Koakelbonen

t Was vrijdagoavend en in t kaffee van Jans Holvast was t drok. Sikkom elkenain was aanwezeg, Kloas, Steven, Aaldrik, Jokkop en Anjolt vanzulf.
Mörgen was noamelk de grote dag. Zotterdag, vaste viskedag van visverainen. t Ging der òf en tou heer, dij leste oavend veur de wedstrieddag en noarmoate klokke verderkroop wuiren de verhoalen staarker en de vizzen groter.
En Anjolt?
Hai zat der n beetje verloren bie. d’Haile oavend al. Snakken en broasken zat hom nait in t bloud. Hai wos van zokzulf, hai was nait de beste viskeman van t spultje, mor wel hail eerzuchteg. Zien femilie stond al generoaties laank goud aanschreven in de visserssport. En hai, as leste in de riege, haar dij belofte nooit woarmoaken kind. t Speet hom meer dan e tougeven wol.
Opa was n goie karpervisser west en zien pabbe haar joarenlaank heufdpries in de wacht sleept. t Was op n duur zo ver kommen, dat gounent der schaande van spraken en verhoalden van toverij.
Moagere Hein haar n ìnde moakt aan dizze diskussie. Pabbe leefde al joaren boven dizze oardse problemen en zien gehaaim haar e mitnomen noar de aiwege jachtvelden en -wottern.
Terwiel Anjolt wat stillechies zat te luustern noar t gekoakel van manlu, gingen zien gedachten mit n grote sprong joaren terogge in de tied. Noar de tied dou hai nog n klaain kirreltje was en in gedachten zag e zien voader, dij op zolder in n olde gruine dainstkiste zat te rommeln.
‘Pabbe, wat dust doar?’
‘Even de bonen pakken en in t wotter zetten, mien jong. Mörgen is ja de viswedstried om t kampioenschap van visverainen en ….’
Hai was dou even in gedachten verzonken west en haar hom touvertraauwd:
‘Dit binnen koakelbonen, mien jong. Het opa joaren leden oet Indië mitnomen. As t dij deur t visvouer ruierst , waist zeker, dat minsen noatied n bult te koakeln hebben.’
As je veurpret in n beeld omzetten mozzen, den zol t beeld van n lagende pabbe doar utermoate geschikt veur wezen.

Zotterdagsmörgens vroug, om persies ain menuut veur vare ree de bus van Mulder t plaain op. Vieventwinteg viskelu zöchten n stee. Anjolt was vlak achter bussjefeur kommen te zitten.
‘Wat denkst der van, Anjolt. Zol t vandoage lukken?’
Anjolt keek mit n wantraauwege blik noar Kloas. Woar doelde hai op. Op t verleden van zien femilie? Of meschain op zien onbekwoamheden. Zo’n beste viskeman was Kloas zulf ook nait.
Nai n ketaaiertje wuir t stil in de bus. Nog n poar wakkere figuren huilen t woord en waren al bezeg mit t ophoalen van vizzen en t ontvangen van dikke priezen, woar de rest allaind mor van dreumen kon. Even noa vief uur haar sjefeur parkeerploats in baarm vonden en kon elkenain n stee zuiken.
Ook Anjolt haar n nuver ploatske veroverd. Zien vaste angel lag al snel in t zacht kabbelnde wotter. Tougelieks bezeg mit veurberaaidens van zien waarpangel, kwam ook t blik mit visvouer op wale te stoan.
Gusteroavend was hai wat eerder noar hoes goan. t Haar hom de gebrukelke schimperds opleverd.
‘Ketrientje het hom nog aaltied vast aan t lientje,’ haar Jokkop hom in zien zulf bedochte visserstoal touzongen, mor Anjolt wos, dat zien kammeroad t nait zo kwoad bedoulde.
Bie thoeskomst haar e Ketriene meld, dat e nog even noar t schuurtje mos. Zai kon rusteg op bère goan. t Kon wel loat worden.
n Haalf uur was e nog wel bezeg west. Dou e de deksel op t vouerblik doan haar, was e mit n tevreden gezichte in hoes goan. Hai was noast zien Ketrientje op bère kropen, haar wekker op haalf vare zet en dreumde dij nacht over tropische landen en toentjederij, woar haile grote bonen gruiden. Toverbonen!!
In de rust van de vrouge zotterdagmörgen, zat Anjolt mit twij angels veur zok. Mit vaste angel visde hai op broasem en mit waarpangel op snouk. En dou … de zunne was ainegste getuge van t volgende tavvereel, wuir t deksel van n blik trokken en n gedailte over t donkere wotter verspraaid. Tot drij moal tou. Dou wuiren handen òfveegd aan n olde handdouk en begon t laange wachten.
‘Zai binnen te old en waarken nait meer,’ schoot der noa n zetje deur hom hìn.
t Zol hom dit joar ook wel weer nait lukken en noa n menuut of twinteg verflaauwde zien aandacht. Hai begon wat om zok tou te kieken, luusterde aandachteg noar kwetterende vogels in t rait en was der nait echt mit de kop bie. Net dou e zok wat meer concentreerde op zien aigen dobbertjes, zag e tot zien verboazen, datter aine vot was.
‘Vervast n vastloper,’ was zien eerste gedachte.
Hai pakte zien angel, wol hom vezichies optrekken en …. kreeg dou de schrik van zien leven. n Wuivende vissesteert, n dikke plons en n snoer, dij in n strakke flitseboge kwam te stoan beloofde meer dan e verwachten kon. In elk geval gain vastloper. Van links noar rechts schoot t snoer deur t wotter. Swaaitdruppels stonden hom op t veurheufd. n Lagende zunne haar zo zien plezaaier aan dit mìns-daaier gevecht en stroalde noar hartelust.
‘As mien snoer t mor holdt. Hou krieg ik dit monsterbaist op wale.’
Vroagen, dij bie Anjolt boven kwamen drieven en pas noa n lutje tien menuten beantwoord wuiren.
Dou lagen mìns en daaier noar oadem te happen aan kaante van t daip. Aine deur n gebrek aan zuurstof, d’aander deur n teveul. Leste wol wel geern terogge en welterde zok in t haalfhoge gras. Noar zien mondbewegens te oordailen zolst denken, dat e haard op dij vreselke viskeman schol. Mor mìnsenoren binnen nait insteld op vizzegeluden.
‘Wel vieftien pond,’ schatte Anjolt.
‘n Goud begun,’ zo beoordailde hai zokzulf tevreden.
n Tel loater muik t meulentje van waarpangel n roatelnd geluud en veur twijde moal binnen n ketaaier gierde zien snoer deur t wotter. t Was n kwestie van vastholden en vieren. t Haar gain zin dit baist tegen te holden en zo begon Anjolt zien twijde gevecht op dizze vrouge Vraise mörgen. t Duurde dit moal n stief kertaaiertje, veurdat e zien tegenstander beetje bie beetje binnenhoalen kon. ‘Vieren en aanhoalen. Bot geven en noar die tou trekken.’
Wieze lezzen van opa kwamen as vanzulf weer boven. Mit schepnet in d’aine en angel in d’aander haand, kreeg e zien snouk op wale, mor wat veur hom veul belangrieker was, dat e t gevoul kreeg, dat e n belofte aan t inlözzen was.
Dij dag het Anjolt vongen, dat t rappelde. Broasem en snouk, karper en voorn, zien dobbers leken wel wotterhoentjes, zaten meer onder dan boven t wotter.
Dou om haalf aine veurzitter t saain geven haar dat de viswedstried òflopen was, haar Anjolt n pongel vis in vistazze, woar zien opa en pabbe trotsk op wezen zollen.
Bie t òfwegen bie Janske in t kaffee stond olde Freerks, zoals gewoonlek veuraan. Hai haar al laank schoten, dat Anjolt vandoag priesjoager was.
‘Toch even goud kieken, of der gain vaalze vizzen tussen zitten,’ kon e nait noaloaten om te vermelden.
Gain mìns, dij oasem gaf.
‘Negenvatteg en n haalve pond,’ zee Aalbert, weegmeester van visverainen.
Op gain stokken noa was der aine, dij Anjolt aan hakken kwam. Mit glans wuir e eerste.
En Anjolt?
Dij stroalde van oor tot oor. Veur zokzulf, zien pabbe en zien grootvoader.
En wat gainaine wos, koakelbonen haren heur dainst weer bewezen.
20210615