Körtsloeten

t Mooiste van vekansie is thoeskommen. Vind ik. Guster was t zo wied. Noa n körte midweekse vekansie kon k deure weer van t slöt doun.
‘Home is where the heart is,’ zong Elvis in 1962.
Ons hondjes binnen t doar ook mit ains. Dou’k auto de Wieke opdraaide, wuiren zai, aans zo rusteg op achterbaank de dingen òfwachtend, glad onrusteg in d’vacht. Ik herken in heur dat onbestemde gevoul van bliedschop.
t Is even noa vieve, as k auto dam opdraai. t Is vroug duuster. Nait licht, mor ook nait recht donker, n beetje der tussenin. Twijduustern. t Paast bie diz’tied van t joar.
‘Doe luipst vrouger om vief uur toch ook al mit dien kip-kap-kogel bie stroat.’
11 november kin k mie nait aans herinnern, as dat t maal weer was. Wie luipen doudestieds mit zo’n opvolboar, oettrekboar harmonikoageval, dat noa n zetje of in de brand of deur regen verinneweerd was. t Muik nait oet, tazzen waren aan t ìnde van n poar uurtjes langs hoes en winkel tovveln maisttied goud vuld.
Ik haar tiedschoakeloar in keuken en koamer, veur t vertrek noar ons vekansiestee op haalf zeuven zet.
‘Dat kinder nait mainen, datter volk in hoes is. Lutjen veur n dichte deure loaten zingen, vin k kindonvrundelk.’
Arineke was t doar mit ains.
Dat t hoes aal oet en dood was, was dus gain wonder.
Wietske is intussentied stoapelgek. Zai wil der oet. Boerenfoxje is den ook eerste dij oet auto springt en noar veurdeure runt. Famke dut t wat kaalmer aan.
In keuken is t donker en terwiel hondjes deur hondjeloekjes kleppern om zo snel meugelk in toene te kommen, knip ik lampke boven t aanrecht aan. Noa drij moal knippen blift t licht vot.
In toene en veurkant toenhoeske, zai k deur keukenroete, branden de lichtjes volop. Zai hebben gain stroom neudeg, waarken op zunne-energie. Even roak ik in paniek. Zollen we n stroomsteuren hebben. Vlak achter mie staait t elektrisch aandreven kaggeltje en ik mout konstateren dat t standby-lampke ook nait brandt.
Arineke het t intussen zo ver, dat zai mit tazzen beloaden t hoes betredt.
‘Wie hebben gain stroom,’ is t eerste, wat mie in de mond komt.
‘Och, nee toch.’
k Heur aan heur stem, ook bie heur het n soort van wanhoop tousloagen.
‘Van t veurjoar was t pompe in viever, dij körtsloeten moakt het, mor dij draait al sunt weken nait meer.’
n Woarhaid as n kou, hest der niks aan en ik zit te prakkezaaiern, woar hoal ik op vrijdagmiddag zo gaauw n electricien vot.
‘Meschain is t hoofdschoakeloar,’ zegt n biederaande Arineke.
Dat ik in mien alteroatsie doar nait aan docht heb. Veurdeurmatte mout opzied. t Klaainste hokje in hoes is snel open en mit t licht van mien mobieltje zai k tot mien grote verwondern, dat alle knoppen op ‘aan’ stoan. k Bin verbolderd.
Arineke het zok tussendeur in alle kommootsie nutteg moakt en is bezeg gloazen potjes mit waxinekeerskes te vullen.
‘t Wordt vast n oavend bie keerslicht,’ veurspelt zai.
Hondjes binnen al n zetje leden teroggeklepperd en stoan vlak veur mie bie n open knoppenkaastdeur te drammen.
’t Is vief uur west, boas, etenstied.’
Licht of gain licht, eten gaait aaltied deur. k Loop doarom keuken in, knip zoas k wìnd bin automoatisch op lichtknop om hörn en binnen n tel stoan wie in t volle licht.
Mit n waxinekeerske en zo’n olderwetse, nijmoodse vuurstainknippertje, dijst veur n habbekrats bie Action kopen kist, stoan even loater twij mìnsen noast mekoar in keuken te kieken noar t grote wonder van t licht.
Ik bin blied, mor snap der niks van.
‘Wie hebben dus aal gain stroomoetval.’
t Klinkt as n verwiet.
‘Doarom kon k in meterkaast dus ook d’oorzoak nait vinden,’ beken ik schuchtern.
‘Mor hou kwamst der den bie, dat wie zunder stroom zaten.’
k Bin dou veur twijde keer noar tl-lampke boven aanrecht lopen en k heb zulfde handeling oetvoerd as vief menuten doarveur. Ondanks herhoald knippen, hai springt nait aan.
‘Zugst?’ zeg ik triomfantelk.
‘En t woarschaauwenslampke van t kaggeltje ….,’ mor veurdat ik veur n twijde moal n rechtvoardegen van mien opmaarkens over stroomoetval perbaaier te bewiezen, vaalt Arineke hoast in n knuppe. Van t lagen.
‘Ik heb vlak veurdat wie op vekansie gingen, baaide stekkers deroet trokken.’
‘Woarom??’
‘Kist ja nooit waiten, ofst aargens körtsloeten krigst,’ rechtverdeegt zai héur besloet.
Ondanks de schrik bin k wel blied mit dizze òfloop, mor kin t nait noaloaten:
‘Haarst stekkertrekkerij ook wel even mit mie körtsloeten kind.’
Om t gemoud n beetje tot rust te loaten kommen, hebben we dou, bie keerslicht, eerst mor n flinke borrel nomen.
20211103