Kattenperfessor

‘Hou zol Rizzel nacht deurstoan hebben.’
Ketriene glopt even opzied noar Anjolt. Dij zit mit n toesterg gezicht achter t stuur.
‘Meschain is t aarme baist wel votlopen,’ zegt zai bezörgd.
‘Nou en,’ vrantert Anjolt.
Hai is t meer dan zat elke dag noar oppaaskatten van Ketrienes zuster te tufken.
’t Is ja mor veur n weke,’ haar oldste zus Ketriene n weke leden waiten over te hoalen.
Om heur vroag kracht bie te zetten haar Neeltje der op volgen loaten:
‘Mien katten binnen zo makkelk, doar hest gain spier waark van.’
Leste opmaarken was logen, binnen Anjolt en Ketriene noa ain dag al achterkommen. Poekie was gain probleem, Rizzel was oet aander holt sneden. Aigenzinnege kat dee woar e zin in haar.
‘Hai het oortjes veur de sier,’ haar Anjolt eerste oavend al zegd.
Om beurten haren Anjolt en Ketriene as n stel haalfmalen boetendeure stoan te rammeln mit kattenknabbeltjes of lopen te tikken op n vlaisbordje, mor aal wel kwam, gain Rizzel.
‘As e vanoavend weer nait in hoes kommen wil, den redt hai zok de kommende doagen mor. t Is vandoag verdold keuneginnedag.’
Ketriene zat der net zo mit, mor wol heur zuster nait òfvalen. Anjolt haar doar gain bodschop aan.
‘Wie rieden twij moal op n dag as haalfmalen hinneweer. En wat is t rezeltoat. Meneer komt nait ains te roeken of te kieken. Ligt vervast aargens op n òfstand noar ons te kieken en denkt bie zokzulms: Joe bekieken t mor. Nou, hai bekikt t mor. Dit is mien leste raaize.’
Van grammiede is Anjolt nait allendeg haarder begunnen te proaten, mor het onbewust ook t gaspedoal stokje bie beetje verder noar beneden drokt. Dat e òfslag noar Neeltjes hoes bienoa mist het en zai bie schaarpe bocht hoast in sloot beland binnen, dut hom snel weer op eerde teroggekommen.
Op zulfde mement, dat Anjolt auto aan kaante van weg parkeert, wist Ketriene noar overkaant stroat.
‘Kiek,’ reert zai as n febrieksoele, ‘hai zit onder hege van overburen. Zugst hom, Anjolt. Kom, wie….’
Anjolt, dij Rizzel ook zain het, kin Ketriene op t leste moment nog net bie scholder pakken en sist:
‘Rusteg mìns, astoe zo hoteldebotel oetstapst is e verzwonden veurdast ain voute op de grond zet hest.’
Noa n haalve menuut, woarin zowel binnen as boeten auto waineg bewegen vaalt te konstateren, zain we, as in n vertroagde opnoame, twij mìnsen oet n auto stappen. Tegeliekertied zain we n katte bie overburen deur toene vlaigen en waiten dijzulfde mìnsen dat haile kemedie vannijs begonnen is. Mit n vergrèlde kop smit Anjolt autodeure zo stief dicht, dat Rizzel, dij o zo biezundere katte t eerste uur vervast nait meer teveurschien kommen zel.
Pietertje, drij törven hoog is op n veuls te grote mountainbike ook net aan kommen rieden. Of e op heur wacht het. As e zien fietse in d’hege parkeerd het begunt e al te reveln:
‘Ie kinnen volgens mie net zo goud hier wonen goan.’
Anjolt, dij staait te morreln om sleudel in t sleudelgat van veurdeure te kriegen, kikt hoogstverboasd achterom. Veur Paiter reden om zok wat te verdudelken:
’Den huiven ie nait zo voak mit auto hìnneweer te sjeezen en dat scheelt joe liters benzine.’
Ketriene het t nait zo op klaaine kinder mit wieze opmaarkens en zai schoft Anjolt den ook mit ain aarmbewegen aan kaante om deure van t slöt te kriegen.
Moudeloos let Anjolt zok even loater mit n daipe zucht op toenbankje zakken. Guster het e drij moal de raaize noar verzörgkatten moakt, vandoag liekt eerste raaize ook al mishottjed. Hai zait zok der n gat mit in de kop.
Paiterman het deur dat Anjolt t stoer het en is as n kammeroad in minne tieden noast Anjolt goan zitten.
‘Ie willen t meschain nait leuven, meneer, mor wie hebben ook zo’n katte had.’
t Zol veur Anjolt aiglieks n haile troost wezen mouten.
‘Oh,’ zegt e desondanks wat òfwezeg.
‘Dij wol ook nait thoes kommen, as mien moeke hom ruip.’
‘Oh?’ zegt Anjolt nou wat nijsgiereger en zo klaain as e is, begript t lutje kirreltje, dat e biet het.
Hai wupt overìnne en lopt mit grote pazzen doelbewust noar zien fietse, rommelt wat in n fietstazze en let mit n stroalend gezichte n kloune sollegoaren zain.
‘Komt aaltied van pas,’ zegt e eernsachteg, as e zok weer noast Anjolt nuzzeld het.
As n maarktkopman, dij zien klanten wat aansmeren mout, let e Anjolt t toverdroad zain.
‘Aiglieks is t veur n droake, mor omdat t vandoage toch nait waait, kin k t net zo goud broeken veur mien leste kattentruuk.’
Opmaarken komt Anjolt bekìnd veur. Gusteroavend binnen ze meer as twij uur bezeg west om Rizzel in hoes te kriegen. Eerst mos hai zok volgens Paiters plan in d’klaaier van zien swoager verklaaiden.
‘Katten herkennen gain gezichten, mor kommen wel op bekìnde geuren òf,’ haar Paiter hom oetstokt.
Mit n boksem en n stinkende boesderoen, opvist oet n overvolle wasmand het e as maal Jan aal wat om t hoes lopen, mor aal wel kwam, gain Rizzel. Mor Paiter was nait veur ain gat te vangen. Twijde plan mos hoast wel sukses hebben. Noadat Anjolt auto in n aandere stroate parkeerd haar – ie hebben joen aigen kattengeuren mitnomen en doar schrikt Rizzel van – hebben zai mit dijzulfde olde klaaier de geur op alle kezienen en deuren wreven.
‘Ie kinnen nou rusteg veur tillevizie zitten goan,’ haar kattenperfessor zelfbewust opmaarkt, ‘mor den mouten ie dus nait vergeten t kattenloekje op ‘in’ te zetten.’
Toneelstok het n dik uur in beslag nomen en omdat Rizzel nait kwam te roeken of te kieken binnen Anjolt en Ketriene as sloagen honden weer op hoes aan goan. Vergrèld op dij schaauwe katte, kwoad op heur onnoadenkende swoager en schoonzuster, dij heur katte nait in hoes opsloten haren, mor veural kwoad op zokzulf. Dat zai zok zo deur de wiezeghaiden van lutje Paiter haren loaten laaiden, zol heur gain twijde keer overkommen. Haren ze zok veurnomen.
En nou zit dat zulfde kirreltje weer noast hom op bankje en liekt t haile circus weer van veuren of aan te begunnen. As n lutje boaske nemt hai t heft al weer in handen.
‘Ik vroag wel even aan joen vraauw of k n stokje vlais van heur lainen mag. Ie snappen zeker wel, wat ik van plan bin, hè?’
Anjolt haar gain idee.
Zunder woord of wieze stapt Paitertje t hoes binnen en gaait noar keuken, woar Ketriene net aan t keudelscheppen is. Zai ligt op knijen veur kattenbakke, as in heur rechterooghouke inains n poar körte blode baintjes aan kommen dansen. Te snel opstoan bliekt nait de goie methode, omreden zai mit achterheufd tegen onderkaante toavel knalt. Onze kattenvanger let zok der nait deur van de wieze brengen:
‘Zeer, hè,’ en omdat meedlieden bliekboar nait in zien oard zit, ravvelt hai in ain toer deur:
’Joen man het net zegd, dat ik hier wel n stokje vlais kriegen kon.’
Paiter Laigenpuut komt der mit weg en zo kin t beuren, dat vief menuten loater, drij mìnsen drok bezeg binnen n katte in hoes te hoalen. Nou is drok nait t juuste woord. Anjolt het n ploats kregen in zien aigen auto, dij op zied van t hoes op oprit staait. Hai het te heuren kregen, hai mout zok goud verstoppen. En Ketriene? Dij het noa menutenlaank figelaaiern n plakje boterhamworst aan t sollegoaren vastknupt kregen. Rolletje vlais ligt op deurmat en zai staait aan t aander ìnde van taauw achter keukendeure te wachten op onveurstelboare vangst van Rizzel. Mit n lutje scheerspaigeltje in haand kin zai mooi om bochte kieken.
‘Ie mouten taauwchie hail vezichies noar binnen trekken as Rizzel der aan komt.’
‘Katten binnen gek op boterhamworst,’ wos ervoarensdeskundege te melden.
Ook vandoag dee t boterhamworst zien waark. Alle katten oet de buurte wollen dat wel bewiezen. Ketriene het meneg buurkatte in heur spaigeltje vongen, mor gain Rizzel. Noa drij mislokkens haar Ketriene der schoon genog van.
t Mooiste van aal was, dat Paiters kattentruuk nait allendeg katten aantrok. Ook buurtbewoners bleken plöts meer dan normoale belangstellen te tonen veur biezundere tavverelen bie heur in stroat. Der waren zulvens mìnsen, dij Anjolt, verstopt op achterbaank van aigen auto vruigen, oft aal wel goud mit hom was. Opmaarken, dat e bezeg was n katte te vangen, het bie dijzulfde mìnsen, op zien zachtst zegd, de neudege twievels oproupen.
En Rizzel ?
Dij was vot en bleef vot. Hai vierde weschienlek in vrijhaid zien aigen keuneginnedag. De vrijhaid was hom zeker meer weerd as n vretensbakke mit eten.
Optaikend april 2008