Oet tied

t Is kold boetendeure en der hangt n woas van grieze mist over de wereld. Olde man huvert. In laange, loden jaze, lös om scholders, zit nait veul waarmte.
‘Moust die goud inpakken,’ het Dinoa bie t òfschaaid nog zegd.
Of en tou schrikd’e, omdat hom n auto veurbie snittert.
’t Is ook veuls te gevoarlek in dien allaaintjes in baarm te lopen,’ heurt e n stem achter zok.
As e zok omdraait is de weg leeg.
Hai frantert tegen zokzulf:
‘Verstand der bie holden, Kloas.’
In gedachten herhoalt e t bodschoppenlieske, dij e van Dinoa mitkregen het.
n Pond kovvie, drij appelsienen, n haalf witbrood en ….
‘Zol k die t even op n braifke schrieven.’
Vlak veur t vertrek het e nog woorden mit zien Dinoa had.
‘k Bin toch gain klaain kind, dijst op bodschop stuurst,’ haar e vergrèld oetroupen.
Toch wait e zeker dat Dinoa zes dingen opnuimd het, mor hou e ook prakkezaaiert, leste drije schaaiten hom nait te binnen.
’t Schut mie dammeet wel weer in gedachten,’ stelt e zokzulf gerust.
Zoals je deur n klapdeure inains midden in n drokke zoal kinnen kommen te stoan, zo gaait het ook bie hom. Hai schrikt van onverwachtse overgang.
In winkelstroate is t drok. Mìnsen hebben schienboar aalmoal hoast. t Heurt bie dizze tied. Hai zugt fietsers dij tussen t lopend volk deur sjezen.
‘Moust oppazen Kloas, aans zitst zo onder n fietse,’ woarschaauwt n onbekìnde veurbieganger.
Achteroetriedende vrachtwoagen het zien achteroetrie-alarm aan stoan. Bie grootgrutter veur deure stopt e en vrachtwoagensjefeur wupt handeg oet zien cabine. Hai blift even stoan kieken, hou sjefeur loadklep zakken let. Den lopt e deur. In gloazen schoefdeuren weerspaigeln beelden. Vrumd dat ik miezulf nait herken. Hai blift even stoan en begunt mit aarms te speren. Spaigelglas herkent hom bliekboar nait en as e deurlopen wil ridt n knuppel van n joar of twaalf op n plaanke mit wieltjes hom hoast over tonen. Net op tied kin e aan kaante springen.
‘Respect veur de olderdom is der tegenswoordeg nait meer,’ denkt e schrokken.
Achter zok zugt hai n stok of vaar opschoten jongelu aankommen. Roupend en rerend lopen branieschoppers grote hal van t winkelcomplex binnen. Zai droagen laange swaarte jazen en swaarte stevels. t Hoar is in stiekeltjes knipt.
‘Zo knipte moeke ons vrouger ook.’
n Zet leden ….
‘Hou laank zol t nou leden wezen,’ denkt e bie zokzulf en as hai aandachteg kikt, komt e tot de konkluzie, dat dij grote jongkirrel mit zien rooie hoanekam der dit keer nait bie is. Hai schoft pette wat verder noar achtern en voult tougelieks aan zien achterheufd. Klap is dou haard aankommen en hai is achterover valen. Hou laank e dou boeten westen west is, wait e nait ains meer. Wel dat e in t zaikenhoes wakker worden is mit n gruin douk over zien heufd trokken en n schraaiwende Dinoa noast zok aan bère.
Lestdoags, ongeveer n weke leden, is hai hier zien olde buurjong Mans nog tegenkommen. Z’haren even mit proat. Nou ja, proat. Hai haar t proaten doan. Mans was nait zo’n proatjeboksem meer. Noa zien beroerte haar e nait zoveul meer te vertellen. Vrouger wel, dou pruit e deur linnen en wollen hìn. Over Onstwedde noar Stad en weer terogge en aaltied mor striekers oetdaailen. Dij Mans was mie der aine. Toch zunde dat t zo mit hom òflopen mos…..
‘Dust Diene de groeten van mie en van Dinoa, hè!’
Hai haar nog zwaaid, mor Mans haar der nait meer op reageerd.
‘Mor kom,’ pittjert hai zok zulf op, ‘bist hier nait veur de katse violen. Vraauw zit thoes op die te wachten.’
Achter klaphekjes is t net zo drok as op stroat. Maiste mìnsen lopen achter bodschoppenkarrechies. Sommege binnen tot raante vuld.
‘Zollen ze dat nou aalmoal neudeg wezen,’ denkt e bie zokzulf.
Hai is nog van d’olderwetse stempel. Van zien voader het e leerd, dat je zulfveurzainend wezen mouten en makkelk gaait e terogge in de tied.
Vrouger huilen je t maiste van t laand òf. n Veurroad eerappels in kelder, bonen wuiren in n grote Keulse pot mit veul zolt zet of aans kwamen ze, net as andere gruinten, in de weck. Konst nait op bedenken of zai haren t wel. Van n schinke aan de beune tot de dreuge worsten in de schaauw. Joa, òf en tou n beetje kovvie en suker of zuks wat bie krudenier weg, mor dat was den ook t ainegste wat zai zulf nait haren. De moderne mìns het t mor wàt makkelk. Nee, verbetert e zokzulf, t wordt de mìnsen veuls te makkelk moakt.
Mit zien blaauw mandje lopt e deur de winkel en hoalt oet de schappen, wat zien vraauw hom opdroagen het. Kovvie, appelsienen, n haalfke witbrood. As e bie t broodbeleg staait, pakt e automoatisch n pot stroop. Dat was t dus. Dinoa haar vlak veur vertrek nog zegd, dat zai volgende dag potjemeel moaken wol en dat zai sikkom deur bloum hìn was. Potjemeel mit stroop lust e elke dag wel.
Mor woar staait t meel. Nait bie t brood. Hai kin zuiken wat e wil en is al twij moal haile winkel deurkommen as e beslot even aine te vroagen. As der n winkeljuffraauw veurbie lopt, begunt e:
‘Hé, juvvraauw , mag k joe es vroagen……’
t Is net of zai hom nait heurt, want zai lopt mit grote pazzen deur.
As noa n twijde keer hom t zulfde overkomt, geft e de moud op. Zai zellen t wel te drok hebben.
‘En,’ denkt e, ‘Dinoa haar toch zegd, dat zai t pas volgende dag neudeg haar.’
Grote klok in winkel vertelt hom, hai is al minstens aanderhaalf uur onderwegens. Hai mout de sokken der in zetten, aans is e nait op tied thoes veur t kovviedrinken.
Bie de kassa’s stoan laange riegen. Hai kaist körtste riege en komt achter n man mit n laange swaarte jaze.
‘Pas toch op, man, bist vergeten, wat die n moand of wat leden overkommen is,’ woarschaauwt n klaain stemmetje.
Langsoam schoeveln mìnsen veuroet. n Vraauw het haile loopbaand vol liggen en is al weer drok aan t inpakken.
‘Dat kin nog wel even duren,’ zegt e tegen zien veurbuurman.
Dij reageert nait. Hai het n krat bier veur zok op grond stoan en bie elke stap schoft e dij mit zien swaarte stevels n stokje noar veuren. t Gaait goud tot veurbuurman krat tegen hakken krigt.
‘Hé, doe,’ moppert de man, ‘kist nait oetkieken.’
‘Hé, doe?’ ropt de laange jaze vergrèld, ‘wolst doe n pak op pìnse hebben.’
Hai zugt dat jongkirrel zien handen tot voesten moakt en op t mement dat e oethoalen wil, trekt Kloas man aan zien laange jaze. Dij kikt vergrèld achterom noar Kloas, mor let zien handen zakken.
In de grote hal zit t plougje jongelu op trappe, dij noar t parkeerdak laaidt. Krat pils, dij in de winkel bienoa tot n conflict laaid het, staait pontifikoal in t pad. Zo braidoet as zai doar zitten binnen zai n obstoakel veur t publiek. Maiste mìnsen kaizen verstandegste weg en goan mit de lift noar t parkeerdak.
Thoeskommen zugt e dat zien Dinoa aan toavel zit. Schraift zai nou. Op toavel stoan twij kopkes en kovviekan staait op kaggel te prutteln. Hai is echt wel aan n bakje troost tou.
’t Het laank duurd, hè,’ zegt e verontschuldegend bie binnenkomst.
Dinoa kikt hom ais nait aan. Zol zai kwoad wezen, omdat hai der zo laank over doan het.
Hai schoft stoule aan en as Dinoa kovviekan pakt, begunt e te vertellen. Van jongelu, dij bier drinken op stroat, trappens veur t winkelnd publiek blokkeren en zok zo eernsachteg misdroagen …… Hai stopt mit proaten, omdat Dinoa zok in ogen wrift.
‘Doar huifst toch nait zo verdraiteg om te worden,’ zegt e onthutst.
Haar e dit verhoal achter koezen holden mouten?
Dinoa het intussentied telefoon in haand kregen en as zai noa n poar tellen begunt te proaten het hai al snel deur, dat t heur zuster is, woar ze mit bèlt.
Hai pakt doarom ochtendkraant. Kraant brengt waineg nijs, t gesprek dat hom aiglieks nait ontgoan kin, brengt hom in verwarren.
’t Is nou al drij moand leden, wat Kloas overkommen is,’ begunt Dinoa heur verhoal.
Wat hom overkommen is?
Wat bedoult Dinoa doarmit. Wat is hom den overkommen?
‘As e zok der nou nait mit bemuid haar…..’
Hier vaalt Dinoa stil en hai heurt zien schoonzuster aanderkaant liene proaten. Haalve flarden zetten zien oren op schaarp, mor t juuste krigt hai nait recht mit. Aan gezichtsoetdrokken van zien vraauw is te zain, dat zai t mit nander ains binnen.
‘Snapst nou woarom ik nog aaltied twij kopkes op toavel zet en mit t eten twij borden.’
Zai veegt zok noa dizze woorden mit tippe van schoet troanen oet ooghouken.
‘Hai was ja nooit n vechtersboas. Woarom mos e doar in winkel nou de held oethangen. Snapst doe dat nou?’
Weer begunnen bie Dinoa de troanen te stromen. Hai wil opstoan om heur te troosten. Wat heur verdrait is, snapt e nait en as e opstaait om heur te doeken, begunt zai inains te snöttern:
‘Waist wat zo biezunder was. Zien mandje haar e op loopbaand hìnzet en alles, wat ik vroagd haar, zat der in…’
Hier stopt zai even, schudkopt wat en gaait den nog wat noasnokkend verder:
‘…. behaalve mien paracetamol, dat was e vergeten.’
Verboasd kikt Kloas zien vraauw aan en den zegt zai:
‘Hai wait toch dat ik mit mien migraine nait zunder paracetamol kin.’
Hai slagt zok veur de kop en zegt den haardop:
‘Spiet mie wicht, dat ik dat vergeten bin. k Goa mörgen wel weer noar winkel en den neem k die wel n buisje mit tabletten mit. Mor moust mie nog wel oetstokken woar k de meel vinden kin, want dat kon k vandoage nait vinden.’

20210331