Gediene

Man achter t stuur mit twij lutje kinder op achterbaank dut niks as foetern en schelden.
‘Woarom hangen ze gain gediene veur de zunne.’
Lutjen, mit n broodtrommeltje op schoot, kieken mekoar wat baangeg aan. Zai binnen op weg noar school. Veur zover raaimen t toustoan kroepen ze zo dicht meugelk noar mekoar tou. Dat mottjen binnen zai van heur opa ja nait wìnd.
‘Is opa boos?’ fluustert t wichie heur bruiertje in t oortje.
Dij trekt wat mit scholders.
Tussen de foeterbuien deur is t ongewoon stil in de auto. Woar aans de meziek oet de vaar luudsprekers knallen kin, is t vandoage stil. Dou ze snelweg opdraaiden, het t jonkje nog wel even overwogen om opa te vroagen of de meziek aan mog, mor ain blik in achteroetkiekspaigel dee hom besevven, dat e zok beter op de vlakte holden kon.
Bie school is t autodrok en man kin nog net n steechie vinden, woar e auto parkeren kin. As e handrem aantrokken het, stapt e oet en let kinder ain veur ain oetstappen.
‘Zelst laif wezen veur meester,’ zegt e tegen zien klaainzeun.
Dij laagt wat in zokzulf en as man om achterkaant van auto lopen is om t lutje wicht achter t kinderslöt vot te hoalen en dij achter heur bruiertje aanlopen wil, zegt e mit n verdraitege stem:
‘Krigt opa gain knuvvel meer?’
Opa’s toneelstokje brengt baaide kinder in verwarren. Zugst aan baaide gezichtjes, dat zai t ook nait meer waiten. Is opa den nait kwoad op heur? En as t lutje wichie zok omdraait en zok stief tegen opa aandoekt, lopt t jonkje ook noar opa. Veur n knuvvel is hai te groot, mor n high-five kin der nog wel òf.
As e terogge ridt noar hoes, kin e zok wel veur de kop haauwen.
‘Orbedor,’ scheldt e tegen zokzulf.
Kinder kinnen t ja nait helpen, dat hai zok op vrouge mörgens mit n leeghangende zunne zo doodongelokkeg voult. Prakkezoatsies ploagen hom al sikkom n levenslaank en as e vlak bie hoes ook nog hoast n olde vraauw mit heur steutkarrechie op t zebrapad van de sokken ridt, is veur hom de moat vol. Zo kin t nait langer.
Snommedoags staait de man weer bie school. Zulfde zunne, dij hom smörgens zo ploagd het, staait nou hoog aan hemel. Van saggerijn of vranterghaid is bie hom gain sproake meer. Hai het noa n laank gesprek mit zien vraauw besloten zien leven te betern.
’t Mout aans,’ het e veur zokzulf besloten.
Vlak noa de middag het e zien dochter beld, dat zai zok nait ongerust moaken huift, as hai en d’kinder wat loater as aans thoes kommen.
‘Goan je aargens noar tou?’ haar zai belangstellend vroagd.
t Antwoord haar hom veur op tonge legen, mor woorden waren hom aargens in keel stoeken bleven.
Mit n körtòf:
‘Vertel k die wel, as we vanmiddag weer thoes binnen,’ mos zai t doun.
’Zol zai t roaden hebben, wat ik van plan bin,’ haar e noa t telefoongesprek tegen zien vraauw zegd.
‘Woarom komst nait gewoon mit de woarhaid veur n dag,’ haar ze hom verwietend veur de vouten gooid.
Joa, woarom, woarom. Dat vragt hai zok zien levenlaank al òf. Omdat t zo stoer is? Omdat hai t verhoal t laifst zo daip meugelk wegstoppen wil. Zulvens zo ver weg stopt het, dat zien aigen kinder t rechte van de zoak nait ais waiten. Zokswat kist toch nait even lopiesweg veur de telefoon vertellen.
n Dikke bons op roete van auto loat hom oet zien prakkezoatsies opschrikken. Twij poar ondeugende ogen kieken hom aan.
‘Opa zat te sloapen in auto,’ zegt t lutje wicht tegen heur bruiertje, as ze zok in de raaimen vastsnoeren.
Hai schrikt van heur opmaarken.
‘Opa, dat kin nait heur, want doar kommen ongelokken van,’ zegt lutje jong grappend.
Oetsproak brengt hom volkomen van slag en hai het echt even tied neudeg om weer op verhoal te kommen. Veurdat e sleudel omdraait, draait e zok achterom en zegt:
‘Hou zollen ie t vinden as we nait votdoadelk noar hoes goan, mor even bie Willem aangoan.’
Nou, dat huifst kinder nait te vroagen.
‘Echt? Goan we noar Willem?’ zegt t lutje wicht.
‘Vindt mama dat wel goud?’ zegt t jonkje bezörgd.
Opa knikt allendeg mor en as auto van parkeerploats de weg opdraait, zitten op achterbaank twij enthousiaste kinder zok te verkneukeln op de kommende veziede.
Opa’s kammeroad Willem is n echte kindervrund. Kindervrund en maaljoager. Aaltied in veur n grapje. Willem de ainbainege, zoals e zokzulf nuimt, het zien bain tiedens n maal ongelok den wel verloren, mor nait zien levenslust en zien humor. Dat hai aaltied allendeg bleven is, het doar gain òfbreuk aan doan.
‘Vraauwlu?’ zo het e al zo voak, mit n braide laag op t gezicht zegd, ‘perbaaiern kirrels aaltied veur heur karrechie te spannen en omdat ik al zo’n schiere kare heb, haren vraauwlu gain belang meer bie mie.’
As jonkje en wichtje achter n kopke thee mit n dikke stroopwoafel zitten, zitten opa en Willem in veurkoamer.
’Waist doe wel, dat t vandoage persies vievendatteg joar leden is, dat t ongelok beurd is,’ heuren zai Willem zeggen.
Zai zain opa knikken.
’t Was dij dag net zoks weer as vandoage.’
‘Rötzunne,’ is t antwoord.
t Is even stil in veurkoamer en net as t wichie zok van stoule glieden loaten wil, begunt opa:
‘k Mos der vanmörgen, dou’k kinder noar school brengen mos, toerloos aan denken.’
As kinder van stoule òfwuppen, gript ook Willem zien rolstoule bie de wielen en klopt opa kammeroadschappelk op scholder:
‘Doe moust t lösloaten, mien jong, wie binnen der ja allebaaide leventeg oetkommen.’
Hai stuurt vervolgens zien woagentje over drumpelloze vlouer richten achterdeure en noa zien opmaarken:
‘Pas op, jongelu, hier komt snelle Willem en as je nait oppazen rie’k joe van de sokken, ‘ vlaigen baaide kinder gierend van lagen noar boeten.
As ze mit neuze aan t goas bie knarriehok stoan en Willem zien karrechie deur braide ingang in t hok rold het, vragt t jonkje:
‘Hou hest doe dat …. mit dien bain ..nou kregen, Willem.’
Willem dij wel deurhet, dat klaaine potjes grote oren hebben kinnen, zegt den:
‘Haile laank leden….,’
‘Vievendatteg joar,’ vaalt lutje jong hom in de rede.
‘Klopt. Vievendatteg joar leden hebben mien kammeroad en ik n ongelok had, omdat leeghangende zunne ons verblind het.’
‘Den zel dij kammeroad van die nou wel nait meer dien kammeroad wezen,’ zegt t jonkje wies.
As Willem haard begun te lagen, begript t kirreltje der even niks meer van en zeker nait van t volgende antwoord. Zachies fluusternd alsof gainaine t heuren mag zegt Willem:
‘Zol k joe es wat vertellen?’
‘Nou?’
‘Sjefeur van dou is nog aaltied mien allerbeste kammeroad.’
Baaide kinder kieken Willem onbegriepend aan. Dat bestaait toch nait, zugst heur denken.
Op achtergrond, in open toendeure, bekikt man t tavvereel mit veul voldounen.
t Is meschiain nait t komplete verhoal dat Willem verteld het, mor t begun is der in elk geval. Mor t belangriekste is, dat t dailen n stokje van zien gemoudsrust terogge brocht het.