n Oor aannaaid

Al tieden het Ketriene last van t noavroagsyndroom. Zag zai, dat aine mondbewegens muik, den haar zai maisttied heur taimpie al kloar:
‘Wat zeest?’
Om gek van te worden.
Hou voak Anjolt heur al nait verteld haar:
‘As k die was ging k es n moal mit oren noar dokter,’ is nait op vingers van ain haand te tellen.
‘Mor ik hait gain Anjolt,’ was den t kribbege antwoord.
Zo wuir Anjolt maal van t aingoal noavroagen van zien vraauw en omgekeerd haar Ketriene t lief vol van aal dat drieven en joagen van heur kirrel. t Drokte n swoare stempel op t twijmanshoesholdentje.
Anjolts veurstellen, dij gain doktersgang vruigen, mor meschain wel n oplözzen van t probleem brengen konden, zoals n oortoeter of wat laauwe sloa-eulie in t oortje druppeln, wuiren zunder pardon van toavel veegd. Anjolt het wel es tegen kammeroaden in t kaffee zegd:
‘Ketrientje is zo baange veur dat oortjes-spooit-apperoat as n kalkoen veur kerst.’
Zo kinnen slechte ervoarens oet joen jeugd nog laank deursuddern. t Feit bleef, Ketriene was mit gain tien peerden noar dokter te kriegen.
Goie road is in zo’n geval duur, hulp leek verder vot dan ooit en eerst mos kezeboer der aan te pas kommen, veurdat der wat bewegen in oortjesproblematiek kwam.
Kezeboer? Het n kezeman den verstand van oorverstoppens?
Nee, gain fozzel, mor doar gaait t nait om. t Het te moaken mit de twijwekelkse bezuiken van de hoes-aan-hoes kezeverkoper.
Al joaren binnen de Broesdertjes vaste klant van Jochem.
‘Aander keze dan van Jochem komt der bie ons nait op toavel,’ zeggen ze regelmoateg tegen mekoar en tegen elkenain, dij t mor heuren wil.
Zai binnen echte fan van Jochem en brengen groag en hailemoal vergees goie rekloame over zien hoes-aan-hoes dainst en netuurlek zien kezeprodukten bie pad en weg. En toch het t der n zetje leden om bandjed of Jochem ooit nog wel bie Anjolt en Ketriene langskommen zol.
t Zel nou n dikke weke leden wezen, dat Anjolt onder t broodeten mit n leste kapke keze in handen wat onbegriepelk over toavel kiekend tegen Ketriene zee:
‘Het Jochem ons in steek loaten?’
Ketriene mos over dij opmaarken wel even stief noadenken en kon doar zo oet blode kop ook nait votdoadelk n antwoord op geven.
‘Volgens mie is t al meer as twij weke leden dat kezekare van Jochem hier in de stroat stoan het,’ gooide Anjolt nog wat eulie op t vuur.
Ketriene schudde onbedoarlek van nee en zee mit n zekerhaid, dij zo bie heur paast:
‘Jochem het mie zo laank ik mie heugen kin nog nooit vergeten.’
Onderwaarp was aan toavel onbespreekboar, mor veur de zekerhaid het zai toch even in agenda keken. t Rezeltoat let zok roaden. Jochem haar volgens de twijwekelkse tradietsie de weke derveur al langs kommen mouten.
‘Dat het e mie ja nog nooit lapt,’ zee n verbolderde Ketriene.
‘Hai het mie veurege weke gewoon stikken loaten,’ en veurdat Anjolt tot drije tellen kon, haar Ketriene telefoon al in handen.
‘Wat dust?’ zee Anjolt.
‘Wat dochst, Jochem bellen,’ was t vinnege antwoord.
t Gesprek het Anjolt van dichtbie mitmoaken mouten. t Was gain laank gesprek, mor haar e de moud had, den haar e heur telefoon oet handen trekken mouten, want wat Ketriene der aal oetkroamde vuil onder t begrip: van dik holt. Och, och, wat kreeg dij Jochem op t jak. As n stoomwals het zai kezeboer kompleet platwalst.
‘Woarom hest mie veurege weke stikken loaten,’ waren leste woorden in ain laange tirade.
Dou zai noa dij leste oetbarsten stil vuil en hogelk verboasd in t ronde keek, legde zai plöts hail bedachtsoam telefoon weer op toustel.
‘En wat zee Jochem,’ vruig Anjolt.
Wat Jochem zegd haar, haar zai nait recht verstoan. Allendeg t leste zinnetje was heur biebleven.
‘Stik toch wief.’
‘Ong?’
‘En dou?’ wol Anjolt waiten.
‘En dou het e mie votdrokt.’
t Gesprek dat aiglieks nooit n gesprek west is, het zien sporen wel noaloaten. Ook bie Ketriene, mor ondanks laank aandringen was zai nait van plan heur verontschuldegens aan te baaiden. Dat het Anjolt op n stil mement veur heur doan.
t Mannengesprek is n laank gesprek worden en Anjolt het begrepen, dat Jochem echt wel bie heur aan deure west het en verschaaiden keren aanbeld het. Hai het zulvens nog om t hoes tou lopen en het deur roamen en deuren keken, mor hai haar gain mìns zain.
Zo goud en zo kwoad as t ging het e Jochem perbaaierd oet te stokken hou vörke aan de stele zat. Dat Ketriene hom weschienlek gewoon nait heurd het.
Hai besevde goud dat hai mit Ketrienes wotter noar de dokter west was, net as dat e wos, dat t zo nait langer kon.
Mor soms komt hulp oet n onverwachte houke.
Van Jokkop. Dezulfde Jokkop dij zo geern maaljoagen mag, mor as t neudeg is ook n echte kammeroad bliekt te wezen. Dou Anjolt in t kaffee bie Hinderk Holvast zien kammeroaden over t drama van kezeboer Jochem verteld haar, haar Jokkop even noadocht en dou zegd:
‘Ik kom mörgen even bie die kovviedrinken.’
Pats boem. Gain verkloaren, gain oetleg.
‘As t ….,’ was Anjolt nog begonnen tegen te strubbeln, mor Jokkop was hom in de rede valen en haar zegd:
‘Wacht mor òf.’
Volgende mörgen, klokslag tien uur, was Jokkop verschenen.
‘Krigst veziede,’ haar Ketriene zegd.
‘Ong?’ was schrokken reactie van Anjolt west.
Hai zat echt verdaipt in kraant, mor wos ook n echte verboazen op t gezichte te tovern en zee:
‘Jokkop het vervast kovvie op.’
Binnenkomst van Jokkop ging zoals gebrukelk mit veul lewaai en aarmsperen gepoard.
‘k Heb dien kirrel mit biljarten guster n best pak op pìnse geven,’ fluusterde Jokkop, dou Ketriene hom zien kovvie veurschuddelde.
‘Wat zeest?’
‘Dat ik dien kirrel guster n pak op pìnse geven heb,’ bulderde Jokkop deur keuken.
Ketriene dee net of ze hom n fleer geven wol en zee dou lagend:
‘Wolst ook n plakje olwieve?’
‘Nee,’ zee Jokkop n beetje haalf mit gezichte van Ketriene òfdraaid, ‘kouke is nait goud veur mie, doar kriegen je verstopte oren van, zegt dokter.’
‘Wat zeest?’
‘Nee, dou mor nait,’ zee Jokkop lagend, ‘k heb nog mor net eten had.’
Onder t proaten zat Jokkop aalgedureg even achter zien oortje te frunniken en noa n zetje wekte dat nijsgiereghaid van Ketriene op.
‘Wat dust aal achter dien oor te kraben.’
‘k Heb sunt n poar doage n heurapperoat en dat ding waarkt nog nait goud,’ luit Jokkop waiten.
‘Kist t apperoatje haarder en zachter zetten mit n lutje knopke.’
Hai luit Ketriene t apperoatje zain. Zai keek der wel roar van op.
‘k Wos toch nait, dastoe n heurapperoat haarst,’ zee ze en beschuldegend noar Anjolt:
‘Vertelst mie ook nooit wat.’
‘Mor vertel mie nou eerst mor even, hou t aal kommen is,’ wol Ketriene van Jokkop waiten.
Jokkop keek noa dij vroag bedenkelk in de locht, net of e zok bedenken mos.
‘Waist zeker, dast t waiten wilst, t is noamelk nait zo’n smoakelk verhoal,’ zee Jokkop eernsachteg.
t Kwam der op dele, dat Jokkop n moand of wat leden bie dokter west was mit griepklachten. Tiedens t gesprek haar dokter zo zachies proat, dat Jokkop aal noavroagen mos. Behaalve medisienen het Jokkop dij dag ook oortjes oetspoten kregen.
‘Ze zittten aan baaide kanten volkomen dicht,’ haar dokter hom verzekerd.
De griep was noa n weke verdwenen, mor veur t oortjes oetspoiten haar Jokkop nog twij moal opdroaven mouten.
‘Noa daarde moal het dokter mie verteld, dat ik mit dizze verstoppens veuls te laank deurlopen heb en dat is de reden dat ik nou veur de rest van mien leven n heurapperoat achter t oortje droagen mout.’
t Verhoal slagt in as n bom. Ketriene zit der noa leste woorden van Jokkop as aanschoten wild bie. Veur t eerst in heur leven liekt t derop, dat zai om woorden verlegen zit. Zai kikt baaide kirrels aan, zait dat bie baaident t gezicht op bedenkelk staait en vragt den of der niks beurd is:
‘Nog n kop kovvie?’
Volgende mörgen is Ketriene dokters eerste pasjìnt. t Oren oetspoiten vaalt heur honderd persìnt mit. As zai jaze aandut en zugt dat dokter zien administroatsie biewaarkt, let ze zok tussen neus en lippen deur ontvalen:
‘Goh, da’s ook wat nait mit Jokkop.’
As dokter opkikt en vragt:
‘Hou bedoulen ie?’
‘Nou mit zien heurapperoat, dij e op joen advies aanschavven mos.’
As dokter wat lagend mit scholders trekt en kop schudt, begript Ketriene de bodschop.
Zai het vandoage nait allendeg heur geheur weer terogge kregen, ook heur kiek op de wereld is n stok helderder worden.