Foto

Dinsdagoavend luip t tegen n uur of zeuven, dou k besloot nog even noar Hinderk te goan. k Haar moeke al van mien plan op höchte brocht. Zai keek mie heufdschuddend aan en zee:
‘k Zol nait meer goan. t Begunt al te twijduustern en dien achterlicht dut t ook nait.’
Leste woorden sluigen tegen n dichte deure aan. Deur t keukenroam zag k moeke in n flits veurbieschaiten.
‘Wonderliek toch aiglieks,’ docht ik bie miezulf, ‘das t zunder acht te geven, persies noavertellen kist hou gezichtsoetdrokken in dij fractie van n tel west is. t Bie moeke huil t n beetje tussen bezörgd en vergrèld in.’
Weg was laank, mor veural kold en verloaten. t Was ook ja nog mor haalf meert. k Rook de holtkaggels en k zag stille mìnsen en leventege teevees.
Bie Dinoa sluig k linksòf om op dizze menaaier aan landskaante van daip te kommen. n Indje verder woonde Hinderk, mien kammeroad.
Ik rappelde mit mien fietse over planken van t krakkemikkege battentje, dou k inains n knal heurde. Touglieks ston k twij centimeter leger en noast mien fietse. t Was gain scheet, boetenbaand was borsten.
‘Hou nou wieder,’ docht ik.
Terogge noar hoes lopen kwam mie wel op n ketaaier te stoan. Noar Hinderk tou was t nog wel tien menuten lopen en den mos k loater ja dat haile ìnde ook nog weer terogge. Dat zol mie veuls te loat worden.
‘k Perbaaier t gewoon bie Dinoa?’ schoot mie dou in t zin.
Bie Dinoa konst aaltied wel terechte. Alle kinder op t dörp waren bie heur kind aan hoes. Zai haar aaltied wel n putje veur ons te doun. Aaier zuiken in t tutehok, de peerden òfmizzen, swienen vreten geven. t Mog aal bie heur. En veural nou ze gain laand meer haar en allendeg heur boerderij mit daaier overholden haar, haar ze nog meer tied veur d’kinder, dij bie heur op t haim kwamen. n Echte kinderpuut.
Ik keek op mien allozie. t Was bienoa kwart over zeuven. k Zag in keuken nog licht branden en noadat k fietse tegen spieker aanzet haar, loerde ik tussen open gedienen noar binnen. k Zag gain Dinoa. Net dou k mie weer omdraaien wol, heurde ik inains wat gestommel. Veur twijde moal noar binnen loeren leverde weer gain rezeltoat op.
‘Der zol toch niks mit Dinoa beurd wezen?’ docht ik.
k Heb dou mien drieste schounen aandoan en bin deur zieddeure noar binnnen stieveld.
‘Dinoa!’
t Geluud klonk hol in laange gaange, antwoord bleef oet. Tot inains vezichies sloapkoamerdeure open doan wuir en ik in t verschrikte gezicht van Dinoa keek. Zai kneep heur ogen haalf dicht en dou zai aan t haalfduuster wìnd was, dee ze deure achter zok dicht.
‘Wat dust doe hier nog zo loat, maal jong,’ zee zai verbolderd, dou zai deurhaar dat ik t was.
‘Kom binnen,’ nuigde zai mie desondanks.
Mien verhoal was snel verteld.
‘Dus kwamst nait gezelleg bie mie op veziede?’
k Was blied, dat zai heur vertraauwde rust en ironie weer terogge vonden haar. Dinoa leek, dou zai net kop om hörn van sloapkoamer stak zokzulf nait, net of zai van de wereld was.
‘Wel wait het Dinoa op sloapkoamer heur geld wel begroaven,’ schoot der deur mie hìn. Inwendeg mos k ook nog wel lagen.
Even loater haar k fietse op kop in keuken stoan. Onder de grote laampe. En onderwiel ik mit bandenòfnemers bezeg was, zette Dinoa de kedel mit theewotter op. k Haar t wel verdaind.
Dou thee trok en Dinoa aan toavel was goan zitten, haar k net binnenbaand deroet trokken.
Dinoa schudkopde es n moal. k Haar t zulf ook al zain. Haile binnenbaand lag aan fozzels.
‘En nou?’
Ik docht t, zai zee t.
‘Drink eerst dien thee mor op, den kinnen we der over proaten.’
Dinoa haar al snel n oplözzen vonden. k Mog heur fietse wel lainen, den kon k volgende dag in elk geval noar school. Mien pabbe zol wel zörgen, dat mien aigen fietse weer thoes kwam. Noar Hinderk bin k nait meer west en dou k op hoes aan wol, stötde ik per ongelok tegen t theekassie aan. Doarbie vuil n fotolieske om. Foto was mie nooit eerder opvalen. In gaauweghaid heb k hom overìnne zet, woarbie n jong van ongeveer mien leeftied mie lagend aankeek. Dinoa haar t incident nait mitkregen.
t Luip tegen haalf negen dou’k weer thoes was.
Moeke was in t begun wat vranterg, omdat ik der, zoas zai zee, tussen oetnaaid was. Pabbe was reedleker:
‘As hom dit meleur mörgen overkommen was, haar hai meer problemen had.’
Doarmit was t onderwaarp òfsloten.

Dij nacht lag k op bère te prakkezaaiern.
Wat mie persies dwaars zat, doar kwam k nait achter. Dat t wat mit mien kört bezuik bie Dinoa te moaken haar, leek mie hoast wel zeker. Was t heur plötse verschienen west of haar zai wat biezunders zegd? Haar k wat apaarts in keuken zain?
Mit of meschain ondanks dij vroagen bin k weschienliek toch in sloap sukkeld en in n ongemakkelke dreum terechte kommen.
Op t schip, dat aan kwam voaren stonden n old mannechie aan t rouer en old vraauwchie op veurdek. Zai waren bezeg heur boot aan te leggen bie n klaain staigertje bie Dinoa’s boerderij.
Op boug ston in kleurege, golden sierletters de noam ‘Johannes’ schreven. Op achterdek ston n lutje kirreltje te speren mit aarms en veurdat stuurman der op verdocht was, vloog lutje jonkje via gangboord noar veuren tou. Aan kaant van daip ston n jonge vraauw te zwaaien. Heur gezichtsoetdrokken was aine van bliedschop.
‘Nait runnen!’ roupen olde man en zien vraauw tougelieks.
‘Kiek oet woarst lopst,’ ropt de jonge vraauw.
Alsof der n swaarte wolk mien beeld even verduusterd het, bin k inains in n aander stok verzaild roakt.
Jonge vraauw aan daipswale slagt heur handen veur ogen en t schip komt mit n haarde knal tot stilstand tegen t lutje aanlegstaigertje. Onderboksens en handdouken aan wasliene hangen n zetje stil, alsof de wind even is goan liggen. t Geluud is vot, alsof in n vacuüm, n lochtledeg, woarin de tied n tel liekt stil te stoan.
k Bin op dat mement kloarwakker en zit rechtoverìnne. k Vroag mie òf wat veur beelden dreum mie net veurschuddeld het.
Wel waren dij mìnsen, dij ik doarnet zag. Allendeg jonge vraauw komt mie n beetje bekìnd veur. Was dat Dinoa? Olde lu en dat jonkje kommen mie nait bekìnd veur.
Het aine mie zo’n verhoal es n moal verteld?
Wekker vertelt mie, t is haalf aine. Mit de gedachte, dat volgende dag mien olden mie mor klouk moaken, bin k weer in sloap valen.

‘Moeke, waiten ie woarom Dinoa nooit traauwd is?’
Vroag blift as n triezeltoppe midden op toavel sirreln. Pabbe en moeke kieken mie verboasd aan. Pabbe let kraante zakken en moeke is stopt mit braaien.
‘Hou bedoulst?’ zegt moeke mit n verbörgen snok in heur stem.
Pabbe kikt bedenkelk mien kaante op.
‘Woar hest doe gusteroavend mit Dinoa aal over proat?’
Ik heb wat mit scholders trokken. k Wol toch informoatsie van heur. Mos ik nou vertellen van mien dreum van vannacht. Net dou k besloten haar n klaain tipke van sluier op te lichten, legde pabbe kraant op toavel en begon te vertellen.
‘k Wait nait ofst meer waist as dast ons vertelst, mor Dinoa is vrouger dus wel traauwd west. Mit n flinke boer.’
Noa n körte pauze ging e verder:
‘n Lutje dattien joar leden is dij bie t zichten op t laand ….’
Hai keek moeke even aan.
‘Kist mie dit rusteg vertellen, pabbe. Ik denk noamelk, dat ik t verhoal al kin.’
Dou dus k inains wel en zunder terogholdendhaid herhoalde ik mien dreum van òflopen nacht.
‘En dat kind …,’ keek ik vroagend in t ronde, ‘was dus heur kind.’
‘Joa,’ zee moeke, mit tippe van schoet heur troanen wegvegend, ‘dat was heur kind. En dat aal binnen ain joar.’
Op t zulfde mement kikt z’opzied noar kalender. k Zai heur schrikken.
‘t Was guster twaalf joar leden, dat lutje Johannes bie dat ongelok om t leven kommen is.’
En noa n zetje, fluusternd, alsof ze zok n beetje schoamde:
‘Maisttied goan wie op zien staarfdag even noar Dinoa tou, mor guster is t der nait van kommen.’
Deur touval heb ik dat meschain n beetje goud moakt. Meschain perbaaier k bie n volgend bezuik toch wat meer informoatsie over Johannes te kriegen. Meschain wil zai der ja wel groag over proaten. Meschain is de foto op t theekastje wel n goud begunpunt.
Wat n glimp van n foto wel nait aal te wege brengen kin.
20210315