Keze

Dat olders en school soamen der veur kozen hebben om Sietse òflopen weke vrij te geven, haar meer as ain oorzoak. Aanstoande operoatsie mit aal dij vervelende kommootsie der om tou, was wel de belangriekste reden om Sietse even boeten de drokte van doagliekse schoolgang te holden en doarmit de drok van de kedel te hoalen.
Vandoag is hai mit mouder en oma noar Grunnen òfraaisd. t Is hom al veurspaigeld, t wordt n laange dag mit veul onderzuiken én leste gesprekken. n Stoer pad veur zo’n lutje jong, mor n onmisboare schoakel noar de operoatsie van aankom moandag.
Guster haar e nog alle tied om zok even te ontspannen. Bie opa en oma Famke. Op de Wieke.
Mit oma’s stevels om n moatje te klaaine vouten sloft hai tegen ìnde van de mörgen mit opa en baaide honden achter Nummer Ain. t Is elke keer weer n feest veur hom. Der vaalt ook ja zo veul te beleven in t stiltegebied, woar mit noame de vogels nog de boventoon voeren. Guster was t ook mìnsenstil, ook al haren wie al snel deur, dat wie nait allendeg waren. Kampeergasten haren zok bie visstaiger installeerd.
‘Nachtviskelu,’ wees k hom op dichte ritsen. Nachtviskelu sloapen voak overdag. Zo ook guster. Omdat ik aaltied nog n beetje baange bin, dat Wietske zok nait as fesounlek hondje gedroagen kin en bevubbeld onder tentzaail deurkroepen zol, moan ik boerenfoxje om deur te lopen. Dij het doar gain bodschop aan. Der hangen in en rond baaide tìnten ook zo veul vrumde geuren. Zo onstaait de situoatsie dat boas en hond rondjes goan rennen om baaide sloaptìnten. Sietse vindt t komisch en komt hoast nait meer bie van t lagen. Bie de peerden is t nait Wietske dij de gang deroet holdt, mor Sietse. Alle peerden, van groot tot pony, kriegen n knuvvel van hom en elk peerd het nog n gehaime bodschop in oortje fluusterd kregen. As ik Sietse moan, dat oma weschienlek al mit eten op ons zit te wachten, kikt hai n beetje verdraiteg nog ain moal achterom en groet z’aalmoal:
‘Tot de volgende keer.’
Noadat stevels bie achterdeure oettrokken en handen wosken binnen, kinnen wie zo aanschoeven bie toavel. k Zai, dat Sietse n daipe rimpel boven ogen trekt en t woarom wordt ons snel dudelk. Nee, oma, dij zold’heerns lust hai nait en dij Duutse bolletjes lieken hom ook niks.
‘Wilst den n gewoon stoetje?’ zegt oma doarop verboasd.
‘Nee, n haardbroodje.’
‘Ong?’
‘Mit n dikke plakke keze!!’
Zo, dat staait. Hai wait wel wat e wil. n Olderwets haardbroodje, mit olde keze. De rimpel verdwient den ook snel oet t gezicht en hai tovert zien tevredenste laag op t gezicht. t Haardebroodje is zo op en hai bekìnt eerlieks, hai lust der nog wel ain.
‘Mit keze!’
‘Oei,’ denk ik mit n vezichtege blik over toavel noar Arineke, mor k denk veural aan n tied laankleden.
Begun 60-er joaren. Onze eerste vekansie. In n zummerhoeske in Zeegse. Soamen mit oom Hinderk en tante Annie en heur kinder. Wie binnen vanoet OldPekel hailemoal op fietse noar Zeegse fietst.
t Was n best ìnde, kin k mie nog goud herinnern. Woar ons baaide lutje zuskes nog mit vouten in fietstazzen van pabbes zaten, mozzen neefke Bram, grote Bram en ik op fietse. t Was n mooie fietstocht en der was onderwegens n bult te zain. Da’s weschienlek ook de reden west, dat baaide Brammen mit sturen in n ander kwamen te zitten en over Knoalster klinkers stoiterd binnen.
Neef Bram lusde ook groag keze op brood. Net as Sietse. Mit t verschil, dat Sietse ook op zien twijde broodje keze doun mog. Bram nait.
‘Neem nou mor wat aans,’ wuir der zegd.
‘Mor hai lust ja gain zuitgoud.’
k Heur t mien pabbe nog wel zeggen. Pabbe was wel n beetje roeziekribber, mor zien schoonzuster gaf nait tou. Ain broodje mit keze.
Dizze körte, mor veur t gevoul heftege diskuzzie is mie aaltied biebleven. Roar nait?
Veur Sietse gelden zokse strenge wetten nait en nait allendeg omdat wie hom zo groag willen verwennen of omdat e volgende weke n stoere dobber het. Meschain hopen Arineke en ik, dat wie mit onze opstellen n biedroage levern kinnen veur de toukomst.
Hou?
As Sietse over n aantal joaren op welke menaaier den ook nog weer es herinnerd wordt – of deur aigen gedachten of omdat lu hom doar op aanspreken – aan nou nog kommende operoatsie, den hopen wie dat dij traumoatische ervoaren noar achtergrond dreven is en hai inploats doarvan zeggen kin:
‘Och, vuil wel mit, mor dij haardbroodjes van oma, mit n dikke loage keze, von k dou wel zo lekker, hè.’