Supercell

Weersomslag van zotterdag kwam veur mie as n geschenk oet de hemel. Noa n weke van stìnnen en poesten kon de snelle, deur weerprofeten veurspelde temperatuursdoalen aan t ìnde van de middag mie aiglieks nait snel genog goan. Ik bin n zulfverkloard haarfstmìns. Zo gaauw kwik in thermometer boven de vieventwinteg groaden komt, bin ik maisttied al verdwenen. Nee, tropische temperaturen binnen aan mie nait besteed.
Zotterdag konst der gewoon op wachten. Dat is den ook persies datgene, wat ik doan heb. Ik bin rusteg op mien dooie gemak veur blokhut goan zitten en k heb de grieze en wat loater swaarte wolken ain veur ain, as auto’s in n laange file op mie òf kommen loaten. t Klinkt meschain roar, mor k mag groag kieken noar donkere wolken, dij langs de hemel joagen. Zeker as t zo gaait as òflopen zotterdag, as ontwikkeln van wolkenlochten zo rap gaait, dast denkst:
‘Doar mout ik n filmpke van moaken.’
Haar k mien gedachten volgd, den wast vervast n körte film worden. n Film mit de snelhaid van n stomme film. Wat zok snommedoags òfspeuld het, was, dou t ain moal aan loop was, dou ik in bewegen kwam, n hail biezundere ervoaren. Woar ik t aine mement vanoet mien loie stoule nog ontspannen kon genieten van over mekoar hìn koppeltjeboiende wolkenpertijen, dij vanoet t westen de Wieke overstroomden, doar was n poar tellen loater mien innerlieke rust ver te zuiken. Dit was gain gewone onweerslocht. Dou ekkelbomen aan stroatkaant onder plöts opkommende störm gevoarlek noar t oosten begonnen te boegen en scharedouk boven viever aldernoast begon te klappern, da’k docht, dij gaait de wolken achternoa, kreeg t inains benaauwd. Spoans benaauwd. Dou oma’s gruine stoule mie veur de vouten waaide, von k tied kommen, om op te breken. As eerste dikke druppels mie op kop valen, zai k, dat Saartje en Famke al n vaileg touvluchtsoord in blokhut vonden hebben. t Is n taiken, dat daaier instinctmoateg en sneller as mìnsen op noodsituoatsies reageren. As ik mit muite deure van blokhut sloten heb, de wind ston der vol op, barst t echte onweersgeweld lös.
Vanoet ons dreug onderkommen zai ik vanachter t panorama-roam hou t noodweer over ons hìntrekt. Famke het zok ondertussen onder toavel verstopt en Saartje kikt soamen mit mie mit baange ogen noar boeten. Woar zai persies noar kikt, wait ik nait. Wat der in dat lutje kopke rondmoalt, kom k nooit te waiten. Woar ik noar kiek? Noar overstromende dakgeuten, aan weerszieden van t woonhoes. k Vroag mie òf, hou zokswat meugelk is. Nog gain weke leden heb k dakgeuten nog schoonmoakt. k Moak mie der nait zoveul zörge om. Wat mie veul meer beangstegt, binnen overstromende dakgeuten van de grote loods noast ons. Dat dij t wotter van plensbui nait aankinnen is nait biezunder. Dij lekken al joarenlaank. Ook bie lutje buichies. Omdat ik op steeën woar klaaine en grotere wottervalen goaten in ons toentje moaken kinnen al tegels en vlinten hìnlegd heb, is dat nait mien grootste probleem. Woar k mit noame baange veur bin, is dat dakgeuten van de loods t loodje leggen. Woar nou nog n dail van t hemelwotter via òfvoerpiepen in t gemaintelk riool verdwient, krieg k den d’haile gobbe van dat grote dak op mien toentje.
En den heb k echt n probleem, want t dak is n asbestdak. De geulen, dij k nou noa elke regenbui mit schovvel en kraauwel wel weer slicht moaken kin, binnen mit mìnsenhanden wel te reperaaiern. De stokjes asbest dij k onder t schovveln vin, pak ik vezichies mit handschounen op en leg ze aan kaante. Eventueel breng k versoamelde asbestdailtjes in n plestieken puut ook nog noar de stört.
Zotterdag heb k wel even op kniepnoagels zeten of buurmans dakgeuten t ook dit keer weer redden zollen. Gelokkeg wel.
Woar t nou om gaait?
Dat het supercell van òflopen zotterdag weer dudelk moakt. Net as mit t Corona-virus mouten je eerst slechte tieden mitmoaken, veurdat inzicht deurbrekt en goie tieden aanbreken kinnen.
Nee, t gaait nait om mien buurman. Dat is ook mor n doodgewoon mìns mit alle mìnselke trekken, dij mìnsen mìnsen moakt. Dat hai dakgeuten nait reperaaiern wil, is n duvelsverdrait veur mie, mor t is zien keuze. Elk is verantwoordelk veur zien aigen opstallen.
t Is wat aans as de gezondhaid van mìnsen in t geding is. Dat overstiegt persoonleke verantwoorden.
t Zel mien buurman, veronderstel ik, n zörge wezen, dat ik stokken van zien slecht onderholden asbestdak in toene teroggevinden mout. Ook doar kin k, al is t best stoer, nog wel inkommen. Wat ik nait begriep is, hou de overheid op dit soort gezondhaidvroagstokken reageert. Of mout ik zeggen, nait reageert.
Typisch in dit geval. n Kört berichtje noar de gemainte, dat aine zunder noam bie visstaiger op Sluusweg wat asbest dumpt het, is doar bliekboar nait aankommen. t Binnen ook ja mor n poar stokjes en as t vandoag de dag kikst, zugst t ook nait ains meer. t Gruine gras het zien waark doan en gain hoan of tute dij nog noar dij poar stokjes asbest kraait.
Mor wees eerlek. As gammele dakgeuten dammeet wel noar beneden dondern en ik krieg aal dat mit asbest vervoelde hemelwotter in toene, wel mout ik den aanspreken op zien verantwoordelkhaid.
Ik duurf doar gain veurspellen over te doun.
De riedende rechter?
Nooit van zien levensdoagen. t Mout toch ook op n fesounleke en legoale menaaier regeld worden kinnen.