Noasleep

t Is nou sikkom vattien doage leden, dat Anjolt en Ketriene Broesder schoon schip moakt hebben. Oppittjed deur dörpsgemainschop om olde spullen bie pad en weg oet te stallen, hebben zai – de vergelieken mit n snijschoever dringt zok onwillekeureg op – mit schoonmoakbezzem zolder, kelder en gerazie opredderd.
Grote schoonmoak in haarfst.
‘Alles wat der veurkomt dat gaait dizze raaize mit,’ het Ketriene Anjolt wel tig keer onder neuze wreven. Zai kin heur kirrel zo langsoamaan wel en wait, dat Anjolt stoer òfschaaid nemen kin van zien olde spullechies. Taimke:
‘Da’s toch zunde om vot te gooien,’ kin Ketriene hoast wel dreumen.
Heur oproemgrammieteghaid staait hoaks op Anjolts beholdzucht. Zoals mit zoveul zoaken binnen zai t voak nait mit nander ains. t Probleem was nait zo groot west as zai op dörpsbouldag bie nander verzoamelde rommel kwietroakt waren, mor dat is dus nait zo. t Antieke theeservies van taante Begonia hebben veul mìnsen in handen had, mor gainaine kon bliekboar de moud opbrengen om t zestiendaileg servies in tazze te loaten glieden. Net as t olde eulielampke van Ketrienes opoe.
‘Wolst netuurlek hoofdpries veur dat olderwets ding hebben,’ het Anjolt heur veur vouten gooid.
‘En den mie aaltied mor beschuldegen, dat ik gain òfstand doun kin van olde spullen.’
t Het der soavends nog oardeg om tou weg goan bie Broesdertjes, mor hou je t ook wenden of keren, t opschonen het as ainegst rezeltoat had, dat alles gewoon n aander stee kregen het. In gerazie.
‘Mörgen bel ik n opkoper,’ het Ketriene heur kirrel veur t sloapen goan beloofd en wat je beloven mouten je doun.
Volgende mörgen om elf uur staait der n grote bestelbus bie Anjolt veur de gerazie. Dat Ketriene geraziedeuren opendut, komt omdat Anjolt in gain velden of wegen te vinden is. Woar hai touholdt is Ketriene n roadsel. Haar zai waiten, dat Anjolt veur n bodschop bie baauwmaarkt noar binnen lopen was, den was dit verhoal weschienlek hail aans òflopen. Aanderkaant, as Anjolt veur t fesoun zien Ketriene even dudelk moakt haar wat hai in baauwmaarkt te zuiken haar, den was der gain voeltje aan de locht west. Dat slechte kommunikoatsie tussen echtelieden wel es voaker tot n bult kommootsie laaid het, zol gainaine verboazen. t Paast wel n beetje bie Anjolt en Ketriene.
Aan t ìnde van mörgen komt Anjolt floitend oprit oprieden. Geraziedeuren binnen nog open en hai zugt tot zien grote tevredenhaid n grote leegte. Alles is gelokkeg vot. Hai is n nette kirrel en holdt wel n opgeroemd hoes, mor ook van n opgeroemde gerazie. Rommel is hom n graauwel.
Ketriene het heur waark goud doun.
Volgende dag is t mooi zunschienweer.
Anjolt is al vroug drok in de weer. Mörgenstond het volgens Anjolt noamelk gold in de mond. Mit n lutje handschuurmesientje lopt hai van t fietsenschuurtje noar blokhut achter in toene en weer terogge. Allendeg aandachtege kiekers zol t opvalen, boven eernsachteg kiekende ogen taiken zok in t veurheufd van Anjolt aal meer rimpels òf. t Liekt of hai zok zörge moakt.
Mor mit konkluzie:
‘Dij man zöcht wat,’ zitten je oardeg wat dichter in de buurte van de woarhaid.
t Is net of Anjolt noa wat roadeloze kopschuddens inains n helder idee krigt. Hai schopt klompen bie achterdeure oet, geft mit veul keboal dijzulfde deure n zwaai en stievelt den op hoge poten noar binnen. Dat toeschaauwers in grote verwarren achterblieven zol hom n zörge wezen. Mor gelokkeg, binnen n menuut worden wie op onze wenken bedaind en verschienen man en vraauw, verwikkeld in n heftege diskuzzie weer op t toneel.
Dat buren heur roeziekribberij aanderkant schutten woord veur woord mitkriegen zel Anjolt aan de kont roesten. Dat dit heurspel n meer dan serieuze ondertoon het, het gain noadere oetleg neudeg.
‘Dat spintvat was van mien grootollen.’
‘Wel zet dat den ook bie de òfhoalspullen hìn.’
‘Hai ston op houke waarkbaank, want ik wol hom vandoage opklandern.’
‘Den haarst hom beter opbaargen mouten.’
Den is t n zetje stil.
‘Woar woont dij opkoper van die.’
Noa t dichthaauwen van achterdeure kinnen wie weer op oadem kommen en is de konkluzie gerechtvoardegd, dat Broesdertjes t gesprek binnen de muren van heur hoeske verder voeren.
Dijzulfde dag binnen Anjolt en Ketriene mit heur baaident in auto stapt. Noar Aargenswoarhoezen, t dörpke woar opkoper zien hoes en opslag onder ain dak het.
De onvermiedelke vroag, dij opkoper as eerste te heuren kreeg, was:
‘Wie binnen op zuik noar n spintvat.’
‘Ik heb gain spintvat veur joe,’ was t körte antwoord.
‘Nee?’ haar Anjolt grammieterg zegd, ‘dat kin wel wezen, mor ie hebben wel n spintvat van mie.’ Mit de noadrok op van.
t Was de aan- en inlaaiden tot n hefteg gesprek. Dat opkoper zok bewust was, dat e mit dat rostege spintvat n golden handeltje in handen haar, geft aan, dat hai de weerde van de dingen goud inschatten kon.
‘As k hom dammeet opklanderd heb, duurf k der wel meer as €100 veur te vroagen.’
Dat Anjolt hemel en eerde bewogen het om zien spintvat weer terogge te kriegen en dat t mitnemen n onrechtveerdege doad was, dat geliekston aan daifstal, geft aan hou wies hai mit dij olde korenmoat was. Dat hai as lutje kirreltje deur grootollen voak op bodschop stuurd wuir noar boeren achter op wieke om spintvat te loaten vullen mit broene- of netgeliek welke aander bonen, doar wuir opkoper nait hait of kold van.
‘Ains geven blift geven.’
‘As joe hom nou nait opknappen, kin k hom den veur €50 van joe kopen?’ het Anjolt op t lest hoast smekend aan opkoper vroagd.
Of opkoper dat leste bod accepteerd het of dat Anjolt gifbeker tot leste druppel leegdronken het, bin k nait gewoar worden.
‘Doar proat ik nait mit die over,’ waren leste woorden in dizze onverkwikkelke geschiedenis en doar haar hai ook weer geliek in. Verhoalen over schuld en boute heuren nait over stroate te rollen. Wat ik wel zeker wait is, dat spintvat n ereplekje in koamer veroverd het.