n Vrumde eend in de wieke

Bloudrode oavendzunne hangt as n lampion aan n taauwchie in schoel van bomen achter jeudenkaarkhof te doddern boven t wotter van Wildervanckkenoal. Vaar manlu, verzoameld veur ain van leste hoeskes van Nummer Aine kieken zörgelk noar t westen. Net of zai baange binnen dat dijzulfde zunne binnenkört in t daipwotter zel ondergoan. Heur gezichten verroaden n stok ainmoud. Zai haren ook n onderwaarp bie de kop dat mit neudege eernseghaid behandeld worden mos.
‘Wie doun t dit joar radikoal aans.’
t Was Jokkop west, dij opruirtrommel sloagen haar. Drij poar ogen keken òfwachtend zien kaante op. t Betaikende niks aans, as dat leste spreker nog es aan zet was. Der mos nou schoven worden of der mos n stok valen. Dat hai mit zien opmaarken zokzulf onbedould tot hoofdrolspeuler van n ongeschreven ainakter veur vaar personen bombardeerd haar, was n gevolg van zien grammiede.
Watter loos was?
Elk joar, zo vlak veur baauwvak begon, organiseerde buurtverainen van de Wieke n vleesbroaderij. Bie Koeno Stubbe op t aarf. En as t maal weer was, konden ze oetwieken noar de grote boerenschure. Al joarenlaank was dat gewoonte en t ging al joaren goud. Mor veureg joar dus nait.
‘As dij kirrel dit joar weer ons feest komt verknoeien, den huift t van mie nait meer,’ begon Jokkop veur n twijde moal. Aan t instemmend geknik was te zain, dat kammeroaden t mit hom ains waren.
‘En wel brengt hom de bodschop?’ zee Steven, in t doaglieks leven zulfstandeg loodgaiter. Was zien vraauw nait in de buurte, druig e dij loden last ook nait en haar e n bult te vertellen. Hai dus nou wel. Midstanders genog.
‘Astoe hom nou onze bodschop brochst.’
Drij manlu keken belangstellend noar Steven, mor dij kromp, weschienlek net as thoes, in mekoar, luit n zacht gemurmel heuren, woar gainaine wat van verston of begreep. Steven leek nait d’aangewezen kandidoat.
‘Dij snakkerd willen wie der toch nait weer bie hebben,’ was de vastberoaden mainen van Berrus.
‘Ho, ho,’ protesteerde Kloas, ‘dij Van Zoalen mag den n dikke bloaze wezen, hai het gewoon zien kontrebuutsie betoald. Hai het dus evenveul rechten as wie.’
Kloas keek meschain wat onzeker in t rond, mor hai mainde wel wat e zee.
Van Zoalen was veureg joar achter op Nummer Aine kommen te wonen. Maisten vonden hom n aigenikkeg persoon, n kwakkerd, dij allendeg noar zokzulf luusterde. En … as oetbestelde postbode haar e zok, noa n leven laank luustern noar t geklepper van braivenbuzzen bliekboar veurnomen aandere minsen noar zíen geklepper te loaten luustern.
Kloas bleef, mit aal zien mìnsenkennis toch n beetje mit zokzulf in toeze zitten. As Sunterkloas op t dörp was hai wìnd, dat nait allaind lutje beudeltjes, mor ook grote mìnsen noar hom luusterden. Zien woorden legden aaltied wel t neudege gewicht in de schoale.
Ook Berrus haar zo zien prakkezoatsies. Hai, as köster van de ploatselke kerke, wos, dat dörpsgenoten zien woorden soms net zo belangriek vonden as dij van domie. Dat was zo gruid.
Dat n olde postloper docht dat hai t veur t zeggen haar, vuil nait allendeg bie Berrus mor ook slecht bie n bult aander lu.
Ondanks heur gesoamelke òfkeer, waren zai t nog nait ains, hou zai dizze zoak aanpakken mozzen.
Of der n oplözzen vonden wuir, was nog mor de vroage. Mor zoals wel voaker in dit soort gevallen, komt ter wel es hulpe oet n onverwachte houke.
Twij doage loater was t maal weer mit veul regen en störm. Gain weer om bie pad of weg te goan en mit nog vaar doage veur vlaisbroaderij leek t manlu beter alles in de schure van Koeno kloar te zetten.
Dinsdagmörgen haren zai òfsproken.
Noar olde gewoonte kwam Koeno mit n grote kare achter trekker om stoulen oet gemainteopslag te hoalen en wuiren in d’zulfde loop broadiezers bie slager ophoald. Op terogweg noar de Wieke zagen manlu in bochte op Phoenixweg n oploop van mìnsen. Ondanks schoevende loaden vond Jokkop dat Koeno de sokken der in zetten mos, mor dij keek vergrèld achterom en ruip kwoad:
‘Mien olle Deutz wil ja nait haarder, man.’
Op t stee, woar aal dij minsen stonden, zette Koeno trekker aan kaante en vaar mitrieders sprongen as jonge volens over d’raante van kare. Z’haren al snel in de goaten, datter n auto mit kop in t wotter van t lutje ziedkenoaltje lag.
Jokkop, n radde proater, mor verder maisttieden nait ain van de vlogsten, runde noar t kenoal.
‘Wel zien auto is dat?’ ruip e, verwilderd om zok toukiekend tegen omstanders.
Gainaine van t langsoam gruiend aantal kiekers kon hom antwoord geven.
‘Zit der nog aine in den?’ ruip d’aans zo rustege Jokkop.
Hai keek wanhopeg van d’ain noar d’aander. Mìnsen keken hom schoapachteg aan en trokken scholders op.
‘Wie hebben 1-1-2 al bèld,’ wuir der zegd, mor Jokkop, wild in d’hoed, het dij opmaarken nait mitkregen, haar doar ook gain bodschop aan. Hai haar jaze al oet, was in t wotter sprongen en votdoadelk koppie ondergoan. Noa twij tellen was e weer boven en mit eendekreuze op kop, ruip e:
‘Wel het n hoamer of breekiezer. Der zit nog aine in d’auto.’
Binnen n poar tellen haar Koeno n veurhoamer oet trekker hoald.
Wat zok onder wotter òfspeuld het, is nait stoer te roaden. Dou Jokkop n zetje loater mit n manspersoon bie daipswaal omhoog perbaaierde te kraauweln, waren der inains helpers genog.
t Was Van Zoalen, dij in t kenoal reden was.
Op kaante bleek hai n beste boele veur de kop te hebben. Dat hai n beetje last van de nekke haar was nait zo vrumd. Vedders leek t aal goud òflopen te wezen.

Dij zotterdag was t onverwacht mooi weer.
Broadiezers van buurtverainen stonden nait in de schure mor boeten op t aarf bie Koeno Stubbe.
Of Van Zoalen noa zien ongewilde doek ook aanwezeg was?
Zeker wel. Hai zat soamen mit Jokkop in t midden van n grote kringe mìnsen. Omstebeurten zongen zai t hoogste laid en sluigen mekoar òf en tou op scholders alsof zai al joaren de beste kammeroaden waren.
Dou zunne al laank oetdoofd was in t Wildervanckkenoal, gloeiden de iezers op t aarf van Koeno Stubbe nog wat noa en as ie der langs lopen waren, haren ie heuren kind, dat de mìnsen t doar goud noar de zin haren.
20210624