Op lutjen letten

‘Wie mouten op lutjen letten.’
Vief woorden haarbaargen n wereld aan kopschraberij. Körte zin mit moandenlaange geschiedenis ligt Ketriene, mit tounemende eernseghaid oetsproken, veur op tonge. Nee, t is gain toneelstok, dat zai opvoert. Soms ligt klemtoon op t eerste woord, n dag loater wordt noadrok op mouten legd en ook lutjen binnen veur heur n belangrieke factor om reken mit te holden.
‘Wel t klaaine nait eert, is t grote nait weerd,’ is t taimpie.
Anjolt wordt der soms stoapelmesjogge van.
Ketriene het nait ais muite nomen om keuninks woorden op Prinsjesdag te beluustern. Zai wos t, ook zunder oetlekken al persies wat hai zeggen zol.
‘Bezunegen, bezunegen en nog meer bezunegen.’
Zai von, kunk huifde gain eulie op t aal langsoam en leger brandend vuurtje te gooien.
‘Wie hebben besloten wat kolder en wat körter te goan douchen,’ het buurvraauw Ketriene ons lestent al oetstokt.
‘En wat vond Anjolt doarvan?’ heb k zo tussen neus en lippen deur opmaarkt, want t is al voak bewezen, Anjolt het nait zoveul te vinden.
Of zai mie neuze veur de kop wegbieten wol, het zai mie toubeten:
‘Waist wel hou duur n kuub gas köst?’
’t Zel vervast duur kösten,’ heb k perbaaierd heur op foute zinsconstructie te wiezen. t Sluig nait aan.
k Haar mie in snel oplopende kosten traauwens nog nait serieus verdaipt en keek vroagend noar Ketriene.
‘Al meer dan ain euro!’
‘As t op de lutjen letst, holdst aan t ìnde ook nog wat over,’ hebben mien olden mie vrouger al leerd.
Ik kreeg t vergees mit.
Noa de schrik van t veniende antwoord heb k wat mit scholders trokken. t Zol wel mitvalen, docht ik. Gustermörgen kreeg k bericht van energiemoatschopppij dat moandliekse biedroage dit joar veur twijde keer verhoogd worden zol. Haar Ketriene den toch geliek, vruig k mie òf.
Tegen de kovvie kregen wie Anjolt op veziede.
‘Ik kom veur n bakkie troost,’ zee hai bie binnenkomst, onverwacht en keek mie doarbie zo aldernoast meedliedeg aan, da’k even nait wos watter van te denken.
Watter loos was? Gustermörgen was bie ons buren t zulfde appje as bie ons over priesverhogen binnenkommen. t Was maal binnenkommen en haar Ketriene in alle stoaten brocht.
‘Gusteroavend om negen uur is t tot n oetbarsten kommen,’ zee Anjolt mit n ongelokkege oetdrokken op gezicht.
k Mos onbedould even lagen en kon waineg meer zeggen dan ‘Oh???’
t Verhoal kwam in rap tempo. Om 9 uur haar Ketriene kaggel demonstratief op nachttemperatuur zet. Noa verkörte wasbeurten was dit twijde aanslag west op Anjolts acceptoatsievermogen.
‘k Wil in mien aigen koamer nait in de kolde zitten of wilst meschain, dat ik net as mien olde opoe n deken over knijen leg.’
Ik kon mie t tavvereel makkelk veur ogen holden. Ketriene mit t vuur in ogen, Anjolt heveg tegensputternd. Moudelooshaid droop hom van scholders.
‘En wat hest dou doan.’
t Is hikhakkerij en over en weer van tegenstelde mainens worden, woarbie Ketriene hom verweet dat hai gain weerde aan geld haar en hai von dat zai veuls te veul op de cìnten zat.
‘Zol k die es vertellen woar zai aal mit op batterij kwam?’
t Was nait niks, wat zok doarbinnen òfspeuld het. As Ketriene heur zin deurdrieven wol om n ekstroa trui aan te trekken, zol Anjolt jeneverflèze op toavel zetten. Mit Anjolts opmaarken: ‘As der nog kwartjesautomoaten bestonden, duurf k wedden, dat wie al laank aine in hoes had haren,’ hebben wie oeverloos gezemel over gasbespoarens, borstrokken en stroalkaggeltjes als alternatief òfsloten. Mit n stiekom borreltje.
Wie lopen mekoars deure nait plat, mor vanmörgen haren wie Anjolt al weer op dele stoan.
Mit n zwaaiend pepier in haand en vergrèlde blik in ogen kwam hai keuken binnenstieveln en veurdat wie ook mor ain woord oetbrengen konden, sluig hai mit bovenkaant haand op t A4-tje, gooide hom op toavel, keek mie aan en stroekelnd over zien aigen woorden snaauwde hai:
‘Nou hebben wie t guster nog over onzinneghaid van bepaarken op oetgoavenpetroon had, wordt mie vanmörgen deur pakketjesdainst n deuze bie veurdeure zet, dij mitschik nait deur deure kon.’
Mit handen geft hai, net as n viskeman dij lengte van snouk aangeven wil, grötte van deuze aan. n Joekel van kerton dus. Onkundeg over wat zok bie Broesdertjes òfspeuld het, stoan wie mit mond vol tanden en wachten òf.
‘Het mevraauw heur winterklaaier bie n onlinewinkel besteld,’ en mit de vinger onderaan de streep wist hai ons n bedrag aan, woarvan ik veronderstel, dast doar makkelk n groot gezin n moand laank van onderholden kist.
‘k Heb dou’k deuze mit muite noar keuken sleept haar, tegen heur zegd: Hest aal dij klaaier neudeg?’
Anjolt mout even wachten, wat wegsloeken en kikt ons hoogst ongelokkeg aan:
‘Laagt zai mie ook nog oet en zegt doodleuk: Alles wat mie nait paast of staait, kin k mit kerende post weer terogge sturen.’
k Haar zo t idee, dat hai in dat teroggesturen waineg vertraauwen haar.
‘Mit ain haand bespoaren, mit aander haand t geld over baalke goien. As t den over lutjen hest.’
Of de kovvie Anjolt vanmörgen troost geven het of bitter smuik, doar heb k hom nait over heurd, borrelflèze is wiezelk in koelkaast bleven. Ik bin wel benijd, of en hou Ketriene zok kommende haarfst en winter in t nij stoken het.
20220922