IJskoboer

Wiepkediene, Ampel en Piekie nemen tiedens t middageten de toustand in de wereld deur. t Is netuurlek ook nait veur de poelegrap dat baaide Stadjers Stad ontvlucht binnen en heur haail in t lutje aarbaaidershoeske op Komnijsterwieke zöcht hebben.
‘t Komt aal deur dij vervelende Croma-virus,’ perbaaiert Ampel mit n eernsachteg gezicht zien woorden nog wat ekstroa kracht bie te zetten. Reactie van baaide vraauwlu aanderkaant toavel is nogal verschillend. Woar Wiepkediene Ampels opmaarken scholdertrekkend veur kennisgeven aannemt en net dut of zai belangwekkende mitdailen op zok inwaarken loat, barst Piekie oet in n buldernde laag. Mit n minachtend ondertoontje zegt ze heufdschuddend tegen Wiepkediene:
‘Hai maint dus dat echt, dat e alles wait.’
Vervolgens in de richten van Ampel:
‘Croma-virus? Moust hom es heuren. Croma is botter, doe warheufd. Wast doe bedoulst is t Cornetto-virus, woar wie nou al moanden onder te lieden hebben.’
Omreden dat Ampel zok nait groag de les lezen let, is t binnen n poar tellen oremes aan toavel.
En as roeziekribbers mekoar ver over toavel hìn bogen hoast in t gezicht spijen van grammiede, beslot Wiepkediene dat t òflopen wezen mout. Zunder stemverhevven zegt zai hail rusteg, mor körtòf:
‘Mezzen aan kaante, zitten en luuster.’
t Is in ain keer doan. Baaide kemphoanen kieken hoast tougelieks verbolderd noar heur handen en den verboasd noar Wiepkediene en goan den mit n daipe zucht zitten. As Piekie wil begunnen te reveln, vaalt Wiepkediene heur in de rede:
‘Ie haren gain van baaiden geliek.’
Ze wacht even en zegt den:
‘t Is t Coronoa-virus dat joe en mie plagt. Mor as ie mainen, dat je joe in mien hoes as lutje kinder gedroagen mouten, den heb k laiver dat je weer òfsakkedaaiern noar Stad.’
Wiepkedienes rappelement het holpen en onder tied dat zai rusteg leste happen eten noar binnen schoeven, vertellen Ampel en Piekie wat de echte reden is woarom zai Stad ontvlucht binnen.
‘Der is gain reet meer aan,’ verdudelkt Ampel op zien aigen plastische menaaier heur vertrek oet Stad. Aaltied wìnd om noa t kovviedrinken even deur binnenstad te kooiern, hier en doar n terrasje te pikken en mit Jan en alleman op stroat n proatje moaken, doar vindt hai leste tied waineg of voak zulvens aal gain aansproak. t Liekt of mìnsen ekspres mit n grote boge om hom tou lopen. En om alle doagen bie zien vraauw thoes te zitten, nee, doar begunt e nait aan. Dat leste het e nait haardop zegd, want den haar e poppen weer aan t dansen had. Hai huift t ook nait te zeggen, want Wiepkediene kin heur swoager en schoonzuster van hoaver tot gört.
’t Binnen soms net lutje kinder,’ het zai wel es tegen buurvraauw zegd.
Nee, t is gain kloagen. Zai kin de bepaarken van heur femilieleden. Zai nemt t groag op de koop tou en wees eerlek, Wiepkediene het gewoon n groot haart.
As Piekie noa t eten even achter bedsteedeuren kropen is en Wiepkediene t drok het mit heur hoesholdelke plichten in keuken, zain we dat Ampel zok n stee in schare onder grote ekkelboom zöcht het. De grote kroon van d’olde boom geft ondanks de zummerhitte nog ainege verkoelen en onderoetzakt in de loie raiten stoule dwoalen as vanzulf zien gedachten noar vrouger tieden. Noar de tied dat hai as slachter in ieskolde van t Grunneger slachthoes doaglieks mit kapmes en botschere koien en swienen in lutje mootjes hakken mos.
n Tingeltangel melodietje versteurt dij gedachten. t Heurt net of der n klaain kind mit n hoamertje op n xylofoontje slagt. t Is n vrolek wieske dat zok keer op keer weer herhoalt. t Moakt hom nijsgiereg en as e zok langsoam oet zien loie, haalfliggende holden overìnne trekt, zugt e, dat nait n lutje kind oorzoak is van t muzikoale intermezzo. t Is n ijskokarre dij net om houke van Komnijsterwieke kommen is en de stille stroat vult mit zien vroleke meziekklanken. En Ampel? Dij is op slag ain en aal aandacht. Hai wupt as n jongkirrel oet zien stoule, over de hege en staait in n poar pazzen op tegelpad.
IJskoboer, n grote kirrel mit handen, dij doun vermouden dat e ooit as kolenboer waarkt het, het de snelle actie van Ampel mit verboazen volgd. In de waitenschap, dat leeftied veur potentiële klanten nait bepoalend is, trekt hai stief aan t remapperoat onder zien zoadel en zegt den vrundelk:
‘Kin k joe helpen?’
Opmaarken vaalt Ampel kold op dak en ongewoon schuchtern veur zien doun, hakkelt hai:
‘Ie hebben mie wakker moakt mit joen mooi meziekje.’
t Klinkt as n beschuldegen en over t gezicht van ijsman trekt n swoare dunderwolke. Hai denkt:
‘Wat n amtam.’
Dat Ampel dij gedachten nait roaden kin, is logisch. Haar e noar t gezichte van de ijskoman keken, den haar e toch minstens zain kind, dat ijsverkoper nait om loze proatjes verlegen zat. In dat heldere zunlicht is t den ook nait vrumd, dat de nijsgierege Age, dij in Ampel ontwoakt is, vragt:
‘Hebben ie n motor in joen kare, dij de boudel op temperatuur holdt?
IJskoboer is verbolderd. Wat e nou aan zien fietse hangen het, is hom ja nog nooit overkommen en hai zegt vranterg:
‘Bist maal?’
En mit zien zien grote jatten wist e noar achtern en zegt:
‘Zugst dat laange snoer nait, da’k achter mie aansleep.’
Domme vroagen levern domme antwoorden op en omdat Ampel even mit mond vol tanden staait, let de ijsman ook nog waiten:
‘Oploadpunten van elektrische auto’s binnen wat dat betreft n oetkomst.’
t Gaait Ampel boven de alpinopet en hai zegt wies:
‘Op Komnijsterwieke verkochst nait veul, kist beter noar n stee goan woar veul kinder binnen.’
t Klinkt nait onlogisch en Ampel het aiglieks ook geliek. Op Komnijsterwieke wonen nait veul kinder.
‘Wolstoe den n ijsko?’
‘Allendeg as t steekijs hest,’ zegt Ampel.
‘Da’s olderwets,’ zegt ijsverkoper.
‘Olderwets kin wel lekker wezen.’
‘Nee, dat geklaai mit dij dunne koekjes, dat is niks veur mie.’
Ampel kikt noar de grote kolenschoppen van de ijskoboer en mout in gedachten lagen.
‘k Heb wel schepijs.’
Ampel schudt zien kop. Hai het t lief nog vol van de waarme moaltied en zit ook nog vol nijsgierege vroagen.
‘k Snap traauwens nait, woarom dast dit waark dust. Verdainst der ja niks mit.’
IJsman dij wel deur het dat Ampel hom zeker nait aan wat ekstroa verdainsten helpen gaait, het kont al weer op grote leren zoadel zakken loaten, bogt zok over t stuur hìn wat noar veuren en zegt den soamenzweerderg:
‘Nait verder vertellen, heur, mor ik kin nait thoeszitten, man.’
‘Ong?’
As e rechtoverìnne zitten gaait en trapper noar beneden drokken wil, zegt e nog:
‘Ik heb thoes n kwoie vraauw, dij mie aingoal op kop zit en omdat kroug mie te duur is, heb k mie n ijskokarre aanschaft.’
Ampel bekikt dij grote man inains mit aander ogen en omdat e volledeg mit de man mitvoulen kin, antwoordt hai goudkeurend:
‘Dat hest nait slecht bekeken.’
As ijskokarre al langsoam in bewegen komt, draait de ijsman zok nog ainmoal achterom en zegt:
’t Het traauwens ook wel noadailen heur.’
‘Ong?’
‘Astoe wost houveul haalfmalen ik regelmoateg bie de karre krieg, dij mie t hemd van de kont vroagen over allerlei onzinnege onderwaarpen.’
Willen ie nog waiten of en wat Ampel doarop antwoord het?
Ik kin joe t nait vertellen, want t vroleke tingeltangelmeziekje het dat aal overstemd.