Vrumde gasten

De vrouge mörgen het gold in de mond. Da’s ain van de redens dat wie al ver veur negen uur in n iezeg kolde winkel lopen om wekelkse bodschoppen in te sloagen. Onnatuurleke, vrouge hitte is n goie twijde.
‘Echt vekansieweer,’ roup k tegen Arineke as we n uurtje loater mit n volle kovverbakke en wiedopen roeten noar hoes tufken. Onzinverkoper, want mit zunkracht acht is t ook in n open auto hoast nait oet te holden.
t Was best wel even schrikken, dou k vlak bie hoes zag dat der n auto onder onze carport ston. n Vrumde auto, type aso-bak in t kwadroat. t Vuil ons hoast tougelieks oet de mond:
‘Wie hebben veziede!?’
Opmaarken haar zowel verboazen as n groot vroagtaiken in zok en mit n beschuldegende blik in ogen zee Arineke:
‘Hestoe gounent nuigd?’
Mien antwoord was n wedervroag mit dezulfde strekken:
‘O, k docht dastoe lu op de kovvie vroagd haarst.’
Ons lutje autootje vaalt volkomen in t niet as k hom achter grote swaarte bak parkeerd heb. Even schut mie nog deur d’gedachten, dat aine per ongelok onze oprit broekt het as parkeerplek, mor as k om mie toukiek, zai k dat der in de stroat genog gelegenhaid is om joen auto kwiet te roaken. Bie buurman autohandeloar is ook gain mìnsenactiviteit woar te nemen. t Kin nait aans, onbekìnde auto mout doar hoast wel doelbewust hìnzet wezen. As bie toverslag overvaalt mie n vrumd, onzekermoakend, mor ook wel angsteg veurgevoul. k Wait t zeker, hier binnen wie nog nait kloar mit.
Woar ik nog n beetje oarzel, stapt Arineke kedoat op veurdeure òf en stekt sleudel in sleudelgat. Woar aans aaltied twij honden luud blavvend op mie òfstörmen om mit te helpen mit bodschoppentazzen sjaauwen, doar blift t stil. t Is n vrumde gewoarworden.
‘Dij liggen netuurlek veur Pampus in keuken,’ flitste mie deur de kop, dou k de baaide swoare tazzen oet auto tilde. Dij geruststellende gedachte huil nait laank stand, want t geluud, dat ik achter oet toene heurde was onmiskenboar n Wietske blaf.
‘Zol ain van kinder, meschain mit n lainauto, zok in hoes insloten hebben en al vast mit honden in toene goan wezen?’ leek op dat mement n plausibele redenoatsie. Was t mor zo, mor aan de werkelkhaid van alledag vaalt niks te manipuleren. Dij mouten je aksepteren zoals e zok aan joe veurdut. t Beeld, dat ik noa t open van toenpoort veur ogen kreeg, zel k doarom zo persies meugelk perbaaiern weer te geven.
Nee, gain van d’kinder haar zok dus insloten. De auto dij ons oprit veur meer as d’helfte bezet haar, was ook nait van heur. Auto-aigender en zien vraauw zaten ontspannen in zunnestoulen op t lutje terraske veur ons blokhut. Dat deuren wiedopen stonden, – k haar ze toch echt op slöt doan -verboasde mie op d’ain of aander menaaier nait ains. Jonge lu, midden-dattegers, zo schatte ik, haren t stee onder grote parasol innomen. Op t grasveld waren twij grommen, n jonkje en n wichtje van legereschoulleeftied, aan t pluumke tennissen. Zai gierden van t lagen omdat Wietske bie elke slag mit n grote sprong perbaaierde t witte pluumke te pakken te kriegen.
‘Och, aarm baissie,’ docht ik nog, ‘dast die mit dit haite weer zo oetnavveln moust.’
‘De verhuurder,’ heurde ik de man zeggen en k zag, dat e zien laange liggoam oet stoule hees en mit n lagend gezichte en oetstoken haand op mie òf kwam.
‘De verhuurder?’
In mien alteroatsie keek ik es om mie tou. k Haar gain idee, wel hai doarmit bedoulde. Arineke kwam op datzulfde mement mit Famke in heur kielzog net achterdeure oet.
‘En zijn vrouw,’ zee de man enthousiast. Hai was bie dij leste woorden ongeveer haalverwege toenpad. Konst wel heuren, dat hai van vèr kwam.
‘Kistoe dij mìnsen?’ kon k in gaauweghaid nog net tegen Arineke zeggen.
Konversoatsie, dij volgde was n körte herhoalen van dij zok n poar menuten doarveur in auto ook al òfspeuld haar.
De vrumde man was t handjedrokken nog nait verleerd. Wie wel, mor om bie zo’n eerste kennismoaken handen op rogge te holden, von k ook nait pazend. Oeregaai, wat n reveloar was dij man.
’t Was maar goed, dat we afgesproken hadden, dat jullie voor noodgevallen de sleutel onder de mat neer zouden leggen.’
Ik keek es even schuuns noar Arineke. Meschain wos zai der meer van, mor heur gezichtsoetdrokken was aiglieks ook ain groot vroagtaiken. Sleudel onder matte leggen? Man, wie hebben ja nait ains n matte veur deure liggen.
‘Jullie hebben zeker effe boodschappen in de buurtsuper gedaan?’ ging dij laange proatjesmoaker onverdrutsoam deur. Hai was al weer begunt te lagen en mit n klaaine boegen en mit ain aarm oetstrekt, as n ober dij zien gasten in t restaurant heur ploatsen wiest, nuigde hai ons:
‘Dan hebben jullie nu vast wel trek in een kopje koffie.’
Alsof t òfsproken waark was, heurde ik bekìnde geluden, kovvie-pruttelgeluden, oet blokhut kommen. Och, t was n allergezelligst onderonsje. Onze gasten boden ons veur de gelegenhaid zulvens n lekkere moorkop bie de kovvie aan. En der was netuurlek genog te beproaten. Von ik.
Bevubbeld hou zai sloaperij regeld haren. In de blokhut was ja mor ploats veur twij personen. t Bleek gain probleem te wezen. Kinder haren zok der al op verheugd, zee de man, dat zai in heur aigen sloaptìnte overnachten moggen. En zo vougde hai der aan tou, t grasveld was ja groot genog. t Leek mie nait de beste oplözzen om heur sloapproblemen op te lözzen. k Haar dou nog gain idee, hou laank onze vrumde gasten dochten van onze akkemedoatsies gebroek te moaken, mor ook zo’n lutje sloaptìntje moakt noa ain nacht al n vervelende gele plekke in t gruine gras.
Mien gesprekspartner laagt veur de zoveulste keer mien opmaarken vot, lopt even snel ons toenhoeske binnen en komt drij tellen loater mit n pepier noar boeten.
‘Het staat er toch echt, dat we een tent mogen plaatsen.’
t Pepier, dat e veur mie op toavel legt, komt mie nait bekìnd veur. Even gloep ik opzied noar Arineke of dij mie in dizze penibele situoatsie biestoan kin. Veul heb k nait van heur te verwachten. Zai is in drok gesprek verwikkeld mit onze gaste. Zolst hoast zeggen, dat binnen twij vrundinnen, dij mekoar joaren nait zain hebben, zoveul hebben ze mekoar te vertellen. k Verdenk heur der op dat mement echt van dat zai onder ain houdje mit onze kampeerders speult. t Duurt mor even, want de lagende echtgenoot hoalt dij verdenken volledeg vot mit de opmaarken:
‘Je hebt dit contract zelf ondertekend.’
k Huif mor ain keer te kieken om vast te stellen, dat de man nait logt. t Is echt mien handtaiken, dij onder t ketrakt staait.
Noa onverwachte kovvieveziede wordt t langsoamaan tied om onze bodschoppen aan kaante te moaken. Gelokkeg binnen Arineke en ik t doar over ains. t Is n klaain probleem vergeleken bie t kampeerprobleem en de onverwachte bezetten van ons toenhoeske. En mekoar de schuld in de schounen schoeven van dizze hoogst onwìnselke situoatsie löst ook niks op.
’Zundoagoavend binnen we weer vrij man,’ wait ik heur onder t bodschoppen oproemen te melden.
‘t Staait in t ketrakt.’
Dat haar k in gaauweghaid ook nog mitkregen. Tot zo laank, besevven wie, hebben wie bepaarkte bewegensvrijhaid. Toene en blokhut binnen t kommende weekìnde tot verboden terraain verkloard.
Dat de vrijdoagse hitte ons so wie so aan hoes bon, was meschain n klaain biekommend veurdailtje. t Was ja gain weer om boetendeure te wezen.
Dou t vrijdag tegen twijduustern luip en temperaturen weer n beetje droagliek waren, heb k veur t eerst neuze weer boetendeure stoken. k Wol nou zeker waiten of t aal woar was wat ons dij dag overkommen was. Of dat t meschain n noare dreum was. Nee, t was dus gain dreum. De tìnte ston noamelk pontifikoal midden op t gras. Nog zunder bewoners, want k zag vaar mìnsen rond n grote blaauwe barbecue – of was t onze scottelbraai – heerlek zaten te smikkeln.
As lichtjes in toene ain veur ain aanspringen, beweeg k mie nog ain moal in d’richten van blokhut. Woarom?
Omdat wie dat al sunt joar en dag zo wìnd binnen? Omdat wie doar zo groag tot aan de klaaine uurtjes van de oavendstilte genieten maggen?
Weschienlek wel, mor omreden dat kommende doagen dit stee reservaaierd is veur aanderlu, mout ik wel n verhoal aan mien onverwacht bezuik draaien.
‘Wij genieten toch zo in jullie tuin,’ zegt de vraauw.
t Klinkt welgemaind.
‘En dan al die lichtjes, hè, t is toch net n sprookje,’ let ze der op volgen.
As k zeg dat wie, ondanks de benaauwdeghaid onder dak, ons toch mor richten Loakenstroate bewegen en heur goienacht wìnsen, denk ik:
‘Volgens mie is dit n sprookje.’