Zuiktocht

’t Is net of k zo bie mien voader de gerazie binnenrie.’
Woorden vuilen mie as vanzulf oet de mond en k vloog onder t oetspreken van zin nog net nait oet stoule omhoog. k Zag Arineke den ook verboasd opzied kieken. Joa, t was n biezundere ervoaren, dij k wel geern mit joe dailen wil.
t Is zotterdagoavend, niks op televizie en netflixen is n leste middel om de vrouge oavend te redden. Op 173 zitten twij mìnsen rusteg in hoeskoamer noar n film te kieken, kriegen t zulfde beeld veurschuddeld, mor noar de reacties te oordailen, zain baaident toch wat verschillends.
Leste stokje van veurege zin is n interpertoatsie van mie. Wat Arineke zugt, kin gewoon niks aans wezen as wat ik zai, mout aiglieks persies t zulfde wezen as wat mien ogen registreren:
n Man ridt zien auto gerazie binnen en stopt op t mement dat tennisbale veurroete rakt.
Woarom ik doar aans op reageer as Arineke?
t Verschil zit in de focus, mor weschienlek nog meer in ervoarensverleden. Beelden dij je op joen netvlies kriegen, flitsen – zo heb k vrouger op school al leerd – noar onze bovenkoamer en lutje hazzencelletjes sturen bericht terogge om ons bewust te moaken wat t beeld betaikent. Dat perses van binnenhoalen, registreren, deursturen, verwaarken en bewust worden, wat wie in sproaktoal kieken nuimen, duurt, zo hebben nije onderzuiken bewezen 13 milliseconden. Wie binnen ons dat nait echt bewust, dattiendoezendste van ain tel, mor, dat is haile snel. Net as mien omhoogveren oet stoule.
In gerazie van mien pabbe hong gain tennisbale aan n lientje. Op dij plek zat bie ons n haalve wasknieper aan n stokje sollegoaren vastknupt. Gerazie was noamelk zo klaain en der mos zoveul instaauwd worden, dat t elke keer as lutje Simca 1000 derin reden wuir, t pazen en meten was. Waskniepertik op veurroet was n woarschaauwen:
‘Sjefeur, dit is t verste punt.’
Ree sjefeur wel verder den luip e risico dat én autobumper én n fietse in de kreukels kwamen te zitten. k Wait nait of taauw en wasknieper n oetvinden van hom zulf was, mor mien pabbe was n practisch ingestelde man.
Dat n poar joar loater, wie haren dou ons twijde Simca 1000, n GLS – oftewel grandluxe -, pabbe t in de kop kreeg om gerazie groter, nee hoger te moaken, paasde bie hom. Op n kolde noajoarsdag wuir mit man en macht de olde gerazie aan kaante schoven en haar oom Haarm n haile dag de tied om n stainen muurtje te baauwen. n Roodstainen muurtje van n haalf meter. Dou t cement dreuge was, hebben zulfde staarke manlu holten gerazie op zien nije funderen zet. Vanòf dat mement konst die mit aineg fesoun redelk in gerazie bewegen, zunder aingoal dien kop aan dakbaalken te steuten. t Was t ainegste veurdail, want echt meer roemte haren we nait kregen. Dou alles weer op stee ston, huifde pabbe allendeg t taauwchie nog te vervangen. Wasknieper was deur t omhoogbrengen van olde gerazie aargens in t luchtledege kommen te hangen en zol zunder ingriepen zien doul veurbieschaaiten.
Heb k nait al konstateerd, dat mien pabbe n practisch ingestelde man was. n Rechtlieneg denkende man. Gain avonturenzuiker. Gain man van grote stappen en doaden. Nee, den haar e aander wegen bewandeln mouten. t Kin ook wezen, dat e aan ain Indië-avontuur genog haar, mor doar het e zok nooit over oetsproken. Oetgesproken mainens haar e wel. Over politiek bevubbeld, ook al bleef e zien leven laank hoeskoamerpoliticus.
Of haar e angst om oet zien ‘comfort-zone’ te stappen.
Ondanks verbondenhaid en nait allendeg deur femilieband vind ik bie miezulf hail aander wezenskenmaarken. Ik bin juust aaltied op zuik noar wat aans, wat nijs en oetdoagends. Ik wil juust dij grote stappen wel moaken. Joa, plat zegd, mit t risico om plat op de bek te goan.
Binnen de femilie mouten ze der hoast wel aan wìnd wezen, dat ik, boeten miezulf, heur òf en tou ook even in etaloazie zet. Zeker in t begun kreeg k wel es t verwiet:
‘Moust dat nou schrieven?’ of wat mie ook wel es overkommen is:
‘k Vertel die ook niks weer.’
As k zeg, dat schrieven n perses is, dat van binnenoet stuurd wordt, heb k kans da’k oetlaagd word.
Toch is t zo.
Ondanks aal d’verhoalen, dij k in bouk, tiedschrift of verhoalenwinkel publiceerd heb, blief k mit ain probleem zitten. t Grote, echte verhoal zit nog aal in de koker en dat mout der oet.
Vandoage mos dit verhoaltje nog even schreven worden, mor k heb miezulf beloofd:
‘Mörgen neem ik de grote stap en begun k aan t echte verhoal.’