Kraant helpt

Al tiedenlaank lopt Ketriene zok te aargern aan koamerdeurgeklepper. Wordt der woar den ook in hoes n deure dichtdoan, in keuken of zulvens op bovenverdaipen, koamerdeur rappelt vrolek mit. Zai het Anjolt doarom ook al voak vroagd:
‘Kist nait wat aan koamerdeure doun, k word hailemoal gek in de kop van dat geklepper.’
Mit verboasde blik het hai al net zo voak wat mit scholders trokken:
‘k Heur niks.’
‘Bist toch nait doof!’ het zai lestent n moal oetroupen, is noar koamerdeure lopen en het mit klinke in haand mit deure rammeld. Deure wol wel mitspeulen en luit as n volleerde drummer n zacht rovveltje heuren. Mit handen in zied, zo van: “En wat denkst doarvan” het zai zien reactie òfwacht.
Joa, hai heurde ook dat deure wat lös in t kezien zat, mor dast doar nou zo’n omstanden van moaken most von hai nait neudeg. Hai zee t aans:
’t Is elk joar t zulfde, wicht, as wie in haarfst wat meer goan stoken, krimpt t holt.’
‘Dat snap ik ook wel, mor betaikent dat, dat wie t mor zo loaten mouten.’
‘k Zol t nait waiten.’
En in ain toer deur:
’t Gaait traauwens vanzulf weer over, moust deur even de tied gunnen.’
Zoks laauwloeneg gedrag is Ketriene n graauwel en eergustermörgen het zai Anjolt veur t blok zet.
‘Astoe vandoag niks aan deure dust, loop ik zulf wel noar timmerman Frits en vroag t wel aan hom.’
t Het Anjolt wel aan t denken zet, mor as neudzoak ontbrekt kin aine t ook net zo snel weer vergeten. Bie t middageten kwam t onderwaarp nog ais ter sproake:
‘En hest al wat bedocht?’
Verboazen van Anjolt was gain toneelspel. Hai was t glad vergeten en het zok der mit Jaantje van Laaiden òfmoakt. Het Ketriene op maauwe speld, dat hai t al bekeken haar en dat t nait zo makkelk was om vervelend deurrammelderij der oet te hoalen. Omreden dat laigenpuut wel deurhaar, dat e doar nait mit wegkwam, loog e der nog n stokje aan vast:
‘Frits is vandoag op kewaai, heb k al heurd, mor k bèl vanoavend wel even of e mörgen langskommen wil.’
Aal goud? Soms binnen kirrels maal goud. Anjolt snapde best, dat Frits nait veur de poelegrap even langskwam en om zok t geld oet de buutse te bespoaren, het hai n nije oplözzen bedocht. Mit n kraante.
Dou Ketriene soavends al laank op bère lag, Anjolt gelegenhaid kreeg noar zien favoriete Netflix serie te kieken, het hai t even oetperbaaierd. Kraante aan bovenkaant deure was n perboat middel.
‘As k mörgenvroug opstoa, dou k der wel n stokje tochtstrip tussen,’ zo nam e zokzulf veur.
t Was al noa twaalven dou Anjolt Loakenstroate opzöcht het. Via badkoamer is hai vezichies noar boven slopen en is mit tevreden gedachte, dat Frits gain stuver aan hom verdainen zol, in sloap sukkeld.
Gustermörgen was Ketriene al vroug oet de veren, het thee zet, zok n stoetje moakt en is dou noar koamer lopen om gedienen open te trekken. Bie t open van koamerdeure maarkt zai dat hai n beetje stoekt. Verboasd stöt zai n beetje haarder. Binnen de menuut veraandert rustege mörgensfeer in n onveurstelboare hectiek. t Begunt mit n valende kraante, woar Ketriene zo van schrikt dat zai begunt te roupen en te reren. Anjolt, nog in daipe sloap heurt zien vraauw aargens ver vot bölken, schrikt geweldeg, het gain idee van hou of wat, gooit bainen mit n sloaperge kop boeten bère, rovvelt trappe òf, verget leste tree, knalt mit kop tegen badkoamerdeure, verzwikt zien enkel en ligt veur dood laankoet in hal. Ketriene schrikt op heur beurt van n bewegenloze Anjolt en moakt zokse, aldernoast iesleke jammergeluden, dat Anjolt doar weer wakker van schrikt.
Gevolgen van dizze konsternoatsie binnen ingriepend. Zaikenbroeder geft aan, Anjolt het niks broken, wel n lichte hazzenschudden én n verzwikte enkel. Huift gelokkeg nait mit noar t zaikenhoes. Boele veur de kop is nog t minst aarge. Ketriene het gain hazzenschudden, wel swoare schrikkopzere.
As even loater zaikenwoagen stroat oetridt, loop ik nijsgiereg bie Broesdertjes noar binnen. Doar krieg k t haile verhoal van a tot z, in geuren en kleuren te heuren.
Tochtstrip heb ík mor even plakt.
20220106