Laampe

‘Wie mouten toch n beetje mit de tied mitgoan.’
Taimpie ligt Anjolt veur in de mond, mor zokswat zeggen is nog hail wat aans as doun. Hai zol wel op t internet snuustern willen, zai ligt dwaars. Zo kon t beuren, dat t kopen van n nije laampe t hoesholdentje van Anjolt en Ketriene wekenlaank in de ban holden het.
Noadat de grote leeslaampe in hörn van koamer de geest geven haar, hebben de Broesdertjes zok al votdoadelk verdaild in twij kampen. Woar d’ain hoast mit alle lampen van generoatsies leden, zulvens de olde laampe van opoe mit zien deur rook verkleurde broengele kappe is van zolder hoald, op batterij kwam, doar wos d’aander pertinent zeker, dat t nije licht in koamer op t internet te vinden was.
Om t echtelk gelok nait te veul op de spits te drieven, hebben zai n tussenstap nomen en n compronis sloten en binnen òf en tou n moal op roakeldais n lampenwinkel binnenlopen. t Is nait recht n succes worden. Ketriene was voak al snel oetkeken en wos t zeker:
‘Dat moderne spul wil ik nait in mien koamer hebben.’
Anjolt nam nog wel es de muite om wat verder te kieken. Vruig hier en doar es noar lichtopbrengsten van lampen of luit zok es goud informeren over moderne tipsystemen, mor nooit nadat e eerst even op t prieskoartje keken haar. Luit zien belangstellen nog wel es de vrije loop deur bevubbeld tegen verkoopster te zeggen:
‘k Vind dit n schiere laampe, mor dij matte chroomkleur staait mie nait recht aan. Hebben ie datzulfde ook in n aandere kleur?’
Dat fiemelachteg hypocriete gedrag het hom in n grote lampenwinkel vlak bie Stad oardeg opbroken.
‘Joazeker wel, meneer,’ zee t enthousiast worden wichie. ‘as ie de tied hebben, den vroag k de boas wel even.’
Dou t verkoopstertje mit grote stappen deur n zieddeure verdwenen was, kwam Ketriene der over tou en sisterde mit filain soamenknepen lippen:
‘Wat hest nou weer ommans?’
Anjolt laagde zien maist betwaiterege laag en zee wiesneuzeg:
‘Kist toch ook nait iedermoal de winkel zo mor oetlopen en,’ groots op zien ontdekken luit e zien vraauw t prieskoartje van de vlouerlaampe zain, ‘as t kikst noar de pries van dizze laampe, den heb ik hier de heufdpries veur die.’
Noa ain körte blik was t onverwacht laconieke antwoord van Ketriene:
‘Hest dien verkeerde brille zeker op.’
‘Hou bedoulst?’
‘k Wait nait was t doe lezen hest, mor dizze laampe köst € 1080.’
‘Honderdtachteg toch!’ schrok Anjolt.
Dat t interessante gesprek tussen baaide echtelu nait verderging, kwam omdat zok inains n optocht in winkel veurdee. Oet dezulfde zieddeure, woar t wichie deur verdwenen was, luipen alsof t òfsproken waark was, n grote man mit snor en drijdaileg pak, n iets klaainer oetvalen persoon in stofjas mit n redelk bekìnde laampe, mor den in glanzend chroom en t verkoopstertje in ganzenpas noar de nije, potentiële klant tou. Het zichtboare enthousiasme van t winkelpersoneel stond in groot contrast mit de schrik dij dizze geestdrift bie de bezuikers tewege brocht. Overval het bie Anjolt hoast tot n hartverzakken laaid. Hai haar teroggerekend ook ja mor n ain of twij tellen de tied kregen om zok op de nije situoatsie, de werkelke pries, in te stellen. Of t n nije verkooptechniek is om joe mit nander op n slachtovver te waarpen, zel wel nooit dudelk worden. Dat Anjolt mit de nijste kennis van zoaken – t belachelk hoge bedrag – nait zo mor de winkel oetstieveln kon, mag ook dudelk wezen. Mor gelokkeg haar e zien Ketrientje nog en hou dij wat licht in zien duustere zoak schienen loaten het, doar zollen lu in de winkel nog wel es joaren over noaproaten kinnen.
‘Oh,’ zee Ketriene, as de bekìnde duvel oet n deuske, dwaars deur modern verkooptechnisch gekwedel hìn, greep in heur tazze, trok heur mobieltje teveurschien, luit de vaar mìnsen in grote verwarren achter, luusterde vief tellen en kwam dou mit t zörgelke bericht:
‘Anjolt, ik krieg net bericht van ons dochter, dat t lutje wicht noar t zaikenhoes mout.’
Dat noa dizze opmaarken t licht bie Anjolt nait is goan schienen en zai hom alsnog bie de schobbejakken griepen mos en as t woare de winkel oetsleept het, het bie t trio achterblievers nog wel de maiste verwondern oproupen.
‘Dij man is zok werkelk doodschrokken,’ hebben ze vervast tegen n ander zegd, ’t was ja net of e van de wereld was.’
Zoveul ongeliek haren zai ook nait, want Anjolt was ook volkomen oet t lood sloagen. Dat hai even docht het, dat t Ketriene in de bol sloagen was, zegt wat over t geringe invoulensvermogen van Anjolt, mor dat zien vraauw zo makkelk van gezicht veraandern kin en n toneelspeulersgebelskop opzetten kin, dat haar e toch wel waiten mouten.
Dou zai de lege parkeerploats achter zok loaten haren en in richten van de snelweg tufkenden, is t bie lutjen aan tot Anjolt begund deur te dringen.
‘Wat dochst,’ zee Anjolt.
‘Ik denk, as k hom hier nog langer mit dat linke volk loat proaten rie ik dammeet mit n laampe van meer as doezend euro noar hoes tou.’
Anjolt schudkopde es wat. Nee, in tegenstellen toch wat Ketriene zee, hai wos zeker, dat hom dat nait overkommen was, mor tougelieks mos e weer denken aan de klucht, dij Ketriene in winkel opvoerd haar.
‘Hou kwamst inains bie t idee om zo mor n dochter en n klaaindochter oet de hoge houd te tovern.’
Meschain is dat wel t talent van Ketriene. Best wel es stoer in de omgang, aaltied overtuugd van heur aigen geliek, mor in noodgevallen attent en inventief.
‘t Vervelende is wel, dat wie mit dien theaterveurstellen nog aal gain laampe hebben,’ dus n doodeernse Anjolt op t mement dat zai N33 opreden nog wel te zeggen.
As Ketriene t de muite weerd vonden haar om doar op te reageren, haar ze vervast zegd:
‘Elk prat noar dat e verstand het.’
De prangende vroag noa dit gelokkeg goud òflopen tussenspel of t internet redding brengen zel in dit lampendrama, zel, veur wel de Broesdertjes n beetje kin, nog wel n zetje deursuddern.