Sexueel getint

Anjolt is leste doagen oardeg van slag. Hou t kommen is, dat heur aans zo rustege leventje inains zo veraanderd is, is hom n roadsel. Hai doolt as n verloren kostganger deur zien aigen hoes en zunder dat hai der persies de vinger op leggen kin, staait veur hom ain ding as n poal boven wotter. Zien Ketrientje is zien Ketrientje nait meer.
Wat der nou zo aans is aan zien vraauw, vaalt moeilek te omschrieven. Joa, Ketriene lopt haile doagen te zingen deur t hoes. Hai mout tougeven, doar zol toch aiglieks niks mis mit wezen mouten.
Mor soms is t ook net of zai n male tieke in kop het. Guster zag hai heur deur keuken flaneren as n jonge maaid en zai luip te draaien as was zai in n danszoal. Onder t eten koken nog wel. En den dat toaltje van heur, dat is hailemoal om van te schrikken. Soms ontsnappen der woorden oet heur mond, woar hai van schrikt.
Zoals òflopen moandag. Hai was vroug van d’bère en bezeg mit veurberaaidens veur t ontbijt, dou hai maarkte dat floitje van floitkedel stokkend was. Zo’n moderne floitkedel mit n vast floitje. Dou tiedens kedelvullen vere en floitgedailte hom om d’oren vlogen, het e nog even docht:
‘Doar gaait weer zo’n kedel van n duur maark.’
Mor gain nood, zunder floitje kinnen je wel wotter koken en tiedens stoetje eten het hai t floitverhoal aan Ketriene verteld. Reageerde zai lagend mit n onbegriepelke, mor veural ondeugende blik in ogen mit de woorden:
‘Oh, is mien floitje stokkend?’
Wat mos hai doar nou wel van denken.
Net as guster. Was hai op weg noar krudenier, omdat sloapkoamers neudeg aan n beurt tou waren en zai dus gain tied haar, mor wel bloum neudeg was veur pankouken bakken en hai volgens heur toch niks omhanden haar. Omdat heur fietse veuraan ston, het e dij zoadel onder kont schoven en is mit n rötgang op teller deur t dörp vlogen. Binnen vief menuten was e kloar en weer op terogweg noar hoes, dou e maarkte dat accu van fietse nait aansluig. Hai kon drokken op aan-knop wat e wol, t stuurmetertje sluig nait aan. Noa viefteg keer perbaaiern wuir t hom te görteg en om t haile stok noar hoes op n swoare elektrieke fietse zunder stroom noar hoes te fietsen, doar paste hai veur. Dus het e Ketriene bèld en t advies was zowel simpel as schokkend:
‘Maal jong, waist toch hou dat gaait, moust in t drijhoukje persies t goie puntje roaken, aans dut e t nait.’
Dat de fietse bie d’ainenvieftegste moal aansluig, was netuurlek mooi. Veur Anjolt. d’Haile weg noar hoes het e zok hazzens suf prakkezaaierd over dat aine zinnetje, dat zai hom lagend in t oortje fluusterd het. Nee, t waren nait allendeg de woorden, dij hom in ware brocht haren, mor t was de toon dij de meziek muik. Mor wat hom nog t maiste dwaarszat, was de vroag hou en of e Ketriene doar nou op aanspreken mos.
Bie thoeskomst zag Anjolt dat dekbère nog oet open sloapkoamerroam hong. Ketriene was dudelk nog nait kloar mit schoonmoaken en dou e pak bloum op aanrecht zet haar, ging e onder aan trappe stoan en ruip:
‘Hest ook zin aan kovvie?’
Van boven kwam wel veul gerommel én n ondudelk te verstoan antwoord, dus haar e nog n moal roupen. n Poar tellen loater haar ze zok over relen van overloop hìnbogen, hom verlaidelk aankeken en dou zachies tousproken:
‘Joa, laiverd, ik kom.’
Dat Ketriene zok van dizze vrumde, sexueel getinte touspelens bedaint, mor dat ook heur gedrag zo nait pazend bie zien Ketriene is, vindt hai zörgelk. t Verhoal van n old kollegoa schut hom soms in gedachten. Dij zien vraauw was zok op n bepoald mement ook zo roar goan gedroagen. Of t geestelke òftoakeln west was of dat mit klimmen van de joaren mìnsen gedragsmoateg veraandern kinnen, is hai nooit gewoar worden. Dat t op n schaaiden oetdraaid is, wait Anjolt wel wizze.
t Moakt hom onrusteg en onzeker. t Probleem aan zien beste kammeroad Jokkop veurlèggen, liekt bie veurboat op n mislokken oet te draaien. Wat wait n ainspanjer nou van vraauwlu en om Kloas mit zien zörgen te konfrontaaiern, liekt ook nait d’oplözzen. Dij het genog te stellen mit zien aigen vraauw, zien Rötterdamse poedie, zoals Jokkop t maistens oetdrokt.

Vandoage is n nije dag. Anjolt het zien vraauw al n poar keer schuuns aankeken, het perbaaierd oet heur gezichtsoetdrokken wat informoatsie te hoalen. Mor oet gebelskop, dij Ketriene vandoage opzet het, vaalt niks te lezen.
‘Vannommedag goa k weer noar bibeltaik,’ het z’hom vanmörgen tiedens kovviedrinken al verteld.
‘Joa, en …?’ haar e verboasd reageerd, op zo’n menaaier van: Doar huifst mie toch gain toustemmen veur te vroagen.
Zai haar wat mit heufd schud en hom, best wel n beetje vranterg, toubeten:
‘Noar mien leesgroep.’
‘Manlu,’ haar ze op weg noar bibeltaik nog tegen heur beste vrundin zegd, ‘dij moust alles wel tien keer oetstokken. Dij luustern gewoon nait. Dat ik al veur daarde moal noar leesgroep goa, nee, doar wos meneer zogenoamd niks van.’
Vandoage staait t leste bouk van Santa Montefiore op agenda. Oardeg wat beter te verteren dan t bouk van dij ‘Viefteg grieze tinten’ van veureg keer.
‘Hestoe traauwens nog wat mit opmaarkens van veurege keer doan,’ vragt Ketriene aan Geertje.
Der trekt n swoare dunderwolk over Geertjes gezichte, dat nait veul gouds belooft en zai begunt votdoadelk oet te voaren:
‘Dochstoe nou echt, dat wie op onze leeftied kirrels nog zo gek kriegen as vrouger.’
Zai hoalt daip oadem en zegt den:
‘Dou waren wie jonge bloumen en in de blui van ons leven.’
Geertje kikt nog es verboasd noar Ketriene en zai loat der op nait mis te verstoane menaaier op volgen:
‘Dat mìns dij onze leesgroup begelaidt kin wel nait wies wezen, loat zai heur aigen kirrel de kop mor gek moaken.’
As ze zunder te smoezen n ìndje verder lopen binnen, gript Geertje Ketriene inains bie schobbejakken, kikt heur recht in ogen en zegt:
‘Of wolstoe mie vertellen dastoe mit Anjolt aan t experimenteren west bist?’
As Ketriene noa dizze vroage even monddood blift, veraandert t gezichte van Geertje van zörgelk in n braaide grijns.
‘Dat mainst nait.’
Doar midden op stroat het Ketriene heur beste vrundin oet douken doan hou zok de òflopen doagen òfspeuld hebben. Dat zai Anjolt konfrontaaierd mit n kaante van heurzulf dij zai zulf nait ais kon. Dat zai schrokken is van heur frivoliteiten en heur schoamteloze opmaarkens noar hom tou, mor ook dat zai best wel spiet het, hail veul spiet, dat zai zunder noadenken aan opdracht tougeven het.
Dat zai veur n hail vervelende sfeer in hoes zörgt het, dij zo ongemakkelk aanvoulde, dat Anjolt al n poar nachten op logeerbère sloapen het, het zai Geertje nait ains duurven vertellen.
‘En wat dust dammeet as zai die vragt ofst ook nog wat doan hest mit de lezzen van veurege ontmouten?’
‘Och,’ zegt Ketriene nou weer hail rusteg, ‘den vertel k gewoon de woarhaid.’
Geertje is nou degene, dij mit mond vol tanden staait en drifteg nee schudt mit heur heufd.
‘Den zeg k, dat wie sunt kört nait meer bie nander sloapen kinnen.’
‘Omdat hai nait….?’ komt langsoam oet Geertjes mond.
‘Omdat hai zo aldernoast snurkt, dat ik hom noar t logeerbère verwezen heb.’
Ook al klopt t eerste, Anjolt snurkt zien levenslaank al as n swien, is dat nait d’oorzoak van d’nachtelke verwiedern en dat nait zai, mor hai oet aigen vrije wil t aander bed kozen het, gaait gain mìns wat aan.
Zai het zok al op hìnraaize noar bibeltaik veurnomen noa òfloop t haile verhoal, in aal zien schakerens aan Anjolt oet te leggen.
‘Hopelk is t nait te loat.’
Van lezen worden mìnsen wiezer, wordt der voak beweerd. t Vaalt nait te ontkennen dat dit in dizze situoatsie ook t geval is, mit t ainegste verschil, dat t bie Ketriene best wel laank duurd het veurdat inhold en gezond verstand weer mit nander in overainstemmen waren.