Vergeten verhoalen

Oflopen weekìnde wuir k bie touval konfrontaaierd mit n stokje van mien aigen geschiedenis, dat aargens ver wegstopt was. Leek.
Mit dank aan lutje holtwurmkes bin k zotterdag noamelk in t bezit kommen van n schiere tape deck.
‘Zolder mout leeg,’ haar k begun van de weke al oet Kiel vernomen. Of k ook mithelpen wol de komplete bovenverdaipen leeg te trekken. Of der n wil is, is nait de vroag, t mout. Binnenkört kommen holtwurmjoagers mit gebelskop en giftege dampen heur dood en verdaarf zaaiend waark doun om hoanebaalken en aal t ander holt te verduurzoamen veur de kommende honderd joar.
Ik huif mor viefteg joar terogge te goan in de tied om mie de dag veur de geest te hoalen, dat ik mien eerste tape deck kocht heb. n Sony. Zo aine mit n schune kaante, woarmit n wìns, dij al tieden op mien verlanglieske stoan haar, vervuld wuir.
k Heur mien voader nog wel zeggen:
‘Wat dust wel mit zo’n duur ding.’
Dat ik mie veur aanschaf n zummer laank as hulppostbode bie Pekelder postbedrief n slag in t rond waarkt haar, was e vervast vergeten. Net as dat zo’n prachteg opneemapperoat n hoast onmisboar onderdail van n stereo-set was. In elk geval gol dat veur mie. As hai mie nou elke weke genog buutskecìnten doan haar, was aanschaf nait neudeg west. Den haar ik de ploaten van mien favoriete bands, dij bie meziekhandel Hekman aan Winschoter Torenstroat in ploatenbakken lagen, gewoon aanschavven kind. Hai sluig mit zien opmaarken wel spieker op de kop.
t Begrootte mie niks om ploaten te kopen, k wol mien leste stuver der wel aan oetgeven, mor mit n lege porremonnee duurfst die nait in zo’n winkel te vertonen. Toch. t Was n goie les.
‘Dou t geld in de wereld kwam, was t geven doan,’ het e zulf voak onnaierd. Hai kwam der mit n schier hoetje òf en ik wos: Aal was t wilst, moust zulf verdainen.
De deuze mit banden bie ons op zolder was snel vonden. Dij het hoast vievendatteg joar in n stil houkje mien meziekverzoameln goud bewoard.
Sunt zotterdag klinken bekìnde klanken deur d’koamer. De Akai van schoonzeun Frederik dut zien waark. Aiglieks vin k t onbegriepelk, dat magnetische banden zo laank goud blieven kinnen. En mit t òfspeulen van de banden kommen ook de herinnerns weer terogge. Vergeten verhoalen.
‘Hest wel es heurd van Derek and the Domino’s?’ vruig Eddy mie op n dag in t zwembad. Wie haren ons in zummervekansie verhuurd as badmeester in OldPekelder zwembad. t Was n loezeboantje en t verdainde ook nog es goud. As vekansiewaarker konst dien geld mitschik nait makkelker verdainen.
Eddy was meziekkenner. Ook al heb k dezulfde oetvoeren laankleden al in digitoale vörm aanschaft, t dut mie goud dat Eric Clapton ook op baand nog zo goud oet de vaarve komt. Allewel.
Aan eerste opnoames van de Eagles mekaaiert wel t ain en t aander. Soms valen der körte stokken vot of nemt geluudsstaarkte inains òf. t Kin, bedenk ik mie net, ook zo wezen, dat ik net even ain of twij keer teveul meziek over mekoar hìn opnomen heb.
Auke, in ’75 kollegoa onderwiezer op Pekelder Europaschool, het mie doar laank leden al veur woarschaauwd.
‘Kist beter n nije baand kopen, as der aander meziek over opnemen.’
Nou was hai, von ik, ook wel n Pietje Persies. Om de zoveul tied zette hai n apaart bandje op zien tape deck om de aanslag op de wieltjes te verwiedern. Zien langspeulploaten wuiren om hoaverklap mit n vloeistof schoonmoakt. Ik was doarbie vergeleken n dikke roegerd. k Wait dus ook nait meer of k van hom wel es n ploat lainen mog om zulf thoes op te nemen. In Pekelder biebeltaik keken ze doar nait noar. Ik denk dat ik begun zeuventeger joaren den ook maiste ploaten doar vothoald heb.
Gusteroavend haar, noa t gebrukelke voetbal en de körte onderbreken van toartenbakkers, ons kiekvermogen bliekboar n verzoadigingspunt beriekt. n Goud bouk kin zo’n leegte makkelk opvullen. Mor nait aaltied.
‘k Zet nog es n baand op,’ docht ik. t Ketonnen deuske was in loop van tied zien sticker kwietroakt.
‘k Bin benijd, wat doar op staait,’ was mien twijde gedachte, mor bie d’eerste tonen wuir k overvalen deur n aangenoame verrazzen. Noa n laange instrumentoale intro mit stoombootgeluden begon zanger te zingen en k zong gewoon mit.
‘Sailor, keep your feet on the ground.’
Sailor. Zeemanslaidjes in glamrockversie. Dat leste woord kin k pas sunt guster. Vroleke meziek mit n tingeltangelpiano as herkenboar instrument, n nickelodeon. Gain idee, of leste dail van de zin goud is, mor wat heb ik dij baand gries draaid. Mooie meziek, pazend in n braider gehail, woar ook Status Quo, Mud en Queen bie rekend worden. Das t zoveul joar nou tied inzicht krigst in dien aigen meziekveurkeuren. Apaart!
Auke haar behaalve zien òfkeer van de Beatles wel zo’n beetje dezulfde smoak as ik. Regelmoateg kwam k even bie hom op veziede in zien huurkoamertje bie vraauw Bos op houk van Thorbeckeloane. Wie konden goud mit nander overweg en hebben zulvens t plan had om n wereldraaize noar Amerikoa te moaken. Ik kin mie zien opmaarken nog goud herinnern:
‘Mor wat vindt dat wichie n ìndje verderop in stroat doar den van?’
t Was hom nait ontgoan, dat mien Simcaatje nog gain honderd meter verder regelmoateg aan stroatkaant ston.
Auke haar t goud schoten. Amerikoa is hom nait worden. t Wichie wel.
Apaart is t ook, dat n vergeten band – Schaande! Sailor staait nait ains meer in top 2000 – vergeten verhoalen weer noar boven brengen kin.