n Zundagmörgen

t Is haarfst. t Waait en t miggelt. Thoes is t aangenoam.
In keuken staait soeppane op t gas, Anjolt snuustert zotterdagkraante deur.
Om tien uur gaait Ketriene bie hom aan toavel zitten. Hai schoeft kraante opzied. Net as hai begunnen wil over Corona bepaarkens, is zai hom net n slag veur:
‘Hou laank is t leden, dat wie in Sèlng west binnen.’
Anjolt snapt de vroag nait. Wat het Ketriene in Sèlng te zuiken. Hai trekt eerst wat onverschilleg mit scholders en den, alsof hom plöts wat in d’zin schot:
‘Dat mout al wel n joar of wat leden wezen. Dou binnen wie nog op fietse noar kunstmaarkt west.’
Ketriene schudt wat mit t heufd.
‘Nee, dat bedoul ik nait. Ik wol gewoon waiten, hou laank t leden is, dat we doar in Sèlnger bozzen rondlopen hebben.’
‘Da’s al n hail zet leden, wicht,’ wait Anjolt en in gedachten gaait e joaren terogge in de tied en as Ketriene hom steurt in zien overdenkens, ‘Hou liekt t die om vanmörgen doar es weer noar tou te goan,’ is hom gain koare aan hakken bonden.
n Haalf uur loater zitten zai in auto.
Parkeerploats is snel vonden en begelaaid deur n voel zunnetje stappen Anjolt en Ketriene richten bos. Ketrienes rode fleece-vest akkedaaiert utermoate goud tussen riek mit kleuren behongen bomen. Kedoat stapt zai veur Anjolt aan over t smale bospoadje. Zai het der dudelk zin in. Gruine poaltjes wiezen de weg, vief kilometer laank.
‘Dat is mor n uurtje lopen,’ zegt n zelfverzekerde Ketriene.
Noa n poar honderd meter is t ho. Hek en aanderhaalf meter hoog goas belemmern deurgang. n Groot bord vertelt heur, hier is n begroazensgebied. Oetgebraaid worden wandeloars, dij nog van niks waiten, klouk moakt: Olde tieden in Oostgrunneger laand mouten herleven. Groazende baisten op haaideveld mouten omgeven t aanzain van vrouger geven. Noa n poar regels vrantert Ketriene:
‘Ik bin hier nait kommen om n bouk te lezen,’ en veurdat Anjolt derop verdocht is, stöt zai mit n grammietege kop draaihek open.
‘Dat je n hail bos vernailen om n kudde schoapen te onderholden, is toch gekkenwaark,’ mottjet zai nog wat noa. En zo worden Anjolt en Ketriene op t stee, woar vrouger bos was, inains konfrontaaierd mit n lege, koale vlakte veur ogen.
‘Hier luipen we langs t wotter en den kwamen we over n klaain haaideveldje en den konden we zo noar t bos tou,’ zegt zai kopschuddend, mit n stil verlangen noar vrouger tieden.
Noa n dikke kilometer lopen langs gruine poaltjes blift Ketriene stoan. Zai draait as n triezeltoppe in t rond en wist doarbie mit heur rechteraarm:
‘Zugstoe hier schoapen lopen?’
Anjolt mout bekennen, der is gain kou of schoap te bekennen. Hai het woorden nog nait oetsproken, as aargens ver vot n kou begunt te loeien. Of zol t n stier wezen, vragt hai zok òf. Alsof Ketriene zien overdenken roaden het , zegt Maaljantje:
‘Zolst hier mor aine tegen t lief lopen.’
‘Boeoe…!!’ en mit heur wiesvingers as horens op veurheufd perbaaiert zai Anjolt aan t schrikken te moaken. Zai liekt over aargste frustroaties hìn te wezen.
Aal kwedelnd lopen zai verder en as zai veur tiende moal over n reuster lopen, zegt Anjolt:
‘Hou laank hebben we intussentied al lopen.’
‘Drij ketaaier.’
‘Den mouve zo langsoamaan ook weer bie t begunpunt wezen,’ zegt hai mit n zuikende blik in de verte.
Hai nemt grote stappen en as weerwoord oetblift, blift e stoan. Zien vraauw is tien meter achter hom stoan bleven. Zai kikt mit grote angstogen noar Anjolt. Woar zai noar wist, zugt e nait. Wel dat Ketriene bedachtsoam stapke veur stapke achteroet lopt.
‘Wat dust ja roar, mìns.’
Ketriene beweegt heur mond, woorden lieken te stoeken.
‘Bist inains baange veur mie worden. Moust nou langsoamaan toch aan mie wìnd wezen.’
Hai wait, zien vraauw kin goud toneelspeulen, mor as e zok omdraait, wordt t hom aal dudelk. Schrik slagt hom om t haart, hai staait op nog gain tien meter òfstand oog in oog mit vief roodbroene stieren. Vief van dij grote vleesmesienen mit gekrulde horens van wel hoast n haalf meter laank en zo te zain behoorlek nijsgiereg.
‘Ie mouten de daaier mit rust loaten en heur nait loaten schrikken of op n aander menaaier oet heur doun brengen, den kin joe niks gebeuren,’ was leste zin op t grote bord. Hou je nijsgierege stieren mouten benoadern, stond der nait bie. Hai is intussentied ook roggels achteroet lopen en staait noast zien vraauw.
‘Doe moust dien rooie vest oet doun,’ sist Anjolt tussen zien tanden deur, ‘stieren worden agressief van rood.’
En Ketriene ….. dut wat heur kirrel zegt. As z’heur vest oettrokken het, perbaaiert ze t levensbedraigende vest bie Anjolt onder d’jaze te proppen. Mit zo’n dikke bult op rogge kin Anjolt zunder problemen veur Quasimodo deurgoan. Gain van baaident wait wat ze doun mouten. Besloeteloos kieken ze mekoar aan. Gain boom in de buurte woarst in klimmen kist, gain hek dij de weg vrijmoakt noar de vrijhaid. Zulvens gain wotter, dij n sprong noar vaileger oorden inlaaiden kin. Nee, wotter heurt ja nait op n haaideveld.
Vanòf dat mement komt alles in n stroomversnellen. Bie Ketriene gaait de mobiele telefoon over …. ‘Old MacDonald had a farm’ …. en wel zo haard, dat heuren en zain joe vergaait…. ‘and on this farm he had some cows ….’
‘Moeoe,’ gaait t veurste baist tekere. Of t verske van dij Olde MacDonald hom aan- of juust tegenstaait, wordt gainaine gewoar. Anjolt en Ketriene binnen ook nait van plan dat òf te wachten. Zai nemen de bainen en vlaigen noar òfrastern. Anjolt is der t eerst, trekt t stiekeldroad omhoog om zien vraauw weg noar de vrijhaid te geven om even loater, plat op t lief, zulf ook onder stiekeldroad deur te schoedeln.
En de stieren?
As Anjolt en Ketriene weer oog kriegen veur heur omgeven, zain ze dat vief roodbroene stieren rusteg stoan te herkaauwen. Zai hebben bliekboar minder schrik van mìnsen as mìnsen van heur. Onder tied dat Anjolt zok òfstubt, zugt t echtpoar n jongkirrel en zien vraauw mit twij lutje jonkjes, in volle bewondern veur de mooie stieren, rusteg tussen t vieftal wildebaisten deurlopen. Anjolt en Ketriene kinnen heur ogen nait geleuven.
‘Pap, doar lopen ook mìnsen.’
t Is zo te zain oldste zeun, dij dat zegt en votdoadelk doarnoa lopt t kirreltje heur kaante op en vragt nijsgiereg:
‘Hou binnen ie aanderkaant van t prikkeldroad kommen.’
‘Ik denk, dat w’ons mislopen hebben,’ logt Anjolt.
Dat e nait ver noast de woarhaid zat, kon e dou nait waiten, omreden zai drij ketaaier loater parkeerploatse nog aaltied nait vonden haren.
As je ain keer t pad dus kwiet binnen, den hebben je hom nait zo mor weer vonden.