Zummer van 2013

‘Ast vannachts weer zo waarm op sloapkoamer wordt, sloap ik wel in ainpersoonstìntje in toene.’
Begriepelk. Mit temperaturen boven 30 groaden was t in hoes al hoast nait oet te holden, loat stoan boetendeure. En snachts pruifden zai doar de zoere vruchten van.
In de nacht van 23 juli staait Anjolt regelmoateg veur n open roete noar boeten te kieken. Hai kin zok nait veurstellen, hou aander mìnsen mit dit klamme weer rusteg op bère kinnen liggen te sloapen. Zoals Ketriene. Zai slept as n roosje. Ongeleuf is zien dail en mit n gevoul van machtelooshaid hernemt zok t nachtelk ritme….. mit noar boeten kieken. Zo zugt Anjolt dij nacht alle standen van de wekker.
Om 12 over aine het hai nog gain oge dichtdoan. Omreden dat n menuut best laank duren kin, denkt e bie zokzulf:
‘Ik bel gewoon t nummer van de wekker en zeg dat zok ter n ramp voltrokken het in hoes. En vroagen lu op meldkoamer: “Hou bedoulen ie?” den zeg ik:
‘Ik wil melden, dat ik sloap kwiet bin.’
Roare diskuzzie zol dat worden. Hai laagt wat in zokzulms.
Op raante van bère haar e dou al verschaaiden sloapscenario’s loaten passeren. Zo vruig e zok òf of hai t wonder van de sloaptablet nog es n moal oetperbaaiern dus. Noa wat innerleke oarzelns is hai hail vezichies om bère tou lopen. In t nachtelk duustern het hai zien lutje toontje stöt – alsof dat n veurtaiken was – en het t lutje potje oet bovenste loa van Ketrienes nachtkastje hoald. Leste keer was t nait zo goud òflopen. Volgens homzulf het hai dij bewuste nacht sloapen as n kou. Dat e dij nacht n poar keer oet bère stapt is, doar wait hai niks meer van. Ketriene wel.
‘Om ain uur snachts wolst mit hond aan de wandel,’ haar z’hom volgende dag, nog volledeg ontdoan veur de vouten gooid.
‘Ik kon die mor nait aan t verstand peutern, dat t midden in de nacht was. En dou’k die weer op bère haar en ik zachiesaan in sloap sukkeln zol, stonst al weer noast bère, omdast in toene aan t waark wolst. Haarst dien klaaier al aan.’
Nou, meschain haar Ketriene wel geliek. Hai wol gain twijde keer deksel op neuze kriegen en het hom doarom mor op sloaptablettenpotje zitten loaten.
Om 1 uur 44 heurt Anjolt wat boetendeure. Twaalf dozien, denkt e volkomen nutteloos. Omdat deur de hitte alle roamen op woagenwiedopen stoan , is t eerste woar e aan denkt: ‘Inbrekers!’
Zien Doornroosje slept nog aal vief ketaaier in t uur. Doar het hai niks aan. Vervolgens sloept dappere nachtridder noar achterste sloapkoamer en as e over drumpel stapt, zugt e n swaarte schaduw, dij wegschot. Hai schrikt, kuggelt eerst haardop mit zien daipste basstem, slagt mit haand tegen deure en stekt den vezichies heufd om hörn. As e goud kikt, zugt e dat hai n spouk zain het. Grote ekkelboom as spouk en as e goud kikt, mout e tougeven dast van vörm van de takken wel n grote kirrel mit laange aarms moaken kist.
Even loater sjokt e moudeloos noar veurste koamer en nijsgiereg as aaltied hangt e levensgevoarlek ver oet roam.
‘Hé!’ zegt e haardop en schrikt van zien aigen woorden, omdat e zok inains bewust wordt, dat Ketriene nog ligt te sloapen. En zachies let e der op volgen:
‘Bie Gerardus en Geertje brandt nog licht.’
‘Logies toch,’ heurt e aine achter zok. In de vaste overtugen, dat Ketriene slept, schrikt e veur n twijde keer binnen 15 tellen zo aldernoast, dat e hoast veurover slagt en doarbie bienoa oet t roam vaalt.
‘n Normoal mìns mout toch al laank sloapen. Kunstenoars binnen bliekboar toch n apaart slag volk. Dij leven toch aans as wie,’ zegt Anjolt.
Antwoord blift oet, want zo snel as t bie Ketriene maisttied gaait, zai is al laank weer terogge in Dreumenlaand.
Anjolt vlijt zok veur d’òfwizzeln nog mor es noast Ketriene hìn en zugt dat t 1 uur 59 is. Wachten op 2 uur duurt laank en onbewust goan zien gedachten noar juvvraauw Truus. Truus van de yoga kursus. Heur wieze lezzen schaaiten hom deur kop. Ontspanningslezzen en net as sloapzuiker begunnen wil zien scholders lös te moaken, heurt e noa n aanvankelk zacht gefruzzel veur in toene inains n geschraiw en gejammer, net of der n lutje kind vermoord wordt. Hai is op slag Truus en roadgevens vergeten, vlogt as n haalfmale noar t openstoande roam, kin zok nog net baindeg holden, aans was e veur de twijde moal oet t roam flikkerd. Haalf oet t roam hangend, mout e konstateren, dat katten echt wel nachtdaaier binnen.
Van sloapen komt nou natuurlek niks meer, wait e en mit kop in haand gaait e veur de zoveulste moal op raante van bère zitten.
‘As k nog n zetje wacht, den huift t nait meer,’ denkt hai mismoudeg, ‘den komt de zunne teveurschien en floiten de vogels weer.’
Doelloos lopt Anjolt veur zoveulste moal over overloop noar achterste sloapkoamer. Bie t schiensel van moane, dij zien licht tussen glieven van luxaflex wringen kin, vaalt oog op verrekieker. Aaltied veur de greep. Der mog ja nog es n vrumde vogel veurbievlaigen. Mit dagkieker, op zuik noar k-wait-nait-wat belandt hai onbewust in koamer van overburen. Nachtkieker schrikt.
‘Geertje is zok aan t oettrekken,’ verkondegt e, veur wiedopen roete en weer veuls te haard.
Binnen ain tel het e antwoord.
‘Kinnen ie t n beetje goud zain, meneer?’
t Is Gerardus. Op zeuvenhaalve meter. Mit zien boxer. Kompleet van slag deur alle indrokken, zegt Gerardus:
‘As ie nou mörgen even bie ons op veziede komen willen, den zel k joe echt wat moois loaten zain.’
‘O,’ is t ainegste wat Anjolt oetbrengen kin. In bovenkoamer gaait t tekeer as n bisschop, verstand en koaken zitten muurvast.
As Anjolt nog es oet t roam kikt, woar Gerardus en hond bleven binnen, zugt e dat brutoale, broene boxer bie hom in oprit hail aarg zien best dut wat kwiet te roaken. En veur de daarde moal begunt Gerardus tegen Anjolt te proaten:
‘As ie mörgen even tied hebben, ik heb nog wel wat schilderijen van mien vraauw.’
Alsof t de gewoonste zoak van de wereld is, vervolgt hai:
‘Noaktschilderijen.’
Anjolt het dij nacht nait meer oet venster keken, mor ook gain oog dicht doan. t Ainegste woar e zok de rest van de nacht mit bezeg holden het, is, hou e volgende mörgen Gerardus en Geertje oetstokken zel, woarom hai mit n verrekieker oet t roam keken het.
20210908