Sjoelen

Noa aanderhaalf joar thoeszitten en mit woarschaauwen anderhaalve meter in acht te nemen is vlak noa vekansie sjoelkompetietsie van buurtverainen weer van start goan.
‘Is mie n staine van t haart valen,’ het Ketriene opgelucht noa eerste aankondegen van sjoelbestuur loaten waiten.
‘Mainst?’ was verboasde reactie van Anjolt west.
Hai was nait zo’n fanatieke sjoeler. Hai haar meer mit biljarten, mor om zien vraauw n plezaaier te doun was hai elke dinsdagoavend, gewoontegetraauw, ook achter sjoelbak kropen. Nee, wonnen het hai nooit. Doar was hai veuls te ongedurig veur. De keren, dat Ketriene hom moand het:
‘Moust rusteg gooien, man, mit dat wilde gedou van die krigst allendeg mor bulten,’ was nait op vingers van twij handen te tellen. t Zol hom traauwens worst wezen of hai nou won of verloor. Mìnsen binnen dat van hom wìnd. Hai staait laiver mit n glassie bier aan de bar. Ainegste veurdail van dij holden? De poedelpries. n Dreuge worst. Ook lekker toch.
Veurdat zai veurege weke op pad konden, het t der nog even om bandjed, of zai wel weg konden. Schoakelklok was noamelk poter. Foetsie.
‘Woarst hest dat apperoat verstopt.’
Verwiet klonk van baaide kanten, mor gainaine wos t en Anjolt wos, Ketriene zol zunder tiedschoakeloar in t ketakt gain stap boeten de deure zetten. Inbrekers binnen loze lu. Dij hebben votdoadelk deur, dat mìnsen nait thoes binnen. En omdat zunege Paiter Anjolt gain stroomverknoeier is, mos schoakelklok wel op batterij kommen. Ketriene haar gain vertraauw in de dubbele sloten dij Anjolt op deur en roam zet haar. Dat t tiedklokje gewoon in stroomkast lag, was n haile opluchten.
Oavend in buurthoes verluip as aaltied. Ketriene vocht zok n plek bie de top drije, Anjolt was noa eerste ronde al zo goud as kansloos. De dreuge worst lonkte. Hai haar t best noar de zin en dou in de noazit de bèle klonk, was t nog net tied veur n leste borrel.
Op weg noar hoes revelde Ketriene aan ain stok deur. Nee, eerste pries was heur ontgoan, mor t scheelde gain hoar. Dat Paiter Bos, Jantina’s kirrel eerste worden was, stak heur meer dan zai tougeven wol. Anjolts stellen, dat manlu nait in de waige legd binnen veur sjoelsport, haar Paiter ontkracht.
Vlak bie hoes vuil Ketriene stil. Anjolt schrok van ongewone stilte en keek in t licht van stroatlanteern plöts in n poar angstege ogen.
‘Wat is t?’ vruig hai fluusternd.
Woarom hai zo zachies pruit, wos e aiglieks zulf nait. Ketrienes wiezende wiesvinger muik hom ook nait klouk.
’t Licht,’ kwam der op n benaauwde toon oet.
‘Welk licht.’
‘Bie ons in hoes brandt gain licht.’
Baange woorden, dij n wereld vol onhaail veurspèlden.
Felle ledlampen van stroatlanteern, dij dails ook heur veurkoamer verlichtten, waren oorzoak, dat t Anjolt ontgoan was.
‘Meschain is tiedschoakeloar noa n joar in stroomkaaste wel stokkend goan,’ zee Anjolt trankiel.
Pas dou hai eerste stap over drumpel zet haar, drong werkelkhaid pas echt tot hom deur.
‘Kom der mor in, wicht,’ zee e geruststellend, ‘ik denk dat wie n stroomoetval had hebben.’
t Was aal oet en stroomdood in hoes. Zulvens t standby-lichtjes van telefoon en televizie deden t nait.
Körtsloeten was, zo op t eerste gezicht n goie konkluzie.
‘Zo verholpen,’ zee n zelfbewuste Anjolt en mit t felle licht van schienvat van zien mobieltje opende hai stroomkast en drokte hoofdschoakeloar omhoog. Binnen n tel heurden zai koelkaast en diepvries aanspringen.
‘Kloar is Kees,’ zee Anjolt tevreden en terwiel Ketriene hanglamp in hal aandee, was t inains weer stil en routduuster.
‘Zol hanglamp oorzoak wezen van körtsloeten?’ vruig n onzekere Ketriene.
‘Dat zollen we zo wel zain.’
En mit t licht van mobieltje kroop Anjolt weer n t stroomhokje.
’t Beste is, dat we groep veur groep controleren,’ zee Anjolt.
t Was meschain n pokkel waark, mor hou t aans mos, hai haar gain idee. En zo begon zuiktocht noar de doader. In biekeuken, t stee woar maiste witgoud ston, bleek niks aan t handje. Ook in keuken, woar ain veur ain lamp en apperoat aansloten wuiren, was t aal goud. Net dou zai koamer kontroleren wollen, wuiren onderzuikers roeg in heur bezeghaid steurd deur veurdeurbèle.
‘Wel komt der nou zo loat nog op veziede,’ schrok Ketriene.
Om votdoadelk deure open te doun, doar haren baaiden best wel schrik veur. Stel die veur.
’t Is de plietsie,’ wos Anjolt n poar tellen loater te vertellen.
Ain blik noar boeten haar hom dudelk moakt, dat agenten ook bie nacht en ontieden heur waark doun. Zai waren noa n telefoontje van buurtbewoner of eventuele passant – plietsie luit zok doar nait over oet – deur meldkoamer noar de Wieke stuurd om poolshoogte te nemen wel doar mit n zaklanteern deur t hoes luipen te strunen.
‘Dat waren wie,’ zee Anjolt lagend.
t Was aan Ketriene om t haile verhoal over sjoeloavend en thoeskomst aan agent oet de douken te doun.
‘En…?’ zee agent, ‘hebben ie t vonden.’
‘Bienoa,’ zee Anjolt, ‘wie waren sikkom kloar.’
‘Zol k joe den mor in alle rust achterloaten en mien pad vervolgen, of hebben ie der belang bie, da’k joe nog even mithelp. t Is toch n stille oavend en om aal mor vergese rondjes te rieden…’
Zo kwam t dat Anjolt koamergroep aansloot en speurtocht noar de echte doader n vervolg kreeg. Hai zat in koamer verscholen, mor dou t leste apperoat, de grote stoande schemerlaampe aanklikt was en alles branden bleef, stonden drij mìnsen mekoar ongeleuveg aan te kieken. Was de doader vlogen?
t Luip intussentied al tegen de klokke van haalf twaalf, dou Ketriene inains n helder idee kreeg. Zai wees op de tiedschoakeloar, op zied van boukenkaaste. Anjolt haar hom op elf uur op oetschoakeln zet. Ongeveer t mement, dat zai net thoes kommen waren. n Draai aan t mechaniek, ain moal volledeg in t rond was voldounde om licht in de duusternis te kriegen. t Was in ain klap weer donker.
De doader was ontdekt. Anjolt het dou nog ain keer hoofdschoakeloar aanzet en dou aan agent vroagd:
‘Tot hou loat lopt joen dainst.’
‘Nog n haalf uur,’ zee oom agent.
Borrel het e òfsloagen, mor t ìndje dreuge worst het hom goud smoakt.
20210922