Café ‘De Krudenier’

Haarfst 1965
Janske is smörgens al vroug in kroug. Nait omdat hai op dit vrouge uur al gasten verwacht, t is meer n gewoonte. n Joar of wat leden, t haart knipt hom nog dicht as hai doaraan denkt, haar hai besloten broen kaffee te sloeten. Anderhaalf man en n peerkekop, voak ook nog mit n porremonnee van siepeltjeleer konden hom kop nait boven wotter holden. Hai haar sloeten nait over zien haart kriegen kind en het n dail van t café ombatterijd tot krudenierszoak. Twij winkels onder ain dak. t Was nog gain vetpot, t brocht wel veul meer leven in braauwerij.
Nomdo is vaste krougklant bleven. Gain vroleke gast en zeker gain proatjeboksem. Krougloper oet neudzoak. Janske wait, hai het t stoer bie zien Truitje. Veurege weke was t echt meleur en haar e mit kop in haand bie tapkaast zeten te kloagen:
‘Nou verdain ik toch nait slecht bie boer, k heb mie veureg joar zulvens nog n schiere twijdehaans solex kopen kind en nou zegt Truitje, ik heb n gat in haand.’
Janske haar wriefdouk over scholder sloagen en hom aankeken.
‘Zai zee, hoesholdgeld is aingoal op en de weke nog nait.’
‘En …,’ zee Janske belangstellend.
’t Is dien schuld,’ zee Truitje.
‘Dienent of mienent,’ was Janskes verboasde antwoord.
En Nomdo haar noar hom wezen. Nou mos t toch nait gekker worden, haar Janske docht, mor al snel kwam oap oet de maauwe.
‘Zai zegt, doe verzopst aal t hoesholdgeld bie Janske.’
t Sluig konversoatsie even dood. Winkelbèle aanderkaant kroug dee manlu elk oet heur aigen gedachten schrikken.
‘Melkboer?’ haar Nomdo zegd.
Ain gloep was voldounde west.
‘Nee, t is Geessie, de vraauw van de melkboer.’
En vot was Janske west, haar in de loop n strepe op jeneverflèze zet, n wit krudenierskieltje aandoan en was deur zieddeure verdwenen.
Achter weegschoal en sukerputen was hai op slag in n aander kirrel veraanderd. Woarom Geessie hom mit zo’n veniende aankeek snapde hai den ook nait. Laank huifde krudenier nait te wachten.
‘Ik kom net bie Truitje vot en dij het mie t haile verhoal van dij zoepsteern – zai haar doarbie mit n körte heufdbewegen noar de doader in kroug wezen – oet de douken doan.’
‘Och,’ haar Janske perbaaierd heur woorden te ontkrachten, ‘hai mag hier toch wel ais n borreltje kommen drinken.’
Dat ook Janske n dail van t echtelk, financieel probleem was, haar zai hom dou even persies oetstokt.
‘Bist hier allendeg kommen om mie n beetje oet te foetern?’
‘Nee, veur kovvie,’ haar zai zegd.
‘Den moust noast Nomdo aan tapkaast goan zitten,’ haar hai kemiek zegd.
‘Voul die even.’
Noadat Geessie, de goudgebekte melkboervraauw mit n kop vol grammiede en n tazze vol bodschoppen winkeldeure mit veul geweld dichtsloagen haar, was Jankse in opperste verboazen achterbleven. Benijd wat Nomdo van Geessies verhoal vinden zol, was hai weer terogge lopen noar t kaffee. Mor t luip aans.
‘Hest n gast,’ was t eerste wat Nomdo zee.
‘Dij verstoppertje speult?’ keek Janske verboasd in t ronde.
Bie t leste woord kwam der n swoar gebrillantineerde man achter pleedeur vot en zee in de loop:
‘k Wol wel geern n kop kovvie van joe.’
Janske, nijsgiereg noar de nije, onbekìnde gast, was witgekield achter t buffet lopen en haar mit kovviepot in haand vroagd:
‘Mag k vroagen woar ie vot kommen?’
‘Dat mag,’ zee de gast.
‘Oh, bistoe zo aine,’ haar Janske docht, haar zien fesoun holden en zegd:
‘Woar kommen ie vot?’
‘Oet Pekel,’ en om elke verdere vroag te vermieden:
‘Van Zaipzaiderswieke.’
n Vroagende blik was voldounde veur Pekelder om zien paspoort oet binnenbuutse te hoalen.
‘Kiek, dit is t bewies. Kris Musch, Zaipzaiderswieke 13 en krieg k nou n kop kovvie van joe?’
Datter al n mooi zetje n klant in krudenierswinkel ston, was Janske volledeg ontgoan. Nomdo nait. Dij haar deur t ziedroetje nait allendeg Kloaziene de Wit binnenkommen zain, mor ook dat zai al verschaaiden keer haand in dropflèze stoken haar. Hai vond dat wel t mement om Janske in te lichten.
Janske, gain koare aan hakken bonden, luit zien twij gasten veur wat zai waren en zette in d’loop noar aanderkaant winkel zien gebelschop van krudenier op. Achter de poest, zee hai verontschuldegend:
‘Moi Kloaziene, bist hier al n zet?’
Mit n mond vol dubbelzolt kreeg zai mit muite heur woorden oet heur dropvolle mond en loog:
‘k Bin hier net.’
Kris was intussentied van t ronde toaveltje noar de bar lopen en haar tegen Nomdo zegd:
‘Kistoe mie meschain n kopke kovvie inschenken. Ik smacht noar n bakkie troost.’
t Was nait aan dovemansoren zegd en as Nomdo Kris n kop kovvie inschenkt, pakt hai as hulpkrougboas de jeneverflèze en tapt zokzulf n lekker borreltje in.
20220404

Dat gebeurtenizzen in Janskes dubbelwinkel nog mor de intro binnen tot opzainboarende ontwikkelns, zel de lezer in t twijde en leste dail, aankommend dunderdag dudelk worden.