Mörgen

t Staait hom sikkom op veurheufd schreven.
‘Joa, mörgen!’
Dikke oetrouptaiken!!
Hai is meschain nait officieel op dizze menaaier in burgerleke stand opnomen, toch dragt hai t ‘Joa, mörgen’ as n soort van twijde noam.
Anjolt ‘Joa, mörgen’ Broesder en noarmoate irritoatsie en ongeduld groter worden mit noadrok en aal laangere oethoalen op joa.
‘Joahòòò!!’
Zo van:
‘Zeur en zemel mie toch nait aal aan de kop, mìns.’
Zien achternoam dut hail wat aans vermouden dan je in eerste instantie denken zollen: Broesder. Anjolt is noamelk nait zo’n broesder. t Broezen zit hom nait zo in t bloud.
Of e laiver loi dan mui is?
Och, Anjolt is nait echt n loie kirrel. Dat hai doaglieks mit loi Evert op rogge lopt is zekers nait woar, mor der binnen soms van dij putjes, woar hai echt nait om staait te springen.
Bevubbeld schildern.
As Ketriene n moal vragt om n lekkende kroane te reperaaiern, den is t voak dijzulfde dag al kloar. n Schilderijtje ophangen is n floitje van n cìnt. Zo beurd. Mor schildern? Doar het e n grote bruier aan verloren.
‘Mit n poar laange hoalen en streken bist ja zo thoes,’ het ze wel es tegen hom zegd.
t Huift ook ja gain kunstwaark te worden.
‘En kist ja hartstikke nuver vaarven,’ het Ketriene zok wel es ontvalen loaten.
Ook al hest mit hunneg voak meer sukses dan mit edik, heur woorden binnen eerlieks maind. Anjolt is gain klaaier, gain kliederoar.
Woarom Anjolt veur zokse komplimenteuze woorden nait ontvankelk is, is de vroag. Hai mout woorden vervast wel goud verstoan hebben. Hai is ja nait doof. Toch het t der veul van weg dat lovende woorden aargens in t doolhof in middenoor hangen blieven. Aans as normoale mìnsen wordt hai nait gelokkeg van n kompliment. t Het zulvens n averechtse oetwaarken op onze marathonman. Wat vaarverij betreft schoft hai geern alles op de laange boane.
Nou ligt t nait in Ketrienes oard om te kloagen. t Kin netuurlek n verspreken west wezen. Veur t zulfde geld is heur de kop toch citroune west, mor veurege weke het zai heur haarte lucht in heur vrundinnenkringetje. Woar t haart vol van is, stroomt de mond van over. t Was deroet veur zai der aarg in haar en het zai n boukje opendoan over lamlendeghaid van heur kirrel. Over dij male kwast bie heur thoes, dij zo’n hekel aan kwasten het.
‘Och, wicht,’ haar Jantina zegd, ‘doar huifst doe toch nait zo’n groot probleem van te moaken.’
Zai het makkelk proaten. Zai huift zok nooit zörgen te moaken over vaarverij. Heur kirrel is schilder.
In de stilte en beslotenhaid van t vraauwenkwartet is Anjolt even goud over de hekel hoald. Dat je doar waineg of niks mit opschaaiten wozzen linke vraauwlu ook wel. Dat Ketriene mit n opgeroemd gemoud soavends loat weer op hoes aangoan is, het meschain te moaken mit t lekkere avvekoatje, dat Jantina schonken het. Meer veur de haand liggend is konkluzie, dat noa n oetgebraaide analyse Jantina mit n kant-en-kloar veurstel op de proppen kwam. n Oetgetaikend en volledeg oetwaarkt veurstel. Nait op n kladpepiertje. Nee Jantina’s winterschilder haar mor vief menuten neudeg om n offerte veur twij koamerkezienen in nander te flanzen.
‘€385 veur twij koamerkezientjes,’ haar Anjolt bie thoeskomst oetroupen, ‘veur zo’n pries kin ik t haile hoes ja wel vaarven.’
Ketriene, nog hailemoal in de mood noa t ontspannen oavendje mit vrundinnen luit zok nait zo makkelk oet t veld sloagen. Zai haar dizze oetbarsten van heur zunege Paiter wel verwacht en omdat n woarschaauwd mìns veur twije telt, haar zai heur antwoord ook al kloar.
‘Dit is de pries dij Jan Bos der veur vragd as hai t doun mout, Anjolt.’
Mor Anjolt was der deur.
‘Dit is dus echt geldvergraaimerij,’ haar e zegd.
Of offerte op loate oavend nog in stokken scheurd is, vertelt t verhoal nait. Dat Anjolt mit n kwoie kop op bère goan is wel. Net as datter in de klaaine uurtjes nait echt n oplözzen bedocht was veur t schilderprobleem.
Volgende mörgen was t nog nait recht kouk en aai tussen man en vraauw.
Dat Anjolt docht de dans rond t schildersprobleem te kinnen ontspringen deur zien haail bie kammeroad Jokkop te zuiken, kwam Ketriene wel goud oet. Dou zai Anjolt deur ziedroete om bochte haar zain verdwienen, het zai twij dingen doan. Eerst het zai telefoon pakt en het Jan Bos bèld om vervolgens twij vensterbanken leeg te roemen.
Busje was der zo. Winterschilders hebben t in Coronatied stoer en n klaaine vrundendainst kin n welkome onderbreken wezen van doagenlaank oet t roam kieken.
Schuren, opzetten en oetstrieken is Jan Bos zien lust en zien leven. SchilderJan kin zok Anjolts tegenzin in schildern nait begriepen en as de kovvie in keuken staait te prutteln, het Jan zien eerste roamkezien al in de vaarve. Noa de kovvie volgt de twijde en vèr veur Anjolt om middag weer thoes verwacht wordt, is t busje al weer vot.
Ainegste wat Jan ‘vergeten’ het in te loaden binnen n pot vaarve ‘crèmewit 9001’ en n blikje mit twij kwasten. n Grote grovve en aine veur t klaainere, fiene waark.
t Lopt tegen 12 uur as Anjolt op fietse deur drifte ridt. Hai zugt dat t eten nog nait op toavel staait.
‘Zol Ketriene buuls wezen,’ schut hom deur de kop, ‘dij het aaltied persies om 12 uur t eten ja op toavel stoan.’
Kopschuddend schoft e zien fietse deur de poort en lopt den dijzulfde Ketriene, dij e net nog van plichtsontraauw beschuldegd het, tegen t lief. Zai komt net oet schuurtje, mit n rode buusdouk om kop en mit n voele douk in handen. Hom vaalt de mond open en blift ook mit dijzulfde mond vol tanden stoan. Zo nait Ketriene. Schrokken – prachteg toneelspel – zegt zai:
‘Goh, bist nou al thoes?’
Anjolt wait nait wat e hiervan denken mout. Is riddersloagen.
Ketriene speult heur rol mit vuur en vaarve en begunt votdoadelk te ravveln:
‘Bist mooi op tied om mien kunstwaark even te kinnen bewondern. Zet dien fietse mor op stander en loop mor even mit.’
Anjolt, nog aal monddood, lopt as n sloagen hond achter zien vraauw aan. Dij laaidt hom noar koamer. t Stee, woar zok òflopen uren n klaain wondertje òfspeuld het. Woar twij te vaarven roeten nou inains blinken in middagzun. Twij prachteg vaarfde kezienen. Ketriene deurbrekt de iesleke stilte mit de woorden:
‘k Was net kloar en k haar net trapke noar t schuurtje brocht.’
Ongeleuf drupt as vaarflopers van Anjolts gezichte òf en veur twijde moal wait zai ongemakkelke stilte te verbreken:
‘Jan Bos haar dus gusteroavend geliek, dou e zee dat dizze klus in n haalve dag te doun wezen mos.’
Of Ketriene Anjolt klouk moakt het, is mie tot vandoage nait dudelk worden. Of zai zok mit dit toneelstokje in aigen vingers sneden het, blift ook nog n vroag.
Meschain mout Jan Bos bie n volgende schildersklus weer op komen droaven.
Mor of e t den veur n zulfde vrundenprieske dut?
20210120