Kopie antiek

t Was op n zundagmörgen, dat Ketriene tegen heur man zee:
‘Wat ducht die Anjolt, zolt nait ais tied wezen veur n nije bère.’
Anjolt dij op zundagmörgen groag nog even kraante van zotterdag deursnuustern mog, zat juust verdaipt in n artikel over n swoar politiek vroagstuk. Hai keek den ook verboasd op.
Zunder op of om te kieken, zee e òfwezeg:
‘n Nije bère? Wat is der mis mit ons olde bère.’
‘Hest wel zain, hou lelek dat olde kreng wordt.’
Omdat Anjolt gain oasem gaf, zee ze filain:
‘En doe mit dien sloapelooshaid, kist wel wat beters broeken as zo’n kroakende bère.’
Opmaarken zette bliekboar zoden aan de diek, want Anjolt luit kraante zakken, mor de menaaier woarop e Ketriene aankeek, beloofde nait veul gouds.
‘Moust es goud luustern, wicht. Wat t eerste betreft, doar is n kwassie vaarve goud veur. En as t doe vindst dat bère veur mien nachtrust nait kroaken mag, moust zulf es wat minder woulen.’
Hai kroop weer achter kraante vot, op zo’n menaaier alsof e zeggen wol: Kom eerst mor es mit betere argumenten.
Of dij nou wel of nait op toavel kommen binnen, woensdag luipen Anjolt en Ketriene in Kerkstroate bie bèrenzoak noar binnen. Dat n bère oetzuiken gain doaglieks waark is, bleek al snel. Was Ketriene noa oetgebraaid perbaaiern zeker van heur zoak, den ston Anjolt ombaauw nait aan. Lag Anjolt eindelks op n lekker zacht metras, den von Ketriene bère veuls te leeg op de poten. t Was stoer zuiken dus. Woar Ketriene mit noame keek noar t uterlek en t mooie holt, haar Anjolt n overdreven belangstellen veur prieskoartjes. Over ain ding waren zai t wel ains, t mos n bère worden van blank holt.
Noa sikkom twij uren zuiken wuir besloten t model Luna te nemen. n Mooi bère, vonden allebaaide, mit n hoog veur- en n wat leger achterschot.
‘t Dut mie n beetje denken aan n olderwetse bedstee,’ zee Anjolt tegen n bliede verkoper en in ain toer deur zee de pangeloar in Anjolt:
’Houveul körten kriegen we, as we contant betoalen?’
Zokswat vroagen je toch nait, stödde Ketriene heur kirrel aan, mor verkopers binnen zokswat wìnd:
Hai laagde wat en zee vrundelk, mor vastbesloten:
’t Spiet mie, meneer, wie verkopen dit bère al tegen bodemprijs.’
Veurdat Anjolt ook mor ain tegenantwoord bedenken kon, haar Ketriene heft al in handen nomen en vruig:
‘Hou laank is de levertied?’
Dat de femilie Broesder op twij moand reken mos, vuil heur wel tegen, mor in vekansies waarken ook bèrenmoakers nait.
Anjolt het bie t opmoaken van reken nog wel bedongen:
‘k Wil eerst n weke op dit nije bère sloapen, veurdat ik hom betoalen goa.’
Verkoper dij bliede was dat hai t t oldste bère oet kollektie eindelks kwiet was, het op reken invuld:
‘Betalen 1 week na aflevering.’
Persies twij moand en twij doage noa de koop ston bezörgvrachtwoagen van Veendammer bèrenverkoper mit Luna op de Wieke.
Eerste nacht op t nije bère is der waineg van sloapen kommen.
’t Liekt net of we op zee zitten,’ is Anjolt regelmoateg ontvalen en t taimke:
‘Zugst wel, wie haren t olde bère nooit wegdoun mouten,’ het Ketriene hoast nog voaker aanheuren mouten.
Dij nacht het Anjolt n aantal keren mit schroevendraaier in de weer west om t zuzooien vot te kriegen. t Het nait holpen.
As e volgende mörgen den ook vergrèld op raante van bère zien sokken aantrekt, kin e nait noaloaten te mottjern:
‘Moust nog es weer begunnen over wat nijs.’
Zai haar ondanks onderbrekens goud sloapen en keek fris tegen de nije dag aan.
Anjolt is nog wel n poar doagen in t ìnde west om van n wankel bère n stabiel sloapstee te moaken, mor oeteindelk haren baaiden vree mit nije aanschaf.
Noa n weke sluig dij tevredenhaid om in aargernis en misnougen.
Hou t kwam?
Dij dunderdag zol Ketriene bovenboudel n goie beurt geven. Mit n natte lappe in de weer wuir ook t pronkjewail op heur sloapkoamer duchteg onder handen nomen. Mor wat zai dou zag, dee heur haart n poar moal oversloagen. In t holt zaten aalmoal kleine putjes, net alsof aine mit n praime t holt bewaarkt haar. Z’het Anjolt der bie roupen, mor dij wos boeten kopkraberij ook gain oplözzen. Wat e wel wos, was dat e terogge mos noar dij verrekte Bèremans. Dij haar hom wat in de moage splitst, dat e nait aksepteren kon.
‘Zugst nou wel, dat t mor goud is dat we nait vot betoald hebben,’ zee Anjolt, dou zai snommedoags op weg waren noar t bèreparredies in Kerkstroat. Op hoge poten is Anjolt winkel in stieveld. Hai zol dij verdolde verkoper wel even vertellen, hou hai over zokse verkooptechnieken docht.
‘Ik had het wel kunnen verwachten, ‘ zee verkoper lagend, dou t vranterge stel mit heur baaident verongeliekt tegenover hom ston.
‘t Is mijn fout geweest. Ik heb vergeten u te vertellen, dat het bed, dat u gekocht hebt, in de fabriek zo gemaakt wordt. Het moet net lijken, alsof er wormgaatjes in zitten. In vaktermen heet dit kopie antiek.’
Om zien woorden te onderstrepen het e nog meer van t zulfde soort zain loaten. Veurnemen om der n sloatje oet te sloagen, was deur dizze oetleg volkomen de grond in sloagen. Anjolt en Ketriene hebben mekoar dou even aankeken. As t nait aans was, mozzen zai t den mor accepteren.
Op weg noar hoes, zee Anjolt tegen Ketriene:
‘Zol e dat nou echt vergeten hebben. t Binnen gewoon proatjesmoakers, dij verkopers. Mor waist wat,‘ en hai begon Ketriene dou oet te stokken, hou hai dizze zoak aanpakken én òfhandeln wol.
‘Nee Anjolt, doar begunnen wie nait aan,’ het zai hom nog op aander gedachten perbaaiern te brengen, mor Anjolt leek hail zulfverzekerd.
Woar Ketriene dij nacht hail onrusteg west is en regelmoateg roupen het: Nee, Anjolt, nee Anjolt, nait doun, doar het Anjolt zulf sloapen as n rooske.
De volgende dag is Anjolt al vroug noar de bank goan om t geld te hoalen veur t nije bère en het t dikke bedrag, noa n tussenbodschopke, bie bèrenwinkel òfleverd. Mit n ondertaikende nota, woarop stond: Voldaan, is Anjolt weer op hoes aangoan. Te oordailen noar zien gezichtsoetdrokken vuilde hai zok ook voldoan.
De week derop, t mout om en noabie drij uur in de middag west wezen, was t oremes. Dou ston der inains n plietsieauto bie heur veur deure. Op aans zo rustege Wieke het t veur n bult konsternoatsie zörgd. Hou snel je dus n oploop kriegen kinnen.
Anjolt is tussen baaide agenten, as n krimineel noar plietsiebero òfvoerd.
Ketriene, dij t haile tavvereel jammernd in deuropen bekeken het, het aal mor mompeld:
‘k Heb die ja woarschaauwd.’

Op t plietsiebero zaten verschaaiden mìnsen, n stok of tiene telde Anjolt in de gaauweghaid. Hai kon der mitschik gainaine van. Allendeg bèrenverkoper kon hai, mor in n aander vel as dat hai hom n weke leden achterloaten haar. Toesteg kiekende man haar zulvens gain goiendag veur Anjolt over.
Aan kopse kaante van toavel zaten n hailboel steerns en strepen.
‘Ik ben hoofdcommissaris Jansen,’ zo stelde hai zok veur.
‘Reden, dat u hier bent heeft te maken met de verspreiding van valse honderdjes.’
Oet körte inlaaiden van komsoares was op te moaken, dat t vaals geld ontdekt was bie bèrenspecialist in Kerkstroate. t Was bie touval ontdekt en aal mìnsen, dij aan toavel zaten, haren op moandag of dinsdag wat in winkel kocht en waren doarmit verdocht.
Op t mement dat komsoares oetsproken was, ging Anjolt stoan:
‘Komsoares, as k meschain even mag. Ik denk noamelk, dat hier n misverstand in t spel is. Kiek het zit zo.’
Anjolt is dou begund zien verhoal, van t begun tot t ìnde te vertellen. Van aankoop van bère Luna en dat zien vraauw ontdekt haar van dij wörmgoatjes en dat heur dat nait deur verkoper verteld was en dat zai, dat hai, doarom n geintje oethoalen wol. Hai was noar t kopieerbedrief in Winkler Prins Passage goan en had doar n braifke van 100 gulden 10 moal loaten kopiëren.
Elkenain aan toavel zat Anjolt mit open mond aan te kieken.
Mor, in richten van komsoares:
‘Ik was eerlieks van plan om vanoavend noar winkel te goan om echt mit hom òf te reken.’
Om zien goie bedoulens te onderstrepen greep Anjolt in binnenbuutse en legde t kevort veur verkoper op toavel.
Dat t bère deur zien konkelderij duurder worden was as begroot, en zeker nait allendeg deur de kopieerkosten, was nooit bie Anjolt opkommen. Dat wuir hom dudelk, dou der n poar doage noatied n officiële braif op deurmatte vuil. De boute van f 800 was nait misselk en zo haard as de werkelkhaid zulf.
19990625