Krudeg goud

Op n schiere zummerdag haren Anjolt en Ketriene besloten vievertoenen van Ada Hofman weer es mit n bezuik te vereren. Onder t motto:
‘Nije inspiroatsie köst wel n poar cìnten, mor doar hebben je ook wat veur.’
Op n dinsdag haalf juli tufkeden zai mit heur baaident richten Overiessel. Te vroug om n entreekoartje te kopen, hebben zai zok eerst n kop kovvie besteld.
‘Gezelleg, nait,’ zo von Ketriene.
Dou Anjolt kovvie op haar, gloop hai es schuuns noar Ketriene. Dij haar t kopke nog nait haalf leeg.
‘Is dienent te hait,‘ vruig e lopiesweg.
Ketriene schudde heur heufd. t Duurde hom netuurlek te laank. Zoals gebrukelk gunde hai heur de kovvie wel, mor nait de tied. Zai zag hom ongedureg op stoule hìnneweer schontjen en zee franterg:
‘Zitst al weer op kniepnoagels?’
Hai wos al persies wat der volgen zol:
‘Wie leven nait in t tiedpaark van vraauw Holle.’
Meschain nait, mor onthoasten haar nog nooit in Anjolts woordenbouk stoan.
In toene hebben ze zok ogen oetkeken. Vieverpoulen, zo deurzichteg als laaidenwotter, bluiende lelies in alle kleuren en kloaterende wottervalletjes waren n lust veur oog en oor.
Noa twijenhaalf uur haar Anjolt zien diarolletje volknipt en n haalf opschriefboukje vol maggeld. Bliede mit zokzulf, Ada Hofman en heur goie ideeën, von hai t wel genog.
Noar auto lopend kwamen zai tot de konkluzie, dat t nog oardeg vroug in de middag was. Zeker te vroug om al noar hoes te goan.
‘As we es noar de vlindermaarkt in Emmen gingen,’ stelde Ketriene veur.
Vlak bie Ericoa het Anjolt auto eerst aan kaante van de weg hìnzet. Baarmtoeristen hebben dou leste stoetjes oet Ketrienes koeltazze oppeuzeld.
In Emmen konst over de koppen wel lopen. Op sommege steeën wuirst der deur de mìnsenmassa gewoon deurdroagen. Kroamkes zagst mitschik nait. Tussen al dij swaiterge mìnsen, kinder mit bakkerge sukerspinnen en de geur van aangebrande hamburgers haren Anjolt en Ketriene t gaauw bekeken.
Omreden dat zai vonden, dat zai mit goud fesoun haalverwege middag nog nait thoeskommen konden, leste krìntebol en stokjes dreuge worst al laank verteerd waren het Ketriene veursteld:
‘Zollen wie es n moal noar dat kippenrestaurant in Assen tou goan, woar mien zuster t aaltied over het.’
Anjolt haar nait begriepend zien vraauw aankeken. Veurstellen van zien schoonzuster waren over t algemain nait aan hom besteed.
‘Dat kippenrestaurant , woarst onbepaarkt kip eten kist,’ luit zai der snel op volgen.
Dat veraanderde de zoak. Inains was Anjolt gain koare aan hakken bonden.
‘Emmen tabee, in Assen vinden wie vervast n beter stee,’ jodelde Anjolt zien zulf bedocht laid.
Tegen n uur of vieve binnen ze noar t restaurant bie iesboane mit zien zummerse noam ‘Smelt’ noar binnen stapt. Net as smörgens bie Ada Hofman waren ze weer d’eersten, mor bestellen was snel opnomen.
‘Een kip ‘Bon Femme’ voor mevrouw en een ‘Pirri-pirri onbeperkt’ voor meneer,’ het vrundelk lagende juvvraauw herhoald.
Veur de zekerhaid het Anjolt nog es noavroagd of onbepaarkt ook echt onbepaarkt was.
Joazeker!
Hai kon dus net zoveul eten as e wol en aal mor biebestellen?
Jong dainstertje bleef hom toulagen en zee, dat de maiste minsen noa ain pozzie maisttied wel genog haren.
‘Dat zain we den nog wel,’ docht Anjolt, ‘den kistoe Anjolt Broesder nog nait.’
Hai het zien gedachten nait oetsproken. Gelokkeg nait.
‘Hou smoakt t?’ zee Ketriene noa n zetje, drok mit mes en vörke in de weer. Anjolt von eten mit mes en vörke mor niks. Kip heurden je mit handen te eten.
‘Lekker,’ kwam der volmondeg oet, ‘mor wel n beetje schaarp.’
Noa n klaain haalf uurtje haar Anjolt zien bord leeg. En dörst.
‘Ast dij juvvraauw zugst, moust heur mor even roupen. Ik stik van de dörst. Dat komt denk ik deur die pirri-kruden,’ zee dörstege hongerlappe.
Ketriene keek heur man es glimlagend aan. t Was bie hom ook aaltied t zulfde. Hai kon nooit zien meuge.
‘k Zol as k die was mor n beetje rusteg aan doun. Dammeet wordst nog hartstikke beroerd en wie mouten nog wel n dik haalf uur mit auto rieden.’
Zai haar beter tegen stoulen proaten kinnen, want Anjolt was net zo aigenwies as e laank was en tegelieks mit t daarde glassie drinken bestelde hai zien twijde pozzie kip.
Noa n uur was ook t twijde bordje bienoa leeg. Mit nog twij drumsticks op zien bord zee Anjolt, vrijgeveger as ooit:
‘Magst ook wel n stokje.’
Mor Ketriene haar noa ain pozzie meer dan genog. Anjolt het nog deurzet en mit wat stìnnen en poesten binnen ook leste twij stokjes noar binnen schoven. Hai zol wel es zain loaten, wel de boas was. Tuut of hai.
‘Hest nou dien moage vol,’ wol Ketriene waiten. Ze keek hom meedliedend aan.
Boksemboare was intussentied lösmoakt en dezulfde juvvraauw, dij heur haile tied al bedaaind haar, wol net òfroemen. Ze keek noar Anjolt op n menaaier alsof ze zeggen wol:
‘Joa, dat kriegen je as je gain moat holden kinnen.’
Mor dou z’hom aankeek, was doar dij glimlaag van dat vrundelke dainstertje weer, dat zee:
‘Had meneer nog een portie gewild?‘
Nee, hai haar genog had, kwam der geliek mit n nait te onderdrokken boer oet.
Dou zai alles òfroemd haar, kwam juvvraauw vroagen of ze nog wat noa wollen.
‘Joa,’ zee Anjolt, wat ongelokkeg kiekend, ‘de reken.’
Pas dou ze weer in de boetenlocht waren, kon Anjolt weer n beetje normoal oamen. En Ketriene? Dij huil zok wieselk stil. Zai von, heur kirrel haar zien verdainde loon kregen. Z’haar hom genog woarschaauwd.
Op weg noar de Wieke haar Anjolt zien roete vèr noar beneden doan. t Was ook ja zo bloudhait in auto. Veul haren zai nait meer te proaten. Woarom Ketriene zo stilletjes noast hom zat, begreep e traauwens nait. Dat was e nait van heur wìnd. Dou hai es schielek opzied keek, zag e Ketriene mit n nat zakdoukje in de weer.
‘Hest ook zo benaauwd?’ vruig e bezörgd.
‘Rie mor noar hoes tou,’ was t körte antwoord.
Dou e zag, dat zai òf en tou mit n van pien vertrokken gezichte veuroverboog, haar e t deur.
‘Pirri, pirri?’ perbaaierd’e t nog n moal.
Dit moal kwam der hailemoal gain antwoord meer.
Bie hoes aankommen is Ketriene as n bliksemschicht auto oetvlogen en zai het zok n hail zet terogge trokken in badkoamer.
Hou t verder mit ons buren òflopen is, kin k joe nait vertellen.
Ketriene het tegenover de boetenwereld gain woord over Asser kiprestaurant lösloaten. Anjolt wel. Dij zag zok eindelks kans om aargernis over zien schoonzuster te lochten en heur es even goud in de zunne te zetten.
‘Dat bemuizaike mìns koakelt aaltied as n kip zunder kop,’ het hai ons, biljartkammeroaden, regelmoateg loaten waiten.
Tegen Ketriene het e docht, heur zuster, ook al was t in wat diplomatieker woorden verpakt, schuld van heur ongerief in schounen te kinnen schoeven. t Is hom nait in dank òfnomen.
‘Dou moust van mien femilie ofblieven,’ het z’hom toubeten en dat was den ook t leste wat zai in doagen tegen hom zegd het.
Noar verludt, is t loater wel weer goud kommen. Proatje gaait, dat Anjolt gewoon weer noar zien schoonzuster op veziede gaait.
Of n bezuik aan t pirri-pirri restaurant der nog inzit, zel toukomst oetwiezen mouten.
Optaikend 2010
Publiceerd 20210329