Spinne mit spinnenangst

Al n dikke weke heb ik waitenschop, dat zok n gast in mien toenhoes opholdt. n Vrumde gast en dijzulfde vrumde kostganger het zok ook nog es n vrumd stee toubedaild. In wasbak.
Hou laank de spin, want doar heb k t over, doar al touholdt zol k echt nait waiten. Veurege weke vuil e mie inains op, dou’k wotterbakje van kovviezetapperoat bievullen mos. Maisttieds dou ik dat soort dingen gedachtenloos.
Hou dat komt? Soms hest t stoer mit dien verhoal. Zitst al n zet te prakkezaaiern houst de knup deurhakken of oet de toeze trekken moust en aans zo soepele hazzens loaten die in de steek. Wat dust den? Den nemst even n time-out, schofst stoule achteroet en mit de reuk van t aankommend kopje kovvie in de neuze lopst noar t apperoat.
‘Lekker,’ denkst en as t kovviepad onder t dekseltje doan hest en op aanzetknop drokt hest, slagt kovviemesien op tilt.
‘Wotter op,’ zegt t rood flikkernde alarmknopke.
Omdat zin in kovvie deur nood dwongen oetsteld worden mout, gripst lutje containertje, vulst hom in de loop tot aan raante en kikst nait even rusteg om die tou. Zo kin t dus wezen, dat ik spinnemans – dat t n kirreltje is, zol k loater oet de douken doun – weschienlek kompleet over de kop zain heb.
Wat zieleg in mekoar doken, haar e zok in t maist dichtbieë, mor ook maist onopvalende hörntje van gemeleren bak installeerd. Woarom ik het idee haar, dat e zok veur mie verstoppen wol, wait ik nait.                              ‘Zollen spinnen zo denken?’ schoot mie deur d’gedachten.
t Zollen wel mìnselke overwegens wezen. In n klaain houkje kroepen, joe koest holden en den mor hopen dat gainaine joe zugt.
Of ik dij dag, nou dus n dikke weke leden, mien kopke kovvie had heb, staait mie nait meer helder veur de geest. Aan schrieven bin k in elk geval nait meer toukommen. t Was ook ja zo’n roare bedounen, zo’n biezundere opstoapeln van onverwachte gebeurtenizzen. Wat mie dou overkommen is paasde gewoon in gain enkel bestoand draaibouk en as k dij film weer terogge perbaaier te draaien, kin k der nog nait mit mien verstand bie, wat ik dou aal zain en heurd heb.
Pas sunt vandoage heb k de moud vonden om t verhoal op te tikken.
‘Kom mor mien jong, k zel die wel oet de bakke redden.’
Mien overwegen om in mekoar doken spinnechie te redden oet de gladde opvangbakke, was ain van meedlieden. Ik bin nait baange veur spinnen. Nooit west ook. Ook al wait ik oet de biologielezzen van vrouger, dat spinnen stevege koaken hebben, t leek mie nait neudeg om veurzörgsmoatregels te nemen. Wat wel n probleem was?
‘Hou vangen je n spinne?’
Op de menaaier woarop je ook n vlinder oet de gloazen kas redden? Zo begon ook mien jacht op de spin, mor wat ik nait wos is dat spinnen meroakels snelle jongens binnen. Ze loaten zok nait makkelk in n houkje drieven en om ze in de paalm van joen handen te kriegen, bleek al hailemoal onmeugelk. Radde jongens, heur. k Wuir der noa wat vergees griepen en graaien zulvens n beetje vranterg van.
‘Wolst nou dat ik die red of nait?’
Antwoord van de spin en succes van mien kaante bleven allebaaide oet, mor oeteindelks hebben buusdouk en ik wonnen en heb ik lutje woulwotter toch in handen kregen.
Inde goud, aal goud?
Nee dus. t Was pas t begun, want op weg noar boeten beet t lutje monstertje mie zo aldernoast stief in haand, dat ik hom van schrik valen luit.
‘Wat dust nou?’ ruip ik verbolderd.
n Klaain lutje rood puntje in t midden van linkerhaand was t bewies, dat mien schrik en pienrouperij gain verbeelden waren. t Dee verniend zeer en onderwiel ik in t ronde keek woar bietgroage spinnemans bleven was, heurde ik n piepklaain, mor o zo dudelk stemmechie jammern:
‘Doe rötzak, hest mien pote broken.’
k Heb nog op knijen legen, k heb zulvens mien mobieltje nog veur n dag hoald, mor aal wat ik von, gain geluudsbron. Van woar en van wel beschuldegende zinnetje kwam, bin k dij dag nait gewoar worden.
‘Hest t vervast dreumd,’ het Arineke mie, dou k heur rode pienpuntje in linkerhaand zain luit, scholdertrekkend antwoord.
Haile nacht heb k wakker en mit miezulf in toeze legen.
‘Gaaist nou ook al stemmen heuren,’ heb k miezulf tiedens nachtelk woaken aingoal verweten. t Is krinkies draaien om t zulfde probleem en tot n oplözzen komst voak nait.
Dou wie smörgens aan toavel zaten en ik mien nachtelk avontuur mit nait bestoande stemmen nog es oetgebraaid mit Arineke besprak, kwam zai mit t veurstel:
‘Zol n proatdokter gain oplözzen wezen?’
Dij dag en ook volgende dag bin k nait in blokhut west. k Dus nait.
Pas daarde dag heb k pantovvels oetdoan en bin k weer teroggekeerd noar de plek, woar t onhaail begonnen was. Rechtstreeks, as deur n onzichtbare haand stuurd bin k rechtstreeks noar de waskebakke lopen. Woarom ik nait verboasd was, dat in witte gemeleren bakke n spin zat, dij ook nog es hinkte, is netuurlek vrumd. Net as dat ik op mien vroag: “Bist doe meschain n kamikazespin” antwoord kreeg.
t Is n hail gesprek worden, dat spin en ik voerd hebben. t Haar wat Kafkaiaans, mit n nachtmerrieachtege inhold. Woar t op dele kwam, was dat hai nait vrijwilleg in mien blokhut verbleef.
‘Hou bedoulst?’ heb ik hom vroagd.
Antwoord kwam nait votdoadelk, want hai begon zo mor in t wilde weg te snorren. As n katte. n Tevreden katte kin ook ja goud spinnen, mor t was gain pprrrr, pprrr, zoals katten voak doun, mor meer n bbr, brrr.
‘Trilst ja as n ruske, man, bist baange?’ zee k nog.
‘Och, proat mie der nait van. k Heb ja zo’n angst van dat wief van mie.’
‘Ong?’
‘Dat is n echte spinnenkop, n kwoad wief, heur. As t nait oppaast bit ze die zo de kop van de rompe.’
‘Mainst.’
‘Joazeker. En as waist woarom. Omdat ik opmaarkens muik over heur vrije, lösbandege menaaier van leven.’
Ik kon t nait helpen dat ik lagen mos.
‘Joa, laag der mor om. Zai het mie opscheept mit n nust vol kinder en gaait zo gaauw t heur oetkomt aan de rol.’
‘Dus gain zörgsoame moeke,’ zee ik.
‘Nee.’
‘Wat dust hier den? Moust ……’
Mor hai vuil mie in de rede en zee:
‘Dat zel k die vertellen. Sunt kinder deure oet binnen en mien toak der op zit, is ze weer mit hangende pootjes terogge kommen.’
’n Goud ìnde dus.’
‘Docht ik ook, mor zai het onderwegens n aander opscharreld en het mie der doarom oetbonsjoerd.’
k Begreep t. Hai was overbodeg worden en t hoes oetzet.
Wie hebben noa dit opzainboarend verhoal nog even noaproat. k Heb nog belangstellend vroagd noar zien broken pootje, mor k begreep, dat hai op zeuven poten nog makkelk oet de vouten kon.
Hou onze konversoatsie meugelk was, doar hebben we t jammer genog nait over had.
De dag doarnoa bin k mit wat loate mugjes noar de blokhut lopen. n Allainstoande spin in n gladde waskebakke mout toch ook eten, docht ik zo bie miezulf en k wol ook nait de orbedor wezen, dij hom veur de zoveulste moal votjoagen wol.
t Was vergese muite. Van de mugjes. Dou k over raante van opvangbak keek, zag k hom stilletjes in hörn liggen.
Dood.
Weschienlek sturven van angst en ellìnde.