Op raaize

t Haar der nog om baandjet of t aal deurgoan zol. Hai zag net zoveul beren en wolven, as dat zai veurdailen zag. Al weken waren zai aan t handjebakken west, haren ze mekoar mit veurns en tegens om de kop haauwen, vandoag binnen zai, terwiel dat snij mit bakken omdele komt, op weg noar raaisbero. Hai dus mit n gezichte van nog wel drij doage swaarte snij, zai mit n stroalende laag en huppelnd as n jonge maaid, dij veur t eerst noar kermis gaait. Dou hai ook nog mit linkervout in n plazze mit wotter stapde, doalde zien humeur vèr onder t vraispunt.
‘Kiek,’ zee Ketriene, wiezend op vlage aan veurgevel, ‘doar hebben we t raaisbero al.’
t Zol Anjolt worst wezen. Wat wilst ook mit n sokke, dij sjompt van wotter.
Twij vraauwlu zittten drok te foeken achter n beeldschaarm as Broesdertjers noar binnen stappen. Anjolt dij zok n ongenuigde gast voult en deurklink veur n twijde moal in haand krigt om deurbèle n flinke seraaize te geven, wordt op t leste nippertje deur Ketriene tegenholden. Of baaide wichter t lutje toneelstokje op drumpel zain hebben is de vroag, t jongste wicht komt lagend op heur òf en vragt vrundelk:
‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’
Ketriene was gain koare aan hakken bonden en begon n hail verhoal over vrunden, dij òflopen joar mit vlaigtuug noar Spanje west waren. Zai besloot laange inlaaiden mit:
‘Dat leek ons ook wel wat,’
Zai keek doarbie schuuns noar heur echtgenoot, mor dij speulde mit n oetgestreken gezichte even veur Harry mit zien holten kop. Zien belangstellen leek meer oet te goan noar aal dij mooie wandploaten; prachtege winterse tavverelen, mor ook òfbeeldens van tropische zandstranden mit blode vraauwlu.
Ketriene, dij deurhaar dat Anjolt nait bie de les was, stödde hom es aan. Dij schrok op oet zien gedachten….
‘Dat zugt der wel mooi oet,’ zee e wat oarzelend.
‘Mor dij vlaigraaize, hè ….’
t Wichie ( ‘Zeg maar Angelique hoor’ ) haar intussentied vekansiebouken oet n rek pakt en veur Anjolt en Ketriene op toavel oetspraaid.
‘Ie hebben nou nog de keus,’ zee ze waarvend.
‘As ie, net als joen buren, ook noar Spanje willen, heb k hier veur joe n hail mooi hotelletje. n Boetenkansje én hail goudkoop. Lekker rusteg en nait te ver van t strand. t Ligt op 10 kilometer van Barcelona en ie hebben n goie busverbinden mit stad. Liekt joe dat nait wat tou?’ roatelde Angelique as n mitrailleur aan ain stok deur.
‘Binnen ie voetbalfan?’ ging z’in ain toer deur en keek doarbie Anjolt verwachtensvol aan.
Anjolt haar heur onverdailde aandacht en zai docht t aai van Columbus vonden te hebben mit opmaarken:
‘Ie kinnen Koeman en Cruijff toch wel. Dij wonen doar summers vlak bie in de buurte.’
Dat zol wel holt snieden, docht onze raaizenverkoopster, mor Anjolt keek wat stoensk noar t wicht en bromde:
‘k Hold nait van voetjeballen.’
Ondertussen haar Anjolt zien schou oetdoan en net dou hai docht zien natte sokke tegen verwarmen te kinnen dreugen, rinkelde deurbèle. Veur hai zok omdraaien kon, haar Anjolt al n klap op scholder te pakken en heurde de bekìnde stem van Kloas:
‘Moi, doe hier?’
En noa n körte oadempauze :
‘Gaaist dit joar nait noar camping in Grolloo?’
‘Wie binnen ons aan t oriënteren. Wie waiten t nog nait,’ antwoordde Anjolt.
Ain blik op toavel ontlokte Kloas d’opmaarken:
‘Zo, zo, hailemoal noar Spanje? Da’s n ìnde rieden.’
‘Wie goan mit vlaigtuug,’ bitste Ketriene, ‘en dat duurt mor n poar uur.’
‘Zo, zo,’ reageerde Kloas veur n twijde moal, mit zo’n oetdrokken van:
‘Dat dut mor.’
t Was Ketriene traauwens de muite nait om der verder nog op te reageren.
‘Kriegen wie ook nog körten op onze vlaigraaize,’ zee zai onversteurboar.
‘Ik spoar al twij joar laank air-miles bie mien bodschoppen en k heb al wel n poar doezend.’
‘Dat zol k eerst bekieken mouten,’ zee t wicht en begon in de brochure te bloadern.
t Antwoord voulde as n domper.
‘Nee, dat geldt nait veur dizze raaize. Ie goan mit de moatschappij Iberia en de air-miles gelden allendeg mor veur KLM-raaizen.’
‘Zollen we der den mor van òfzain?’ antwoordde Anjolt en om zien woorden nog meer kracht bie te zetten:
‘t Is mie ook veuls te gevoarlek mit aal dij aansloagen leste tied. Zolst mor zo’n kerel mit dynamiet op t lief trevven, dij net bie ons in t vlaigtuug stapt is.’
Ketriene vuil mond open en hail dudelk, ook veur Kloas goud te verstoan zee Anjolt:
‘Wie kinnen net zo goud nog n joar noar Grolloo goan en òfwachten tot t wat rusteger wordt in de locht.’
Anjolt was nou pas echt lös en haar veur Ketriene n goudmoakertje in petto:
‘Kist veur dien air-miles ook schiere bouken kopen.’
Hoop Ketrienes vekansieplannen doarmit genoadeklap te hebben toubrocht was ijdele hoop.
Hai haar t waiten kind. As zai zok ain moal wat in kop zet haar, was zai der mit gain tien peerden van òf te brengen.
De raaize noar Spanje wuir boukt. Twij weke laank in de Barcelonese zunne.
Ketriene ging zoals ze kommen was. Ondanks de nog aal valende aprilsnij scheen veur heur de zunne. Anjolt het terogweg stil en saggerijneg òflegd. Mit zien natte sokke mos e inains weer aan vrouger denken. As e bie t schoaltje lopen weer es deur t ies zakt was.
Moeke haar t voak al laank in de goaten, as hai mit natte sokken over t zaail gierde.
Dou Anjolt raaisberodeur achter zok dichtdoan haar, kon e zok nait aan d’gedachte onttrekken dat hai ook vandoage weer deur t ies zakt was.

19990401