Toch nog n laampe?

Noa Anjolts misreken in de veuls te dure lampenwinkel zat der waineg aans op as op t internet te zuiken noar n goedkoper alternatief. Aanbaaiders genog, haar e al wel snel in de goaten, mor om van n ploatje n goud idee te kriegen vaalt nait mit. Produktbeschrievens waren op zok al n toezeboudel.
t Het hom hoast n dag studie köst om oet te figelaaiern, wat Kelvin en Lumen in de loop van de tied aal bedocht haren. Ainegste handvat, woar e zok aanvastholden kon was t getal 2000. De vrundelke winkeljuvvraauw in lampenwinkel haar verstand van zoaken en het hom op t haarte drokt:
‘Meneer, as ie n goie leeslaampe zuiken, dij voldounde lichtopbrengst het, den mouten ie n ledlamp zuiken van minimoal 2000 lumen.’
En haar ze der op volgen loaten:
‘Want op joen leeftied goan je nait meer bie keerslicht zitten te lezen.’
De filaine laag, dij ze doarbie op t gezicht toverde – of haar hai zok dat verbeeld – haar hom even in verwarren brocht.
Aiglieks haar e zeggen wild:
‘Hou bedoulst! Op joen leeftied? Zo old bin ik nog nait.’
Hai het t der mor bie loaten.
De nije laampe, n vlouerlaampe mit zulvens meer as 2000 lumen was nait in n handomdraai vonden. Pas dou Ketriene heur goudkeuren geven haar aan t medel, dat Anjolt ook wel paasde was t vrijdoags even veur t nijs van acht uur slag en koop.
‘Hou laank zol t nou duren veurdat wie hom thoes hebben?’ wol Ketriene wel geern waiten.
‘As k dat wos, den zol k t die vertellen,’ zee Anjolt, noar woarhaid.
Hai haar ja nog nooit wat via t internet besteld. Dus hou laank t duren zol, was veur hom net zo’n groot vroagtaiken as zien vraauw. Woar e zok aan vastholden kon, was t bericht van Duutse leverancier, dat zai via heur aigen volgsysteem heur pakket van t mement van versturen tot òflevern thoes volgen konden.
‘Wat n service, nait? haar Anjolt in zien goudgeleuveghaid nog tegen Ketriene zegd.
Goudgeleuveghaid?
‘n Dag of twije moust wel op reken,’ haar buurman hom zotterdoags, dou ze mekoar over d’hege hìn sproken haren, nog oetstokt.
Hai was n echte kenner. Sunt Corona kwam hai mitschik nait meer in winkels en wuir online bestellen meer gewoonte as oetzundern. Elke keer as der weer zo’n bestelbuske bie heur veur t hoes ston, zeden ze wel es tegen mekoar:
‘Buurman het vervast weer wat via droadpost besteld.’
Nou dij buurman haar der in heur geval waineg keze van eten. Op t apaarte nummer dat Anjolt soamen mit bevestegen van koop deurstuurd kregen haar, was niks, mor den ook niks van ainege bewegen te konstateren. t Was stil en t bleef stil en woar stilte in t algemain zörgt veur rust, rust in de kop, was t bie de Broesdertjes juust aansom. Gain bericht n goud bericht? t Gol nait veur Anjolt. Elke keer as hai achter kompjoeter kroop om t laank verwachte bericht oet Duutsland te lezen en mos konstateren, dat t weer veur niks was, wuir e moudelozer en toesteger.
En Ketriene?
Zai haar de smoor in en om heur frustroatsies op te vreten lag nait echt in heur oard. As Anjolt mit n saggerijneg gezicht veur de zoveulste keer kompjoeter òfsloot, den konst der dunder op zeggen, dat e weer n gobbe verwietens over zok hìnkreeg.
Tot de woensdag. Dou leek der wat schot te kommen in de bestellen. In net Nederlands wuir heur mitdaild, dat t pakket, ook al was t deur omstandeghaiden ainegszins vertroagd, heur filioal verloaten haar. Dat Anjolt bie t lezen van dit heugleke bericht n stain van t haarte vuil, mag dudelk wezen.
‘Zugst nou wel, dat t aal goudkomt.’
Allewel Ketriene opmaarken n beetje voulde as n steek onder wotter, kon zai nait ontkennnen, dat zai ook wel blied was dat der wat schot in de zoak kwam.
Dat bliedschop, net as gelok maisttied van körte duur binnen, bleek in de loop van de woensdag. Noa t verlözzende bericht wuir t op slag weer mìnsenstil.
‘Noa t eerste bericht kist hoast van uur tot uur volgen woar t pakketje is,’ haar zien ervoarensdeskundege buurman n dag of wat leden nog zegd.
‘Nou, as profeet zol dij verrekte buurman wel nooit aan de slag kommen,’ haar Anjolt swoensdoags loat op oavend nog tegen Ketriene zegd.
Dij nacht het e slecht sloapen. Houveul keren hai wel nait van bère sprongen is, omdat e deurbèle mainde te heuren, is nait meer noa te goan. Is ook onbelangriek. Wìnsdenken kin zok bliekboar ook boeten mìnselke wil om midden in de nacht openboaren. t Het zien en nait te vergeten Ketrienes nachtrust oardeg versteurd.
Noa de hoopvolle woensdag wuir t olde ritme van begun van de weke dunderdoags weer oppakt.
‘As k nou n telefoonnummer haar,’ het Anjolt mit n verbeten gezicht en n opvalende draigen in zien stem regelmoateg bitst, ‘den zol k heur bellen en de kont vol schelden.’
Zinloze oetsproaken moaken t der maisttied nait makkelker op en zo gleden hom dunderdagse uren doelloos en as lös zaand deur de vingers. Thoes mog e zokzulf aal nait meer zain en om regelmoatege trek noar kompjoeter te verbreken, mor veural om zien aargernis te verbieten het e snommedoags zien angels pakt en het zok n rusteg stee aan wotterkaant opzöcht.
Dat vizzen nait bieten wollen paasde wel in Anjolts rotsvaste overtugen, dat d’haile wereld zok tegen hom keerd haar. Hoop dat t nog goud kommen zol en dat laampe bie heur òfleverd worden zol, vervloog mit t uur en de gedachte dat zai noar heur cìnten floiten konden, begon aal meer vastere vörm aan te nemen.
Onder t oavendeten het Ketriene hom nog even attent moakt op òfsproak.
‘Waist dat we mörgen al om negen uur in t zaikenhoes wezen mouten veur dien ogencontrole.’
Hai het al tieden dat hom t zicht woazeg wordt, woardeur zien blik op de wereld nait meer zo helder is.
‘Astigmatisme,’ haar ogendokter zegd en noa twij bezuiken was t intussentied zo wied, dat hom nije gloazen aanmeten worden konden.
Ofsproak kwam Anjolt dus aiglieks nait zo goud oet.
‘Stel die veur dat ze juust mörgenvroug veur deure stoan om laampe òf te geven,’ haar e zeggen wild. Hoopvolle woorden, dij nog n beetje de glans hebben dat bestellen via internet n goie, snelle en effectieve menaaier is om aan joen spullechies te kommen, bleven hom gewoon achter in keel stoeken. In ploats doarvan zee e bedrokt:
‘Loat heur der mor in stikken.’
t Lopt tegen haalf negen as Anjolt en Ketriene over Bornholmstroat rieden, as baaident schrikken van telefoonlewaai oet Anjolts jazebuutse. Ain greep is voldounde om telefoon veur n dag te tovern en in ain vloeiende bewegen krigt Ketriene telefoon in handen drokt.
‘Kiek doe mor even wel zok op dit vrouge uur bie ons melden wil.’
Nee, t is gain òfmelden van t zaikenhoes, dat bevubbeld òfsproak verzet worden mout, t is n woarschaauwensbericht dat heur laampe om haalf elf bie heur thoes bezörgd wordt. De kreet:
‘Hou bestaait t,’ het n beetje van alles in zok.
Verboazen, bliedschop en schrik vechten om veurrang, mor belangriekste emotie is wel dij van ontiedeghaid. t Paast heur ja hailemoal nait. Zaikenhoesbezuik is neudeg en t kin nait zo wezen, dat hai nou auto keren kin om mit n roazende voart weer op hoes aan te goan. Allewel t belangriekste eerst mout, is t makkelk veur te stellen, dat Anjolt bie t pazen van nije brille toch op kniepnoagels zeten het.
t Is persies tien uur as twij zok zichtboar hoastende mìnsen noar heur auto bewegen. Dat bestuurder slagboom bie oetgang op n hoartje mist het, is meer n geval van gelok dan van wieshaid.
‘k Wil gain ongelokken hebben!!’ het Ketriene noa t bienoa-ongelok den wel oetroupen, t let onverlet, dat Anjolt vanòf t mement, dat e achter t stuur kropen is, alle regels en snelhaiden wegwoven het.
n Ketaaier loater nemt hai òfslag noar N33 op zo’n ontiegelk onverantwoorde menaaier, dat Ketriene ogen slot. Woar Anjolt denkt:
‘Over tien menuten bin k thoes en mooi op tied om mien laampe in ontvangst te nemen,’ doar denkt Ketriene:
‘k Hoop dat wie dit overleven.’
As windmeulens achter Maiden ain veur ain veurbieflitsen, komt t volgende bericht binnen.
‘Wat is dat nou weer?’ zegt Anjolt mit n schune blik op zien aigen telefoon.
‘Dat zel k die zo vertellen,’ zegt Ketriene op n overdreven rustege toon, mor as zai t mailtje lezen het, kikt ze opzied noar Anjolt en zegt verboasd:
‘Waist wat ze die net maild hebben?’
‘Nou?’
‘Bestelling met succes afgeleverd.’
‘Dat bestaait toch nait. t Is ja nog gainains haalf elf,’ zegt Anjolt mit n blik op t autoklokje.
‘Ofleverd? En wie binnen ja nait ais thoes.’
Nee, zai binnen nait thoes, mor as zai oprit oprieden, staait der n hail groot pakket bie heur op stoepe.
Eindelks, zolst denken. Noa n laange veurgeschiedenis, n onmeugelk laange wachttied, t ongeleuf dat t goud kommen zol en den nog onverwacht toch nog n goie òfloop. Doar mouten je toch bliede van worden.
Dat mag den zo wezen, mor den kinnen je Anjolt Broesder nog nait.