir. t Is toch altied weer even schrikken, as je lezen, dat lu, dij joarenlaank bie joe over dele kwamen, der nait meer binnen. t Voult – ook al binnen ze al n mooi zetje nait meer op t schaarm – as n gemis. As n overleden femilielid en ze loaten toch n leegte, n nait meer te vullen gat, achter.
Gelokkeg duren zokse mementen van triesterghaid bie mie mor even. t Leven gaait deur en t is nait zoals Bob Dylan laank leden, as wìns veur zien zeuntje, al n moal schreven het, dat je ‘aaltied mor jong willen blieven’.
t Besef, dat tied van leven en de tied onverbrekelk mit nander verbonden, onòfschaidelke bondgenoten binnen, komt zo tegen t ìnde van t joar, meschain nait as de spreekwoordelke dunderslag, mor toch elk joar weer vannnijs redelk haard binnen. Dat t leven n òftreksom is, dij allendeg d’òftrekker – joen aigen leeftied – löslet, mor òftrektal en doarmit ook t verschil veur ons verbörgen holdt. Gevolg is, dat wie as blindemannetjes en -vraauwtjes over onzekere wegen wandeln. In n verloren mement, soms even allaind op de wereld, zit ik wel es te prakkezaaiern:
‘Astoe nou wost, wat der achter t =taiken ston, zolst den aans goan leven?’
Veuroetzichten binnen nait aal te best. Baaide opa’s kwamen net wel en nait nait aan Drees tou, pabbe wuir achtenzesteg. Mit dij waitenschop in mien achterheufd denk ik voak:
‘Mout ik nou opschaaiten?’
Meschain, mor hou en woarmit. Elke dag bin k nog drok in de weer en heb ik t gevoul, dat ik t stìnne drok heb. Zo zitten kinder van Noorderbreedte vanòf jannewoarie te wachten om d’eerste rezeltoaten van nije musical van mie te heuren. t Is de reden, dat boas van mien verhoalenwinkel al n zetje zit te naren, dat ik niks meer produceer. Guster hebben we d’haile dag mit kinder en klaainkinder aan t euliekouken en kniepertjes bakken west. Vandoage moak ik mie al weer kopzörgen over knapperij en hou k mien daaier doar tegen beschaarmen kin.
Twinteg joar leden leefde ik n stok zörgelozer. k Haar t n stok drokker, mor regelmoat van waark, kinder, vekansie en zörge veur d’ollu waren d’oorzoak dat t leven overzichtelker was. t Waark heb k al n joar of wat leden net as meneer Jos, dij n veuls te gezond stoetje in de prullebakke mieterde, n zulfde toedeledokie wìnsd. d’Kinder binnen al laank t hoes oet en ook al komt pabbes verhoal: “ Hest loezen groot, bieten die de neten” makkelk weer boven, t is der n stok rusteger van worden. Vekansies, t laifst drij moal in t joar, binnen inains gain mouten meer, allewel t sneue òfschaaid van onze overjoarege camper doar n belangriek aandail in had het. En d’zörgen om mien olde mouder heuren sunt augustus dit joar ook tot t verleden. Zo nemst, soms bewust, soms onbewust, mor aaltied mit dien volle verstand òfschaaid van de dingen om die tou.
Vannachts dreumde ik dat ik op n feest ( was t wel n feest? ) n bult bekìnden tegenkwam. t Vervelende was, dat t bekìnden op òfstand waren. Kwam k dichterbie, bleken t vrumden te wezen.
Bie t wakker worden let zo’n dreum die nait allendeg mit veul vroagtaikens mor ook ainsoam achter.
Ons leven is getalsmoateg bekeken niks meer en minder dan n òftreksom, mor in emotioneel opzicht n optelsom. n Optelsom van alle ervoarens, herinnerns, dijst kousterst, of juust nait.
Dou wie guster t hoes weer op stee haren en roeten weer spaigelden en euliekoukengeur mit t schoonmoakwotter deur geutstain spould was, kinder op hoes aangoan waren, zat ik veur t eerst sunt augustus even in n dip.
‘Wie huiven dit joar gain euliebollen noar mien mouder te brengen.’
t Was n biezundere gewoarworden, dast deur zo’n onbetaikend veurval zo van slag roaken kist.
k Wìns joe veur 2019 aal t goie wat je aine mor touwìnsen kinnen en ook blieven onzekerhaiden over levens-òftreksom bestoan, k hoop veural dat je jong van haart blieven.

• • •
1 2 3 58