Zundagsrust

De zundag let zok nait dwingen. Vlak veur t opstoan, as t besef bie lutjen aan deurdringt, dat t zundag is, overvaalt mie voak t gelokzoaleg gevoul, dat niks huift en ik in alle rust de motor op gang brengen kin.
Guster was t nait aans, ook al vermengt zok bie eerste gedachtenstroom waitenschop dat wie twij klaainkinder op bezuik hebben. Op vezichtege hozevörrels traplopen, mit ekstroa aandacht veur kroaktree om kinder nait wakker te moaken bliekt onneudege expeditie. Bie t open van keukendeur beuren tougelieks twij dingen. Woar Wietske aans mit rek- en strekbewegens eerste stappen in de nije dag zet, vlogt zai mie dit keer as n winhondje veurbie noar de hal. Kwispelnd en mit veurpoten op onderste tree kikt zai verwachtensvol noar boven.
‘Nait noar boven tou,’ woarschaauw k nog.
t Helpt nait. Bram is net as ik gain langsloaper, het weschienlek wacht op eerste taikens van leven en is ook op weg noar beneden. Veur Wietske t sain om haalsbrekende toeren op gevoarleke trappe oet te voeren. t Komt gelokkeg aal goud. Binnen de duur van ain menuut kinnen je dus in ain keer kloarwakker wezen. Wel zee nog mor, in alle rust de motor langsoam op gang brengen?
Doames nemen wel rusteg de tied en as Bram zok al laank veur de teevee installeerd het, zöcht Veerle noa t ontbijt n stil plekje in houk van baank. k Zai, zai bloadert wat in heur bouk.
‘Kist bladziede nait vinden?’
Zai knikt. Bevestegt zai mien opmaarken of bedoult zai, nee k wait wel, woar k bleven bin.
‘Ik muik vrouger aaltied n ezelsoor.’
Veerle trekt wat mit scholders en kikt mie noadenkend aan.
‘Kist netuurlek ook n boukenlegger broeken.’
k Verboas mie, dat zai n Engels bouk leest. k Heb, nijsgiereg as k bin, tussendeur stiekom al even perbaaierd stokjes oet t bouk te lezen. t Vaalt nait tou. Ik zat al in daarde of was t vaarde klazze van ULO, dou k mien eerste Engelse bouk las. En wie lazen soamen mit leroar Engels elke dag n poar bladzieden.
Bram het intussentied Netflix op t schaarm. Omreden dat ons geluud kuren vertoont, vragt e om hulp. t Is n floitje van n cìnt en as k Nederlandse ondertitels bie n Engelse serie aanklikken wil, laagt hai mie oet.
‘Dat hoeft niet opa.’
Ik begriep der soms zo waineg van.
k Vroag mie op dat soort mementen, op zo’n rustege haarfstege zundagmörgen as guster, wel es òf, wat ik op dij leeftied dee.
Las ik net as Veerle veul bouken? Allendeg as t slecht weer was en ik kon nait boeten wezen.
Keek ik noar televizie? Joa, mor nait op zundagmörgen, gewoon omdat der dou allendeg op woensdag wat veur kinder op t pergram ston.
Luusterde ik noar radio? Vast nait. Doar was k en bin k nog aal veuls te ongedureg veur.
Meschain mos k wel hoeswaark moaken. As k doar goud over noadenk, wait ik zeker, dat zoks nait t geval west is. As k al hoeswaark haar, was t vast op vrijdag al kloar west.
Ging k noar t voetbalveld? t Staait mie nait helder veur ogen.
Prakkezoatsies, woar k gain goud ìnde aan braaien kin. Woar k mie groag op veurstoa, dat ik mie zoveul dingen oet mien jeugd herinnern kin, klopt dus nait veur de zundagmörgen. t Duustere gat, de laange tunnel, woarvan t ìnde nait zichtboar is, blift mie verboazen. Woar was k, wat dee’k. Wait ik t nait meer of heb k wat verdrongen.
Arineke brengt zoals zo voak oetkomst. Onder t kovviedrinken mag zai geern op t lutje schaarmke leste berichten deurnemen.
‘Hest al lezen, dat Co en Catharina der mit stoppen?’
t Antwoord is nee en joa tougelieks.
Nee, k haar t nog nait lezen en joa, zai brengt mie nait allendeg t leste nijs, mor ook oplözzen van mien geheugenzwakte over t wel en wee van de zundagmörgen. De zundagmörgen van laank vervlogen tieden.
‘Dat was t dus.’
Omdat zai mien gedachten nait roaden kin, liekt mien antwoord naargens op te sloan.
Elke zundagmörgen zat ik noamelk op fietse. Soamen mit Antje, Bernard, Bram, Wilto, Rika, Trees en nuim nog mor wat noamen, op weg noar Boven Pekel. Noar Co. Co Orsel. Onze accordeonleroar. n Jonge Co, dij mit zien accordeonleerlingen zien eerste successen vierde in de meziekwereld. Laange ìnden fietsen waren wie wel wìnd. Stoere verskes instudaaiern köstten mie behaalve veul tied, as ongetalenteerde muzikant ook n bult energie.
Ik bin op 13-joarege leeftied stopt mit accordeonspeulen. Ik von t genog. Co pas sunt kört. Dat hai leefd het veur de meziek, verdaint respect. Dat ik t aans beleefd heb, moakt mie dudelk, ondanks t feit, dat ik n bult mooie herinnerns overholden heb aan dij tied, dat herinnerns voak koppeld binnen aan ervoarens.