Wel de schou paast, trekt hom nait zo mor oet

Omreden dat Ketriene aaltied baange is dat zai achter t net vist, mor veural omdat zai heur zinnen zet op juust dij aine poar rode stevels, lopen Anjolt en Ketriene al vroug bie pad en weg.

‘k Mag hopen dat mien rode stevels nog nait oetverkocht binnen.’
Ketriene het zo’n gang op kette, dat Anjolt heur mitschik nait biebainen kin.
‘Vraauw Joager,’ denkt e vranterg, mor is verstandeg en let woorden achter koezen.
Hai sjokt op n haalve meter achter Ketriene aan en vragt zok òf, wat hai in drokke winkelstroat te zuiken het. Winkeln is hom n graauwel, mor om de laive vrede te bewoaren het hai zok ook dit moal weer omproaten loaten. As onbetoald adviseur. Wat n rötboane.
In de schouwinkel is t nog stil en veurdat Anjolt derop verdocht is, het Ketriene al ain schou oet en is al bezeg n laange leren stevel over heur goudgevörmde enkel te schoeven. Z’het der waark mit.
‘Hest wel de goie moat,’ vragt Anjolt as e n zetje noar t getoakel van zien vraauw keken het.
‘k Heb toch aaltied moat achtendatteg,’ antwoordt zai stìnnend en poestend.
Dat dizze moat achtendatteg nou net n beetje klaain oetvaalt, kin zai toch nait helpen.
‘Zolst toch nait beter n moatje groter perbaaiern kinnen.’
Hai zugt hou stoer Ketriene t het.
‘Of zol k die even mithelpen?’ perbaaiert Anjolt veur n twijde moal zien vraauw mit te helpen.
Helpende haand wordt hom nait in dank òfnomen. In t ‘vot doe,’ zit n bult grammiede verbörgen.
Heur gezichte het intussentied hoast zulfde rode kleur aannomen as de stevel.
‘Nait om aan te zain,’ vindt Anjolt en op t mement, dat e besloten het zok wieselk terogge te trekken, heurt hai n zucht van verlichten.
‘Zo, dij zit,’ en as Anjolt zok omdraaid het, heurt hai t taimke, dat hom zulf zo veur in de mond ligt:
‘n Dood ding kin ja gain boas wezen.’
Ketriene het stevel den wel aan, mor dat de stried nog nait wonnen is, wordt snel dudelk.
‘As k dij verrekte rits mor dicht kriegen kon,’ vrantert Ketriene vergrèld.
Lutje swaitdruppeltjes op Ketrienes veurheufd beloven nait veul gouds en da’s de reden, dat Anjolt n beetje op òfstand stoan gaait. Hai wait oet ervoaren, dat e zok der nou even nait mit bemuien mout. Mit n benaauwd gezicht bekikt hai de vorderingen. Dij der dus nait binnen.
‘Da’s nijeghaid,’ kreunt Ketriene onder t paarzen.
‘Haar k nou mor n keerze in buutse,’ zegt behulpsoame Anjolt .
Ketriene stopt votdoadelk mit steveltrekken en trekt n daipe rimpel in veurheufd.
‘n Keerze?’
‘Joa, dij broeken wie toch ook aaltied as rits van de veurtìnte n beetje stroef lopt.’
‘Haalfwieze, kist..toch…gain……,’ hakkelt Ketriene, as inains de rits omhoog schot.
Dat dit moal zucht van verlichten oetblift het zo zien oorzoak, want zoals van t begun òf aan mit de rode steveltjes al stoer ging, gaait t nou echt fout. Rits is haalverwege heur ballonkuten tot stilstand kommen en het vervast docht:
‘Tot hier en nait verder.’
t Jammerend ‘au’ komt recht oet t haart.
‘Wil e nait wieder?’
t Is n overbodege opmaarken. Hai haar heur t wel veurspellen kind.
‘Mien vel zit der tussen, doe puut,’ sist Ketriene tussen heur tanden deur, ‘help mie laiver as aal mit handen in buuts stoan tou te kieken.’
In n langsoamaan drokker wordende winkel duurft Anjolt gain nee te verkopen. Hai gaait veur zien vraauw op knijen en perbaaiert mit zien grote handen t lutje ritssloetentje weer omdele te kriegen:
‘t Is gain lopieswaark.’
Evenpies overweegt Anjolt t onderwaarp keerzevet weer aan te snieden. Hai let t rusten. Noa n zetje geft hai t op. Zai kieken mekoar besloeteloos aan en waiten even nait hou verder.
‘Zo kinnen we in elk geval nait noar hoes tou,’ is n veur de haand liggende konkluzie.
Ketriene het woorden nog nait oetsproken of n winkeljuvvraauw staait noast heur:
‘Boudel in toeze,’ zegt zai lagend.
Zai is n ervoarensdeskundege en ook zai gaait op de knibbels.
‘Kom, ik zol joe even helpen,’ zegt doadkrachtege juvvraauw.
Intussentied hebben meer mìnsen in de goaten kregen, dat zok op paasbank n biezunder tavvereeltje òfspeult.
n Schommelmoeke komt mit d’eerste roadgeven:
‘Ie mouten de rits even smeren. Hebben ie gain keerze?’ let zai, onkundeg van eerdere diskuzzies verkoopster waiten en veurdat aine ook mor n woord zeggen kin, gaait zai verder:
‘Dat heb ik nog van mien olde opoe. Ie zollen zain, den lopt rits dammeet weer as n traain.’
n Old kirreltje, mit houd en wandelstok, het n aander veurstel:
‘As k joe roaden mag, even mit de bainen omhoog. Den lopt t bloud noar de kop,’ onnaaiert olde man, alsof e haile doagen nait aans dut as wieze roadgevens in d’rondte streuen.
‘Den zollen ie zain, dat stevel der zo òfglidt,’ beslot t oroakel zien reloas.
Ketriene kikt hom aan of z’hom vergraimen wil:
‘Ik goa hier toch nait mit bainen omhoog zitten, doe haalfmale. Voul die even.’
Bliekboar nait wìnd aan zo’n benoadern, lopt t old mannechie kopschuddend vot.
‘As je der nou es zaipwotter in lopen loaten, den wordt d’boudel zo smui, den hebben ie hom zo oet,’ is d’oplözzen van n daarde. Grappenmoaker het gain sukses.
Noa overleg mit de boas van schounenwinkel wordt besloten grovver materioal te broeken. Achter teunbaanke het winkeljuvvraauw n schoulepel en n grote schere veur n dag hoald. Operoatsie Stevel kin begunnen. Mit schoulepel as bainbeschaarmer tussen leers en bain perbaaiern omstebeurten Anjolt, verkoopster en de boas zulf rits in bewegen te kriegen. Alle muite is veur niks.
Intussentied is touloop van mìnsen in winkel zo groot worden, dat elk overzicht, wel klant of kieker is, onbegonnen waark is.
‘Dij vraauw het wel wat weg van dij leleke zuster oet Assepoester,’ wait n jong wichie te vertellen, ‘veur t pazen van n schountje ston doudestieds t haile laand op kop.’
Veul aandacht krigt t leesgroage kind nait, want schounenboas het noamelk besloten drastischer moatregels te nemen:
‘Wie brengen heur noar hakkenbar en doar mout Willem mor zörgen, dat hai boudel löskrigt.’
Omreden gainaine zok aanbudt as vervoerder en n rolstoule nait ain, twij , drij veur t griepen staait, krigt Anjolt zien vraauw op rogge. Hai wordt veurloper van n optocht mit n laange sliert lu achter zok aan. Op weg noar Willem van hakkenbar. Doar krigt t volk echt woar veur zien geld. Vanachter n grote etalazieroet kin t nijsgierege publiek zain hou Willem n overwinnen behoald op d’onwillege stevel.
Blaik as n schuddeldouk, op ain schou en n sokke zugt t verzoamelde volk vervolgens hou Ketriene de terogweg aanveert. Verschaaiden lu begunnen te klappen, aandern hebben op n aander menaaier plezaaier.
In achterkoamer van schouwinkel wordt Ketriene mit staarke kovvie weer oplapt.
De kepotte stevel ligt in fozzels veur heur op toavel. Doar is waineg meer aan op te lappen.
‘Zollen we nog es kieken of wie n poar mooie stevels veur joe te pazen hebben,’ stelt de boas noa n ketaaiertje vezichies veur.
Zien koopmansinstinct zegt, dat e wel wat goud te moaken het tegenover dizze klant.
Veur Ketriene huift t nait meer, veur heur is d’oardeghaid der òf.
Zai gaait dizze raaize mit lege handen, mor wel mit n hailebult ervoarens rieker noar hoes.
20210516