Wa’je mitkregen hebben

Veur zoveulste keer zit ik mit verboazen te kieken hou Arineke heur aai pelt. Zai kin mie lezen, glopt vranterg over toavel en net zoals zai mien gedachten roaden kin, wait ik al watter kommen gaait.
‘Zo deden wie dat thoes ook.’
Inde diskuzzie. Wie binnen allebaaide ons aai kwiet. Ik huif nait te zeggen, dat ik t pellen mor n onhandege bezeghaid vind, zai holdt vout bie stok dat pellen heur t makkelst òfgaait.
‘Ik haauw hom gewoon de kop der òf,’ zeg k aaltied tegen klaainkinder.
k Bin ainegste in femilie. Kinder en klaainkinder pellen kapje. Of kontje zo je willen. t Is mie op dizze menaaier biebrocht. Klaainkinder vinden t ritueel van kapke deròf nog wel interessant. k Heb t al ontelboare keren veurdoan, volgers binnen oetbleven.
‘k Leg tuutaai gewoon onder guillotine.’
t Moakt n mooie, rechte snee.
‘Roare gewoonte,’ zai k heur denken.
Dou mien pabbe vrouger, wie woonden nog op Komnijsterwieke, mit n zwèle aan moage op bère kwam te liggen, mos e op doktersadvies elke dag n aai eten. Zacht kookt. Glibberspul. Mit n schuddeldouk veur zok op deken, zai k hom nog wel klaaien mit wit en aaigeel. Mien zuske en ik vonden t n apaart gezicht. Om beurten kregen wie t kapke.
‘Kreegst doe vrouger den gain aai bie t broodeten,’ vruig Arineke desgevroagd.
k Mos n eerlieks antwoord schuldeg blieven.
‘Wie haren wel van dij geelstainen aaierdopkes.’
Dou zwèlderij aan moage beterd was, mog pabbe, zoals hai t wìnd was, gewoon zien haardgekookt aai oppeuzeln. Ging e aan t vizzen mit visverainen of noar TT in Assen kreeg e gruingekookte aaier mit. k Wait t omdat ik ooit n moal mitwest bin noar Assen.
Of wie elke dag n aai kregen? k Denk t nait.
Bie oma Streun kreeg k dat wel, mor dij haar den ook n hok vol tuten.
Gingen wie n moal mit t haile gezin noar Stad, den was t feest. Op terograaize, elk mit zien of heur aigen C&A puut in haand, nuigde mien pa ons bie WEEVA, Grunneger goarkeuken. Traktaaierde ons bie hoge oetzundern, omdat t in dij tied nog gain gewoonte was boeten de deure te eten, op n feestmoal: Eerappels mit gruine boontjes en n gehaktbale. Hai nam n omelet. Mit twij haile dooiers.
In ’74 heb ik t haile joar in Duutsland, dou nog West-Duutsland kampeerd. Nee, ook al was t ver van hoes, t was zeker gain vekansie. Op zundag kregen soldoaten regelmoateg n troostaai bie t ontbijt. Van n grote bakploat. Net zoveul as t hebben wolst.
Ons dochter woont mit heur gezin al n oardeg zetje op n boerderij. Het boeten kenienen, n cavia, vaar en soms wel zes katten over dele lopen en twij honden, mor ook n hok vol tuten. Grunneger maiwen, Barnevelders en goldkleurege goldpelsjes. Binnen op t mement van de leg òf, mor dat zel vervast nait meer laank duren.
‘Wat n waark boeten joen gewone waark,’ heb k wel ais zegd.
Zai trekt zok doar niks van aan, mor t mout ook zegd worden, naargens krigst lekkere aaier as bie mien dochter. Tuten hebben n goud leven bie heur. Der stoan aaltied gounent kloar om tuten t noar de zin te moaken.
t Wordt aans as hoan of tuut gain oppazend leven laaidt. Mit noame hoantjes dij zok teveul op de borst kloppen en as boaskeerl pikorde teveul overdrieven, binnen nait welkom. Veureg joar op n dag miste ik Barnevelder hoan. Was nait om zien leeftied , mor wel om zien gedrag, net as eertieds noamgenoot Oldenbarneveldt onder hakbiele terechte kommen. Op mien vroag woar hai in godsnoam bleven was, zeden kinder, zunder ain spier in t gezicht te vertrekken:
‘Hai is op skivekansie stuurd.’
20220114