Fotofout

Mit de veurspellen dat t vandoage n waarme dag worden zol, is Anjolt smörgens al vroug op pad. Moanden leden het hai zok al veurnomen om de baauw van windmeulens, dij aan raante van t dörp baauwd worden te volgen en op petret te zetten.
Reden achter dit besloet is veur Ketriene nait te achterhoalen.
‘Bist toch nait van ain op aander dag windmeulenactivist worden,’ het zai nog wel perbaaierd hom oet de tìnte te lokken.
Hai het heur oetlaagd en zegd:
‘As k zo tegen de komst van windmeulens west was, haar k mie joaren leden al bie n actiegroep aansloeten mouten.’
’t Kon toch wezen.’
Nee, Anjolt het wat tegenstriedege gedachten bie dij grote jongens, dij dizze doagen aan N33 opbaauwd worden.
‘Twijhonderd meter tiphöchte,’ het a aargens lezen.
t Is n onveurstelboare höchte. t Hoantje op hoogste kaarke oet zien geboortedörp zit op n lutje zeuventeg meter de dörpse fratsen te bekieken. Zol t dij vergelieken wezen dij Anjolt intrigeert?
Haizulf kin doar nait recht n goud antwoord op geven.
‘Of denkst dast mit dien foto’s n dikke pries winnen kist,’ het Ketriene gusteroavend nog wat schamper zegd.
t Was Anjolt de muite nait om doarop te reageren.
Mit zien fotoapperoat in fietstazze fietst Anjolt in de frizze mörgenlocht over de Wieke. Bie òfslag Tripweg blift e even op de brogge stoan om te kieken noar de opkommende zunne.
Ondanks de wieze lezzen van laankleden, nait tegen de zunne in te fotograferen, schut e toch wat ploatjes. Hai het nou nog vrij kuur op t zachies kabbelnde, in de mörgenlicht spaigelnde wotter.
‘As k dammeet weer thoes bin, zai k wel of de foto’s lukt binnen.’
Dat gedachten en werkelkhaid soms nait akkedaaiern, wait Anjolt op dat mement nait. Kin hai ook ja nait waiten. As e fietse weer onder de kont schoven het, slagt e linksòf en ridt via Kokweg langs n stille motorboan. Veurdat e òfslag noar t fietspad noar de sluus nemt, kikt e over t lege laand aan rechterkaant.
‘Doar stoan ze, vaar-op-n-riege, mooi in t gelid,’ denkt e en veur twijde moal dij mörgen stapt e òf, zet fietse op stander en schot n stok of wat ploatjes. Hai vindt t aiglieks ook nog wel n mooi gezicht, dij vaar febriekspiepen. As e zok n haalve slag draait, kikt e tegen achterkaant van olde loodsen van de Phoenix aan en as vanzulf schaaiten zien gedachten terogge in de tied.
‘Mìnsen kluigen doudestieds over stank en de smerege kwaalm dij oet hoge schösstainpiepen kwam, mor de schone energie dij windmeulens produceren, kriegen evenveul kritiek.’
Bie wotterfebriek vaalt hom op, dat doar n prachtege wildebloumentoene realiseerd is. Deur t goas hìn zugt e, dat lu t dorre stokje laand omtoverd hebben in n bloumenzee. Vergeten binnen de windmeulens. Dit beeld mout e eerst op petret zetten en veur daarde moal binnen n ketaaier zet e zien fietse op stander.
t Vaalt tegen. Deur n goashek hìn fotograferen levert nait echt n schier ploatje op. Of t de stilte van de vrouge mörgen is of zien kwoajongensachtege balstureghaid is nait te zeggen, mor noa n poar keer schis om zok tou keken te hebben, zet e zien fietse tegen t gruine schoefhek aan, klimt op pakjedroager en zit binnen n tel op bovenste etoazie. De sprong noar beneden nemt e as n smuie jongkirrel en tevreden mit zokzulf en zien gymnastische actie speurt hai in t rond woar hai t beste zien ploatjes schaaiten kin. Dit keer het e t veur t kaizen en kin e de zunne achter zok holden.
In zien alteroatsie ontgaait hom t geluud van n noadernde auto. Hai zit op boekebakke om zo dicht meugelk bie t wildebloumenfeest te kommen. t Binnen de klaprozen en de körtstelege zunnebloumen, mor ook de blaauwe korenbloumen, dij zien volledege aandacht opslokken. As e zien diafragma goud insteld het, voult e plöts n körte tik op scholder. t Slagt zien konsentroatsie in ain moal aan gruzelmenten. Even wil e opspringen en oetvalen, dat t gain doun is om mìnsen zo te loaten schrikken, mor as e zugt, dat t twij uniformisten binnen dij achter hom stoan, komt e verbolderd overìnne.
‘k Haar joe nait heurd,’ zegt e toch min of meer verontschuldegend.
‘Binnen ie van n bewoakensbedrief?’
t Is vroagen noar de bekìnde weg, mor alle proatjes van de wereld kinnen nait veurkommen dat Anjolt even loater tussen twij manlu in t verboden terraain verlet. Zai hebben hom dudelk moakt, dat t hoge hek om wotterfebriek doar nait veur niks staait. Net as dat zai nait veur de poelegrap in dainst nomen binnen om wottercentrale op onbevougde lu te controleren.
‘Wie volgen de procedure, dij in dit soort gevallen toupaast wordt en wie langen joe over aan Veendammer plietsie.’
Ekskuus as dat e doar allendeg mor n foto moakt het van t wildbloumen tavvereeltje, let bewoakers ieskold.
‘Mag k vroagen wat ie van plan binnen,’ zegt Anjolt.
‘Wie goan even n ìndje mit joe aan de rit,’ zegt de aine bewoaker.
t Zel toch nait. t Besef dat t baaide manlu eerns is, zörgt der veur, dat alles in Anjolt in opstand komt tegen dizze behandeln.
‘Ik bin toch gain crimineel!’
Hai let zok toch nait as n misdoadeger òfvoeren noar t plietsiebero en van t ain op t aander mement slagt blinde paniek tou. Hai wil vluchten, mor woar noar tou. Noar hoes? Vlak veurdat e in de dainstauto stappen mout, dut e nog ain poging om baaide manlu op aander gedachten te brengen.
‘Kinnen wie nait as verstandege lu …..’
Verder komt e nait en as twijde man n haand op zien scholder legt en hom mit meer dan lichte dwang t heufd wat noar beneden drokt, verdwient Anjolt zunder dat e persies beseft wat hom overkomt op achterbaanke van de openstoande auto.
Tegen kovviedrinkerstied is Anjolt nog nait thoes. Dat is vrumd. Dat vindt Ketriene ook en t is den ook nait vrumd dat zai heur mobieltje pakt om Anjolt te bellen en te vroagen of t nog laank duurt. As telefoon twij moal overgoan is heurt zai in koamer de echo van heur aigen telefoon.
‘Kounavvel,’ denkt ze, ‘het e zien telefoon weer vergeten.’
Tegen elf uur het Ketriene hail aander prakkezoatsies. Nait meer in taarms van kounavvel of zokswat, mor meer van t soort: “Hai het toch nait zegd, dat e nog aargens op veziede ging?”
Langsoam opbaauwde ongerusthaid wordt pas n uur loater wegpoetst as zai Anjolt deur drifte lopen zugt. Ondanks t mooie weer staait zien gezichte, zo het zai in ain körte blik al schoten, op onweer. As hai de poort dichtklapt het, lopt zai langsoam noar achterdeure en op stoepe stoand zugt zai n totoal beteuterde Anjolt stoan. Zai kikt wat om zok tou en zegt den:
‘Woar is dien fietse?’
Anjolt trekt wat mit scholders. Hai wil Ketriene van alles vertellen. Wat hom dij mörgen overkommen is. t Probleem is, hai wait nait woar e begunnen mout. Dat zien old brakkie nait meer op t stee ston, woar hai hom achterloaten het, kist, hai wait dus nait meer of e hom wel of nait op slöt zet het, as materiële schoade bekieken. Dat hai n boute van €225 kregen het veur t betreden van n verboden terraain, is wel aarg, mor doar is nog overhìn te kommen. De emotionele schoa voult doezendmoal aarger. Dat hai op t plietsiebero in n spesioale verheurkoamer ondervroagd is en aingoal weer dezulfde vroag veurlegd kregen het , woarom hai over t hek klommen is, wat hai doar te zuiken haar, zel nou en weschienlek ook nog wel veul langer deurdreunen.