Van zaikenhoes en waikenhoes

Ketriene mout veur n poar doage noar t zaikenhoes.
As operoatsie goud òflopen is en Anjolt vraauw in Grunneger zaikenhoes bezöcht het, is hom n stain van haart valen. Soavends het hai gelokkege òfloop in kroug mit vrunden vierd. Allendeg thoes zitten is ja niks veur hom.
Volgende dag is t al noa aachte, as e oet n daipe sloap wakker wordt. Langsoam kommen beelden van oavend doarveur noar boven. t Was haard goan, veuls te haard en as e bainen noast bère slagt, belooft hai zolkzulf zien leven te betern.
t Lopt al tegen de klok van tiene as Kloas en Jokkop zok aanmelden. Anjolt denkt:
‘Binnen vervast benijd hou t der mit mie veurstaait.’
Niks bleek minder woar.
‘Bist zo wied om mit te goan noar Stad?’
Anjolt keek verboasd.
‘Waist nait meer, dat wie n haalf joar leden al òfproat hebben om noar autotentoonstellen te goan in Martinihal,’ zeden kammeroaden nog verboasder.
Nee, t kwam Anjolt nait goud oet.
‘Kon dou toch nait waiten dat Ketriene in t zaikenhoes kommen zol te liggen.’
Mit n vraauw in t zaikenhoes en n bult te doun in hoesholden, zai mozzen dizze raaize mor zunder hom.
‘Doe olde schietindeboksem,’ zee Jokkop, ‘wat dochst nou den, dat dien Ketriene doar vanoet t zaikenhoes zain kin, wastoe overdag dust.’
Noa veul vieven en zèzzen haren kammeroaden Anjolt zo ver, hai zol mitgoan, mor wel mit dudelke òfsproak dat hai hom vief uur persies bie t UMCG stoan mos.
n Haalf uur loater stoan drij manlu bie bushalte.
‘Hai’s loat,’ constateert Kloas mit n bezörgde blik op t allozie, as inains Anjolts mobieltje begunt te roupen:
‘Hé, doe, bist wakker.’
‘Da’s Ketriene,’ zegt Anjolt.
Hai gaait n ìndje opzied, luustert geduldeg en as hai telefoon in buutse stoken het, zegt hai:
‘Ketriene het verlet om ochtendjaze.’
En veurdat baaide kammeroaden ain keer mit ogen knipperd hebben, is Anjolt votvlogen. Op weg noar hoes. In zien alteroatsie het hai zien bus nait zain. Kammeroaden wel.
Dou deure van bus openklapte en sjefeur op n vranterge menaaier vruig of t vandoage nog wuir, tilde Jokkop sjeueg zien pette n stokje omhoog en zee eernsachteg: ‘Nee, beste man, wie zaten aiglieks te wachten op n bus mit n vrundelke sjefeur.’
Noa dizze onverwachte tegenvaler en omreden dat t nog wel n uur duren kon veurdat volgende bus over de Wieke rieden zol, zee Anjolt, mit plestiek puut in haand, as n soort van goudmoakertje:
‘Wie kinnen twij dingen doun. Of wie loaten ons hier n uur vernikkeln van de kòlde of wie nemen bie mie thoes nog even n neutje.’
Twijde veurstel wuir aannomen.
Zo is t kommen dat flèze op toavel kwam, mor woar gezelleghaid de boventoon voert, wordt de tied vergeten. En de volgende bus. Deur ziedroete het Anjolt in n flits heur bus veurbierieden zain. Hai keek es op klokke. Haalf twaalfs bus zol hom nait worden. Dat de bus van haalf aine dij dag nait ree, was nait in de plannen opnomen. t Kwam manlu aiglieks wel goud oet en Anjolt het zok as verdainstelk aaierbakker van zien goie kaant loaten zain.
Dat jeneverflèze as n zandloper leegluip von Anjolt gain probleem. Zien vrunden op n fesounleke menaaier dudelk moaken dat t nou wel tied wuir om de tìnte te sloeten wel.
Dou e demonstratief doppe op flèze doan haar en hom achter kastdeure opborgen het, haren Kloas en Jokkop wel deur, dat t Anjolt mainens was. Keukenklokke wees intussentied haalf drije aan.
‘Dit wordt n kwestie van opschaaiten.’
t Is drij uur, as Anjolt flink achter de poest, bus binnenstapt. Dat t dijzulfde vrundelke sjefeur van smörgens is, wait Anjolt nait. Dat Anjolt kammeroad is van dij haalfmale mit zien pette, wait sjefeur weer nait.
‘n Retoertje Grunnen,’ wuir den ook zunder verdere komplikoatsies of plichtplegens òfhandeld.
Op weg noar Grunnen haar Anjolt tied genog om te bedenken, wat hai zien Ketriene dammeet op maauwe spelden zol. t Was n geruststellende gedachte dat niks hom zoeperij van oavend doarveur bie Janske Holvast en watter dij middag bie hom thoes beurd was, verroaden kon.
In t zaikenhoes was alles goud in odder. Ketriene herstelde langsoam mor zeker van heur operoatsie en t bossie bloumen, dij Anjolt bie ingang in de gaauweghaid kocht haar, deden ook wondern.
‘Kom nou es even bie mie zitten en vertel mie es …..’
‘Eerst even dizze bloumen op voaze zetten,’ zee Anjolt en was al in spoulkoamer verdwenen.
Dou e Ketrienes waske regeld haar en heur ochtendjaze in kaaste hongen haar, kwam Ketriene overìnne en zee streng:
‘En nou gaaist es rusteg bie mie zitten, doe draaikont. Ik kin wel maarken, dast haile doage in hoesholden zitst.’
Dus schoof Anjolt zien stoule mor noast bère en keek doarbie zo kefuus, dat zai spontoan begon te lagen.
‘Hou gaait t thoes,’ wol Ketriene waiten.
‘Goud.’
‘En mit de centerij.’
t Leste woord was der nog nait oet, dou zai ogen as theeschuddeltjes kreeg en mit n vies vertrokken gezichte langsoam achteroetschoof en veul haarder as bedoulen was, reageerde:
‘Wat hest doe wel doan. Doe stinkst ja noar jenever. Wel n uur in de wind. Oeregaai kirrel. Ik zol ja hoast weer onder zail roaken.’
Mit ogen noar grond, as n klaain kind, dat betrapt wordt op stelen van slikkerij, het hai t haile verhoal verteld. Vanòf eerste oavend bie Jans Holvast in kroug tot t leste drinkgelag bie heur zulf thoes.
‘Manlu binnen nait wies,’ mottjerde Ketriene stil veur zok oet, ‘waike Tinussen binnen t.’
En Anjolt ? Dij zat mit kop in handen zien zunden te overdenken. Ketriene haar geliek. Hai was ook n waike Tinus west.
‘Waist wat?’ heurd’e noa n zetje n veul vroleker stem noast zok, ‘waist wat wie doun?’
Anjolt wost eerlieks woar nait, gloop opzied en zag doar n stroalende Ketriene liggen.
‘Moust goud luustern,’ zee ze.
‘Wie vroagen octrooi aan veur n tegeltje aan de wand mit dizze spreuk:
‘Vraauw in t zaikenhoes brengt manlu in t waikenhoes.’
‘Nou?’
Ondanks heur zere wonde, laagde ze dat t lief heur zeer dee.
En Anjolt? Dij laagde wel mit, mor meer as n boer mit koeskillen.
20211115