Mìns aarger die nait

Spel in meerdere bedrieven.

Moandagmörgen om haalf zeuven haar de hoane bie Anjolt en Ketriene al kraaid. Anjolt haar mit n haalf lodderoog al op wekker keken en midden in n laanggerekte gap verboasd vroagd:
‘Waist wel hou loat t is?’
Mit oren al laank weer onder zien waarme dekbère, haar e zokzulf antwoord geven:
‘Haalf zeuven, beste man. Weldenkende mìnsen kinnen nog wel drij ketaaier liggen blieven.’
Zachies haar e der aan touvougd:
‘Moust wel n haalfzeuven wezen om zo vroug op te stoan.’
Ketriene haar t nait zo op vrouge diskuzzies én laanksloapers. Smoandagsmörgens was der waark aan de winkel. Noa t weekìnde mos der even goud haisterd worden.
Dou Anjolt om haalf acht mit n sloaperge kop van bère kwam, zag e revoazie in koamer. Stoulen op de kop op toavel, stofzoeger in t midden en Ketriene mit n rode buusdouk om kop. Hai was op slag kloar wakker. Hai haar t noa sikkom 40 joar toch waiten mouten.
‘Kin k nog wel even n stoetje eten?’
‘Goa mor bie t aanrecht stoan,’ was t vinnege antwoord.
Zai het niks mit kloagers. Kloagers gain nood…., zo te reken.
t Luip tegen tien uur, dou Ketriene op knijen plinten onder verwarming in gaange n goie beurt gaf. Stofnusten. t Was stoer waark zo mit kop omdeel en net dou ze overìnne kommen wol, zag zai Anjolt in zien geelbroene jaze bie veurdeure stoan. Keek eerst nog verboasd op koekoeksklokke in trapopgang en vruig zok òf, of hai al kloar was mit kluzzen bie zien kammeroad Jokkop.
Vergrèld kroop z’op zere knijen noar veurdeure, dee braivenbuzze open en ruip vranterg:
‘Wat dust doe nou al hier?’
Noa t vroagtaiken en t valen van de kleppe begonnen heur grieze cellen inains te waarken. Droadglas haar heur wel voage contouren van n geelbroen jaske zain loaten, open braivenbuzze dee wat aans vermouden. Dat was Anjolts boksem nait. Kleur schoot heur in en oet en zai schoot as deur n bliksem trovven overìnne. Zai dee rap veurdeure van t slöt, drokte klinke vezichies noar beneden en keek deur n klaaine glieve noar boeten. Op stoepe ston n nette, houddekte meneer mit n schiere, allewel kompleet aandere geelbroene jaze. Hai gniflaagde wat en noadat e zien houd òfnomen haar, zee e:
‘Moi, mevraauw, ik kwam joe even mitdailen, dat we joen koabel van de teevee òfsloten hebben.’
Patsboem. Zunder aan- of inlaaiden. Ketriene ston den ook even mit de mond vol tanden. Eerst schrik van Anjolt veur deure, dou t geelbroen jassiessyndroom, n foute boksem en tot slöt opmaarken over òfsloeten van teeveekoabel vochten in Ketrienes drok schoondersgemoud om veurrang. t Duurde even veur zai sproak weer teroggevonden haar, mor dou zai boudel weer op n riegie haar, rabbelde zai der in ain streep drij körte zinnen oet:
‘Wat bedoulen ie? De koabel òfsloten? Kin dat zo mor?’
De meneer op anderhaalf meter bleef noa dizze körte woordenstroom vrundelk lagen en antwoordde desgevroagd:
‘Joazekers, mevraauw, wie hebben opdracht kregen van t incasso-bero joe òf te sloeten, omreden joe hebben joen abonnementsgeld al twij moand nait betoald.’
Ketriene wuir noa dizze opmaarken van schoonmoakershoogrood toch wat wit om neuze, mor tougelieks ook wild in d’hoed en zee striedveerdeg:
‘Wie ons contrebuutsie nait betoald?’
Zai mos even daip oamen en luit dou alle beleefhaidsvörmen lös en doede verder:
‘Waist nait woarst over hest, man. Dat gaait ja automoatisch van ons reken òf. Hou kinnen wie dat nou vergeten. Ik zel die mien òfschriften wel even zain loaten.’
En vot was Ketriene. Zai was der deur. Wat n plaze van n kirrel. Binnen n haalve menuut was zai terogge. Mit n bankboukje. Bloaderde grammieteg mit bladzieden hìnneweer en dou ze t vonden haar, zee ze triomfantelk, mit de wiesvinger op de goie regel:
‘En wat staait doar, meneer de koabelknipper.’
Leste òfschrift sprak boukdailen. Doar ston toch dudelk genog dat koabeltelevizie betoald was.
Noadat man van t elektrisch n vluchtege blik in t boukje worpen haar, dee Ketriene aarms over mekoar en wees vervolgens in de richten van t grieze koabelkassie bie overburen in toene:
‘En nou gaait dizze vrundelke meneer in zien geelbroen jaske doar snel even hìn en sloet ons weer aan.’
Koabelman het draigen goud begrepen, dee weschienlek om vaileghaidsredens n stap achteroet en zee dou:
‘t Spiet mie meroakels, beste mevraauw, mor dat mag ik nait doun.’
‘Houzo, nait doun,’ ruip Ketriene en verklaainde tegeliekertied mit n grote stap olde òfstand tussen heur en de man.
Even het t der op leken, dat zai man veur de borst springen wol. Man was zoks gedrag bliekboar wìnd en ging as n ervoaren degenvechter nog es n stap achteroet. Op dizze gepaste òfstand luit hai Ketriene op n kolde, zoakelke menaaier waiten:
‘Nait eerder as dat wie schriftelk toustemmen kregen hebben van t incasso-bero.’
Ketriene was lamsloagen. Datter zoveul onrecht in de wereld wezen kon, kon zai nait vatten. Nog ain moal het zai t perbaaierd. Moudeloos, mor wel in de pazende beleefdhaidsvörm het zai de man perbaaierd te overtugen:
‘Mor ie zain toch mit aigen ogen, dat wie betoald hebben.’
‘Dat zai ik,’ bleef de man vrundelk antwoord geven, ‘mor as k joe was, zol k eerst ketakt opnemen mit t incasso-bero en vroagen woar de fout zit.’
Ketriene het in deuropen t geelbroen jassie nog hail laank noakeken. Onbewust nijsgiereg of hai nog meer slachtovvers moaken zol. Mor nee, t waren in dizze buurte bliekboar aal oppazende betoalers.
Dou Anjolt om vaar uur thoes kwam, was t hoes aan zied en Ketriene ook.
Liggoamelk leeg en geestelk deurdraaid trof Anjolt zien vraauw gestrekt op baanke aan. Dat haar e ja nog nooit mitmoakt. Aan gezichtsoetdrokken kon e wel òflezen, dat t er wat biezunders beurd wezen mos. Dat zai de honderddoezend nait wonnen haren, was hom ook wel dudelk.
t Verhoal van dij mörgen kwam langsoam op gang. Bie stokken en beetjes en op t lest aal mor radder, tot t dramatische slötmement.
‘De wereld kin toch nait zo gemain wezen, Anjolt. Zo onrechtveerdeg,’ het zai snokkend heur reloas besloten.
Toch was t zo. De televizie gaf snij en t bleef bie snij.
Dij oavend hebben Anjolt en Ketriene zok vernuverd mit n gezelleg spelletje ‘Mìns aarger die nait’. Zai hebben zok òfvroagd, of spelmoakers ook zokswat, as wat heur dij dag overkommmen is, beleefd haren.
Aander dag het Ketriene mit t bewuste incasso-bero bèld. Gelokkeg zat de fout in héur computersysteem. Vrundelke juvvraauw aanderkaant liene het heur oetstokt, lu van t elektrisch zollen zo gauw meugelk heur televiziekoabel weer aansloeten. Zai mozzen wel reken holden mit aansloetkosten van € 40 en dat koabel pas weer aansloten wuir as t bedrag op héur reken ston.
Der is Ketriene dou n hail maal woord ontsnapt, dij nait echt veur herhoalen in aanmaarken komt.
Zai wos t dou zeker, de wereld is nait rechtveerdeg. Of zoals Ketriene t oetdrokte:
’t Gelok draait aaltied van joe òf.’
Mor as t op n oavend weer es bagger op televizie is, kieken Anjolt en Ketriene mekoar aan en zeggen den tegen mekoar:
‘Wel sloet vanoavend boudel òf.’
En den zain zai wel hou de dobbelstaine draait.
meert 2007