Onzichtboare wereld

Daaier communiceren net as kleuters.
Ik gooi belangriekste zin van dit verhoal votdoadelk mor op toavel. Alles wat ik verder nog te vertellen heb, is niks aans as oetleg, interpertoatsie of nuim t n verkloaren van eerste zin. As je noa eerste 39 woorden zollen deurscrollen of mie gewoon van t schaarm zollen vegen, kin k mie doar van alles bie veurstellen. Binnen je nou nog bie de les, k geef joe t op n braifke, ie zellen der gain spiet van kriegen. Joen geduld zel beloond worden en ie zellen der van opkieken mit wat veur mysterieuze zoaken ik joe vandoage goa konfrontaaiern.
t Begun is aiglieks n hail gewoon, doaglieks tavvereeltje. Op n kleuterschool. Doarveur mout ik joe, mit joen welnemen wel mitnemen in de zandbakke. Doar zitten twij kleutertjes. k Heb heur van teveuren de keus geven. Zai maggen kaizen of ze schep, kruwoagen of emmer as speulattribuut mitnemen willen en as ze zok in t gele zaand nuzzeld heb, bin ik overbodeg worden. Ik trek mie terogge. Oet t zicht, heur zicht, mor wel op heuròfstand. Woar ik mie op richten wil, is, hou kommunikoatsie-lienen tussen baaide kleutertjes lopen.
Wat ik zai vanoet mien kiekkastje – t speulgoudhokje – is op t eerste gezicht waineg bezunders. Zai groaven eerst n koele en begunnen even noatied soamen aan raand van dij koele n soort van heuveltje – t bekìnde zandkasteel? – te baauwen. t Vrumde is, wat zai doun beurt in alle stilte. Hou ik mien oren ook spits, der komt gain woord over heur lippen en der rolt gain zin, aanwiezen of zulvens terechtwiezen over hou t aans of meschain wel beter kin over heur tongen. Wat mie nog t maist verboasd het, zai kieken mekoar tiedens t speulen nait ain moal aan.
‘Hou kinnen dij baaide kinder nou zunder woorden of wiezen zo goud soamenwaarken,’ vruig k mie òf. Non-verboale kommunikoatsie bestaait, dat klopt, mor toch allendeg bie de groatsie van ogen- of gezichtsmimiek of bevubbeld geboarentoal. Zo vrumd. k Was den ook bliede dat ik t tavvereeltje op camera vastlegd heb. Loater heb k t filmke mit verschaaiden leerkrachten en ook twij pedagogen keer op keer weer herhoald. Ook heur konkluzie was, dat zai zo’n ogenschienlek non-verboale soamenwaarken nog nooit zo noadrokkelk woarnomen haren.
Mor t mooiste komt nog. Heb k bewoard veur t lest. Haalverwege, t zandkasteel leek mie in elk geval nog nait veur d’helfte òfbaauwd, stond ain van baaide kinder op en luip vot. Ik docht, dat t kind neudeg noar weecee mos of meschain wel even n beetje wotter drinken wol en doarom vertrok. Veur t zulfde geld haren zai, zunder dat ik t zain of heurd haar, wel roezie had. t Vervelende was, ik kon nait oet mien schoelhoukje teveurschien kommen, want t twijde kind was gewoon zitten bleven. Noavroag bie zien juf het niks nijs opleverd. Hai is gewoon in klazze zitten goan.
Benijd of t aandere kind t kasteel òfmoakt het?
Nee, t het op de kop òf datteg tellen duurd, dou ook t aandere kind zok, mit achterloaten van alle schepkes en emmertjes, terogge trok en richten schooltje vertrok.
Dat leste is traauwens gain nijs. Kleuters zelst allendeg bie hoge oetzundern allaind aantrevven in n zandbakke. t Sosioale element, bie mekoar kloetjen, ook al speulen ze in d’ogen van grote mìnsen nait soamen, is taikend veur t mìnselk ras.
Tot zover mien observoatsie.

n Dag of wat leden lag k in koamer even op bank te doddern. Doddern is gain sloapen, meer n soort van haalfsloap. Der binnen ook lu, dij t aans zeggen: even sloap deur d’leden. Zo mouten je joe t ongeveer veurstellen.
Tot zover de feiten. Tot t mement dat ik langsoam wegzaailde. Zokswat beurt vanzulf, doar huifst gain muite veur te doun. En t stee, woarst noar tou drifst is ook voak n plek, dijst van teveuren nait even op de koart oetzöcht hest. Moust mor òfwachten, woar touval die brengt. Allewel. Dreumperfester Draaisma zol doar vast wel n theorie over hebben. Ik wait allendeg mor dat ik midden in n gesprek terechte kwam. Sprekers kwamen mie traauwens nait onbekìnd veur. Dat t onderwaarp van gesprek bepoaldelk lasteg, zulvens onvrundelk op mie overkwam, haar k mor te accepteren. In n dreum hest de onderwaarpen toch ook nait veur t oetkaizen.
Dit is wat ik mie van t gesprek nog herinnern kin.

’t Is toch wat nait, dat ik nooit meer n stee heb om even lekker te kinnen liggen.’
‘Joa, dat klopt, zai nemen alle roemte op de bank in beslag.’
‘Doe hest tenminnent nog n stee op sidetable veur t roam.’
‘Nou, doar magst ook wel n moal liggen.’
‘Ach, doe, dou even maal. Waist net zo goud as ik, dat ik mit mien stramme leden toch nooit meer op zo’n hoge toavel kommen kin. Dat wordt n dikke klonterpertij.’
‘Wat bist toch n filaine joekel, hè. Om Famke zo te kak te zetten…….baauwt: joa, doe magst wel even op mien toaveltje goan liggen heur…. Waist traauwens wel dat dij toavel doar spesioal veur mie hìnzet is.’
‘Lokst.’
‘k Zel die nog wel es n foto zain loaten. Oet de tied, dat t hier in hoes nog rusteg was en der gain lutje droktemoakertje was, dij alle aandacht en mooie plekjes veur zok opaisde.’
‘Pfoe, as t wilst, magst dien stee veur d’ziedroete best wel weer terogge, heur.’
‘Dat dochst zeker. Woarst doe mit dien vieze kont legen hest, doar huif ik nait meer te liggen.’
‘Vieze kont, doe bist ook ja zo’n schone Lena.’
‘k Wait traauwens wel n oplözzen veur die Famke.’
‘Hest n aander adres veur Wietske vonden?’
‘Nee, dij kist aan de stroatstainen nait meer slieten. Nee, wat ik bedoul is, k wil die wel helpen om n stee op de bank te kriegen.’
‘Hou wilst dat den veur nander kriegen.’
‘Moust goud luustern. Huifst der niks veur te doun, loat t aal mor aan mie over.’
‘k Bin benijd, houst dat aanpakken wilst.’
‘Hail makkelk. Ik begun gewoon te zeuren en as t noa ain moal nait lokt, bie n twijde of desnoods daarde moal krieg k hom wel wakker.’
‘Doar heb k wat aan, mor hou komt e van t stee.’
‘Den begun k mien hoogste laid te zingen, dat ik zo’n honger heb en doar krieg k hom in negennegenteg van de honderd moal wel mit van de bank òf.’
‘Okee. En hou verder?’
‘Doe waist net zo goud as ik, as dij goudzak bie terogkomst in koamer die op de bank liggen zugt, den zel hai die der echt nait weer òfjoagen.’

n Dikke knal boetendeure hoalt mie op t mement, dat leste woorden oetsproken binnen oet mien doddersloap. n Zere, stramme rogge belet mie om votdoadelk op te springen om oorzoak van dij boem te onderzuiken. n Eerste geruststellende gedachte is, das t as overbuurman van n stoalbedrief zokse haarde klappen verwachten kist. As hoast tougelieks mit haarde knal t eerste licht onder oogleden deurglipt en ook mien blik op de wereld wat verheldert, zai k vanoet mien liggende pesietsie twij honden en n katte op t vlouerklaaid zitten.
‘t Liekt wel of ze aan t vergoadern binnen,’ schut mie deur d’gedachten.
n Innerlieke laag is stoer te onderdrokken, mor as Saartje zok oet drijmanskring verwiedert en op zeurende toon in mien richten beweegt, stoekt mien laag. t Spel liekt op de woagen.
Is wat komt of kommen gaait veurspelboar?
t Binnen verontrustende gedachten, dij mie ploagen en dat is weschienlek de reden, dat ik mie omdraai, mit rogge noar de daaier.
’t Zel toch nait woar wezen?’ denk ik in gespannen òfwachten.
k Verneem dat katte kopjes aan de bank geft. Roar baist. Heur maauwen is bie t twijde zeurconcert wel n haalve decibel hoger. Ik geef gain krimp en blief liggen, mor as katte op bank springt en vlak bie mien linkeroor zo aldernoast begunt te jammern, dat zulvens Arineke verschrikt oet heur bouk opkikt, mout ik mie gewonnen geven.
As n jonge balletdanseres danst Saartje veur mie aan in richten van keuken en as ik even loater in biekeuken kom, zai k dat zai al op heur aigen aanrechtje sprongen is. Heur schuddleltje is leeg, mor zai k t nou goud, of slikt zai zok om t bekje. Moakt ook nait oet. t Vretensbakje is snel vuld mit wat knabbeltjes.
Dat bie mien terogkomst in koamer pesietsies veraanderd binnen, zol veur mie gain nijloatje wezen mouten. Dat Wietske zoals gebrukelk op heur aigen toavel veur t ziedroam ligt, is de gewoonste zoak van de wereld. Dat zai mit kop op t zachte klaaidje mie mit grote ogen aankikt, geft de biezunderhaid van de situoatsie aan. Mien stee op de bank is innomen deur Famke. In nander knoedeld ligt zai in n hörntje aan linkerkaant van bank. Zai is nait zo’n duurftaante. Zai het ogen den ook stief dichtknepen. As k in deuropen tegen Arineke zeg:
‘Ik bin oetsloapen, k goa nog even n zetje in toene aan t waark,’ zai k mit n schuun oog, dat Famke ontspant en zok oet heur in nander doken holden laankoet oetstrekt.

Tussen baaide verhoaltjes zit meer as n haalf mìnsenleven. De bewuste observoatsie van speulende kleutertjes is netuurlek hail wat aans as de onbewuste registroatsie dij mie haalf sloapend of meschain in n soort van dreum körtleden overkwam.
Overainkomsten binnen der ook.
In n wereld woar wifi en streaming de gewoonste zoak van de wereld worden is, zollen, k spreek nou veur miezulf, mysterieuze zoaken as hierboven beschreven van heur gehaimzinneghaid ontdoan wezen mouten.
Zoals k al eerder opmaarkt heb, ik bin doar nog lang nait aan tou.