Cirkel

Loagje ies op viever moakt mie vanmörgen dudelk, dat netuur zok nait laaiden let deur n mìnsenkalender.
‘Zoveul ies het vieverwotter dizze winter nog nait droagen,’ bedenk ik mie, as k mit Famke en Wietske in mörgentwijduustern over lichtbevroren witgruin gras in toene loop.
Dat wie vandoage al de vaarde dag van t veurjoar van 2020 aantaiken kinnen, is ook zo’n biezundere mìnsengewoonte. Wie klungeln en schoeven wat mit de tied, verzetten meert n dag noar achtern, omdat t nou ain moal n schrikkeljoar is, mor stoan der nait bie stil, dat de netuur doar gain bodschop aan het. Dij gaait zien aigen gang.
k Was vanmörgen vroug van bère. Haalf zeuven.
‘Wat bist ja vroug,’ heurde ik, dou k zo stil as klepperpantovvels mor wezen kin richten overloop slofde.
‘Heb k die wakker moakt?’ vruig k nog even zachies.
Antwoord bleef oet. k Haar t wel docht, dij knort nog rusteg n haalf uurtje verder. Veul tied haar k ook nait en braide diskuzzies opzetten zo vroug op de mörgen schut zien doul ook voak veurbie.
Gusteroavend heb k al besloten mien aigen gang te goan. Computer krigt vandoage gain gezelschop, blokhut blift leeg, t verstand gaait op nul. n Dag zunder verhoaltjesschrieverij liekt mie n schiere òfwizzeln van doagliekse sleur. 
Zo kin t beuren, dat ik om negen uur fietse onder kont schoef, verboasd kiekende hondjes beloof, dat ik op tied weer terogge wezen zel om n ìnde mit heur aan de sjaauw te goan, mor dat boas nou eerst zulf op pad gaait.
t Conflict van guster mit mien alter ego het mie òflopen nacht, onbewust weschienlek – ook in sloap waarken hazzens ja gewoon deur – weschienlek toch oardeg bezeg holden. Dou bie mie loekjes opengingen, was k nait allendeg op slag kloarwakker, mor kwam ook votdoadelk de gedachte noar boven drieven:
‘Doe moust dien brogwachtershoeske zuiken.’
Dat is den ook ainegste reden, dat ik, veur mien doun, al zo vroug bie pad en weg bin.
As k t vertraauwd kabbelnde wotter van t Heeresmeer aan mien linkerhaand heb en rechts lutje zangvogeltjes om t haardst in mien oortjes floiten, dat zai t zo drok hebben, schut mie t leste zinnetje van gusters verhoal te binnen.
k Stap binnenkört in n tiedmesien om in elk geval es wat rond te stappen in 2004.
Mor n raaize mit tiedmesien is gain technisch-stoere ondernemen, je kinnen dijzulfde tocht in de tied ook gewoon op fietse moaken. Da’s dus de reden, woarom ik op weg bin noar Pekel.
Ook al was ik in 2004, formeel bekeken, al laank gain Pekelder Roegbainder meer, as t om zokse lastege, gevoulege onderwaarpen gaait, as woar k t vandoage over hebben wil, den blift t wotter van t Pekelder Daip toch trekken. t Onbestemde gevoul, dast even thoeskommen moust, blift, mor wat vandoag overheerst is de trek noar t stee woar t brogwachtershoeske ston.
Laank kin t grieze hoeske doar bie Aalbionbatten nait stoan hebben. Woar schipper Bos in mien jongste joaren Aalbionbrogge òfdraaide, het aargens loater in de tied De Levie datzulfde waark doan. Om nait teveul òf te dwoalen, Bos mor ook nait De Levie binnen de personen, dij k oproupen wil en ook nait t brogwachtershoeske, dat aan daip ston.
Woar t om gaait is de konsentroatsie op dat aine punt. Dat alle wegen dij ik in mien leven bewandeld heb op dat aine stee bie nander kommen zollen, dat haar ik, dou n onbekìnde mie doar n dikke zesteg joar leden als Pekels grootste slobber portretteerde, nooit bedenken kind. Dast dien leven op aine vaarkante meter soamenvatten kist, leek mie biezunder genog om te vermelden.
‘Nou nait langer der om toudraaien, kom nou eindelks ais mit de feiten!’ heur k joe denken.
k Geef t tou, aanloop was te laank.
Geboren op Komnijsterwieke onder de rook van strokertonfebriek Aalbion, mos k doaglieks bie daip langs noar legere schoul. De wìns om loater dat mooie beroep van schoolmeester te kaizen is dou geboren. Of k n geboren schoolmeester was? Doar kwam k in 2004 pas goud achter. Nee dus. Of t aan kinder legen het of dat ik oorzoak in of bie miezulf zuiken mos, loat ik nou nog even in t midden. Dat ik twij joar neudeg haar om weer op de kloeten te kommen, vannijs weer geboren worden mos, liekt achteròf n laange tied. In dij periode heb k t brogwachtersmannetje omaarmd. Hai haar in mien ogen t ideoale beroep. Hai kon zok opsloeten in zien aigen wereld, in zien aigen lutje hoeske, kon desnoods op de klomp speulen goan en intussentied aal t ( mìnselk ) verkeer aan zok veurbie loaten goan. In sosioal opzicht wuir der ja niks van hom vroagd.
In 2008 kwam k weer volledeg terogge. Nait as brogwachter, ook nait in t onderwies, wel as leerplichtambtenoar. Of t touval was, wait ik nait, mor k wuir leerplichtambtenoar van Pekel. En woar k t maiste kwam, nee net nait deure plat luip, want lpa’s mozzen t platjelopen ja juust tegengoan, was op Dollard College aan Hindersstroat. Joa, op t zulfde stee as woar ooit Aalbion stoan haar.
Körtom, n mìnsenleven in n cirkel.