Driefveren

t Is dit joar weer op niks oetlopen. Mit n kans van 1 op 7 miljoen, haar k van teveuren ook wel bedenken kind, dat dailnoame aan Stoatslötterij op n flottje oetlopen mos. Is t n teleurstellen, dat ik gain hoofdpries, zulvens gain poedelprieske wonnen heb? Nee! Allewel, moust oppazen. Der binnen gounent, dij zok hoaren wel oet kop trekken kinnen, dat zai dit joar – veureg joar dus – gain spierinkje oetgooid hebben om n dikke kabeljaauw te vangen. Nijsgiereg? Even wachten, kom doar aan t ìnde van t verhoal op terogge.
Hou t begon.
Inde november kreeg van d’olde boas bodschop mien verlanglieske in te vullen. Kopschraberij was t gevolg.
’n Schupstele? Sokken? Nije veurbaand veur mien koare?’
Mit verschonen, dat ik gain wìnsen haar, heb k n stoatslöt vroagd.
‘Heb k ook nog wat te verdailen,’ heb k dou, op vroag, mor nog meer in noavolgen van Spoanse, maist gulle gever docht.
Groaven in verleden levert boeten n bult wìnsen nog meer driefveren op. Driefveren, dij mien leven stuurd hebben. Driefveren, dij n bult levenservoaren oplevern kinnen.
‘Hest t nait perbaaierd, kist t ook nait waiten.’
Wel mit woarschaauwen van n welbekìnde, Amerikoanse filosoof in oren:
‘Kist nooit meer worden as t zulf bist.’
Zeker op jonge leeftied zitst nog vol ideoalen. Noa mien succesvol optreden as hoofdrolspeuler in n toneelstok op legere schoul, docht ik toneelspeuler te mouten worden. Omdat ik mit mien accordeonspel handen nait op mekoar kreeg, was dij illusie ook snel verdwenen. Voetbal was mien lust en mien leven, mor zunder talent voart gainaine goud. t Is hom dus nait worden. In noavolgen van kollegoa Jan Smit – oet Nij Pekel – haar k groag bioloog willen worden. k Zag der gain haail en brood in. Veul plezaier heb k had mit radiowaark. Doar was zulvens gain dreug brood in te verdainen en om aan dizze riege n ìnde te moaken, mien schrieverij in Onderwiesbulletin opende doudestied ook nait de poort noar schrieversgelok. Reden woarom k n gewone, deurdeweekse, onopvalende schoolmeester bleef.
Meschain he’je in veurege alinea tussen regels deur lezen, dat rezeltoat van ervoarens en doaraan koppelde verdainsten naauw mit mekoar verbonden binnen. k Heb ook tieden docht, dast mit geld en riekdom levensgelok kopen konst. Gelokkeg bin k in d’loop van tied van dat dwoalspoor òfroakt.
Mit mien weerdeloos worden stoatlöt in haand, heb k guster nog wel even teroggeprakkezaaierd:
‘Hou was dien leven verlopen, haarst op 30-joarege leeftied n löt trokken woar hoofdpries op valen was.’
Onzingedachten.
Vanmörgen mos k van Arineke gruine postbuzze weer terog op stee zetten.
’t Is zundag!!’
k Haar netuurlek geliek, mor om aander redens dan k bedenken kon, mos poale weer in de grond.
‘Op zundag en ook nog op 2 jannewoarie lopen kinder nait mit rekloamefolders.’
Protest wuir òfwezen.
Dou k mit grondbore in ain en postbus in aander haand veur t hoes kwam en net begunnen wol om nij gat te draaien, kreeg buurman veziede. Nijjoarsveziede. Zai waren nait om n proatje verlegen en as k noar heur gezondhaid informeer, zegt vraauw:
‘Goud,’ mor dat t mit heur zeun wat minder gaait mos zai gewoon even kwiet.
Gezondhaid is n groot goud. Groter as wat den ook. Dat waist pas as t der mit te moaken krigst.
Noadat ik op t onderwies òfbrand was en langsoamaan weer op t rechte pad kwam, heb k wel es tegen loopboancoach zegd:
‘k Wol wel geern brogwachtersmannetje worden.’
t Is mor goud, da’k mien sosioale angst overwonnen heb en tot mien pensioun in t aarbaidsperses teroggekeren mog. t Het wel zien sporen noaloaten. t Brogwachtersmannetje het nou zien aigen toenhoes en krigt doar gelegenhaid mit lutje verhoaltjes zien leven te loaten herleven. t Is ainegste driefveer, dat overbleven is. Geld moakt ja nait gelokkeg.
Dat mien stoatslöt n niet was, rakt mie doarom ook nait. Der binnen aarger dingen.
Vlakbie, in buurtschop Numero Dattien, is n dikke, hail dikke pries valen. n Miljoentje. In postcodelötterij. Dattien huift dus gain ongeloksgetal te wezen. Van de acht bewoners haren mor drije n spierinkje oetworpen. Kabeljaauw mag nou dus onder drij hoesholdens verdaild worden.
‘Mit alle cievers en ain letter op t goie stee waren wie bienoa spekkoper west,’ duurf k, in echte eerliekshaid, mit n braide laag op gezichte op te schrieven.
t Leven blift in alle opzichten gewoon onveurspèlboar.
20220102