Bodschoppen

As Anjolt aargens n hekel aan het, zeg mor rusteg n bloudhekel, den is t wel aan bodschoppen doun. Der onderoet kommen lukt hom wel es n enkele moal, mor veul voaker is hai Jan Das en is verplicht om t karrechie deur winkel te schoeven. Onder t mom:
‘Dat huif ik toch nait allendeg te beslepen,’ of n taimpie dij e intussentied ook wel dreumen kin:
‘Meneer wil vanoavend wel datter eten op toavel staait,’ wait Ketriene hom voak zo te bespeulen, dat e hoast wel mitmout.
‘Woarom dust nait net as overbuurvraauw en letst ain moal in de weke dien bodschoppen thoes bezörgen.’
Dat binnen dus van dij zoaken woar mit Ketriene nait over te proaten vaalt. Ook bie d’opmaarken dat t vrouger gewoonste zoak van de wereld was, levert hom n voele blik en daipe minachten op. Zo is t kommen, dat sunt joar en dag de moandag veur t echtpoar Broesder bodschoppendag worden is.
Guster wuir dij regelmoat versteurd. Deur n telefoontje oet Stad. Van heur zuster Lodewijka.
Nait dat Anjolt doar wat van mitkregen het, nee hai zat rusteg in koamer noar leste etappe van Tour de France te kieken, dou baaide vraauwlu heur femilie-overleg voerden.
’t Wordt nog n haile toer om noa drij weke van doagliekse, swoare inspannens van t wielrennen òf te kicken,’ het e lestent al tegen Jokkop zegd.
Nou moak die de borst mor nat, voaderman, mörgen zolst waineg last hebben van ontwennensverschienseln, want moust nou zulf aan de bak. t Is n körte soamenvatten van t verhoal, dat Ketriene hom verteld het noadat zai oettelefoneerd en hai kloar was mit kieken.
‘Ik goa mörgenvroug mit eerste traain richten Stad om Lodewijka bie te stoan,’ zegt zai mit n eernsachtege, dramatische ondertoon.
‘Ligt zai op staarven,’ konkludaaiert hai oet heur woorden, mor hai holdt zok veur de zekerhaid op de vlakte en vragt:
‘Is der den wat biezunders mit dien oldste zuster?’
Nou nee, nait echt wat biezunders, mor deur de hitte van de leste doagen en heur zwakke rogge zit zai der kompleet deur.
‘Den huiven we mörgen dus ook nait op bodschop,’ het Anjolt as ain van de grootste veurdailen votdoadlek oet dij ellenlaange jeriminade waiten te destilleren.
Dat dochst dus, Anjolt. t Langsoam opkommende gelukzoalege gevoul het Ketriene vot de kop indrokt. Zai haar kelder en koelkaaste hoast leeg en bodschoppen konden gain dag meer oetsteld worden. t Braifke was traauwens al schreven. Mor Ketriene was nog lang nait kloar. Mit doezend en ain woarschaauwens en opmaarkens over producten het zai hom in d’leste uurtjes van de zachte zundagoavend nog de oren van de kop kletst.
‘Dat kin n normoal mìns toch nait aal ontholden,’ het e heur nog wel perbaaierd òf te remmen. Veul het t nait holpen. Anjolt mos aan de bak. Nood, lees Lodewijka, brekt wet.
Dat Anjolt snachts slecht sloapen het, kinnen je joe vervast wel veurstellen. Mit t gerevel van zien vraauw in t achterheufd, de waslieste aan opmaarkens nog noatoetend in d’oren zol dat bie elk mìns laaiden tot n slechte nachtrust of meschain hailemoal gain nachtrust. Bie Anjolt waarkt dat aans. Hai het stiekom, vlak veur bèregang nog even in folder van grootgrutter keken en het telefoonnummer van bestèl- en bezörgservice op n kattebelletje schreven en in broekbuutse stopt.
Zo makkelk gaait dat, omdat gemak de mìns daint en doarom het Anjolt dij nacht sloapen as n os.
Dat was de reden, dat Anjolt vanmörgen zo fris as n kukelhoantje noast bère ston. De dag laagde hom tou, ook omdat haite zunne veur t eerst sunt tieden achter wolken verbörgen bleef. Hai haar tied aan zokzulf. Wol e visken goan, den ging e visken. As e de haile dag niks doun wol, den bleef e op stoule zitten. Urenlaank in supermaarkt rondgingeln huifde vandoage nait. Körtom, gain blieder mìns dan n vrij mìns.
As hai Ketriene om acht uur op t statsion in Veendam oetzet het, krigt e de oetdrokkelke mitdailen nait te vergeten om zien mobieltje in buutse te steken.
‘k Bel die wel as k weer noar hoes goa. Reken mor dat ik tegen n uur of vare weer in Veendam bin. ’
t Binnen de leste woorden veur t òfschaaid en as Anjolt rusteg noar hoes tou tufket, denkt e:
‘Nou eerst n kop kovvie en den zain we wel verder.’
Dat t soms aans lopen kin as dat je pland hebben, bleek bie thoeskomst. Hai haar nog mor kold auto op oprit stoan of Jokkop ston mit neuze aan d’roete en mit aarms te speren veur keukenroam.
‘Dou mor normoal, doe haalfmale,’ ruip e vranterg. Hai zag zien vrije, Ketrienloze dag al veurdat t echt begonnen was in rook opgoan. Dat baauwvak net begonnen was en Jokkop dus nait aan t waark huifde, was hom volledeg ontgoan.
Even loater zitten baaide kammeroaden aan de kovvie. Mit kouk. Noadat Anjolt oetstokt het woarom zien Ketrientje oethoezeg is, loat Jokkop zok even onderoet zakken, dut handen achter t heufd en zegt ontspannen:
‘Dat betaikent dus dastoe vandoage t riek allendeg hest?’
Anjolt mout lagen.
‘Wat hestoe toch aal mit mien Ketrientje. Zo’n kwoie is zai toch nait.’
‘Nee, omdastoe Joris Goudbloud haist,’ antwoordt Jokkop. Hai het al zo voak tegen Anjolt zegd:
‘Man, man, wat bin ik bliede dat ik ainspanjer bleven bin.’
Dat ook vrijgezelle kirrels òf en tou op bodschop mouten, doar is gain ontkommen aan. Da’s de reden en omdat krudenier t bier in de rekloame het, dat Anjolts oorspronkelk plan om bodschoppen via de bodschoppen-service te loaten bezörgen, òflast is. Noa de kovvie binnen ze – elk mit n aigen braifke in buuts – mit Anjolts auto noar supermaarkt toerd.
Dag haar aans nog best goud òflopen kind, as zai op de loate mörgen in dijzulfde supermaarkt Klaas nait tegen t lief lopen waren. Gezoamelk mit zien drijent hebben zai t kovvie drinken aan grote toavel midden in winkel nog es dunnetjes overdoan. Anjolt het veur t eerst van zien leven ervoaren, dat t in zo’n grote winkel best gezelleg wezen kin. Noa de gezellege stamtoavel mozzen ook bodschoppen nog regeld worden, mor dat bleek mit n braifke in haand n floitje van n cìnt.
t Lopt tegen ain uur as Jokkop en Anjolt auto volloaden hebben en op t mement, dat ze noar hoes rieden willen, Klaas veur twijde keer n spoak in t wiel perbaaiert te steken.
‘As je nou nog belang hebben om mien nijemoodse boeten-whirlpool te bewondern, den mouten je mor even achter mie aanrieden.’
Anjolt het noar Jokkop keken en aansom en tougelieks zeden ze:
‘Woarom ook nait.’
De dag duurt nog laank, t is al weer smoorhait en Ketrientje het nog niks van zok heuren loaten. Wat let heur om Klaas’ toen-bubbelpad te testen.
‘Ie kinnen van mie wel n zwembrouk lainen.’
‘Is dat neudeg?’ het Jokkop nog quasi-verboasd zegd.
Manlu hebben zok best vernuverd dij middag. In elk geval beter as Ketriene. Zai is vanòf n uur of drije begonnen te bellen. Eerst noar heur aigen hoes. Zunder rezeltoat. t Mobieltje van Anjolt gaf ook gain oasem. Dat zien mobiele telefoon thoes rinkelt wait Ketriene nait. t Ainegste wat ze wel wait, is dat zai traain van haalf vare hoalen mout om op tied in Veendam te wezen.
‘Om vaar uur hoalt e mie op van t statsion,’ holdt ze zok aingoal veur, mor noa elk loos telefoontje krimpt heur vertraauwen in n goie òfloop.
Dat zai op t leste mement nog perbaaiert heur beste vrundin aan de liene te kriegen, is n noodsprong. Jantina is op vekansie en komt nait vanoet Spanje even overvlaigen.
Om persies ain menuut veur vare stapt zai oet de sprinter op t Veendammer statsion. Zoals verwacht is der van Anjolt gain spoor te bekennen.
‘Nou kin k drij dingen doun,’ zegt ze tegen zokzulf. Noar hoes lopen is mit dizze temperaturen gain optie. Op Anjolt wachten n nog veul slechtere keuze en doarom nemt ze t klouke besloet en belt taxi.
‘Sjefeur is der over n ketaaiertje,’ heurt ze taxi-centralist zeggen.
In de tied dat Ketriene op t perron zit te wachten op heur sjefeur, krigt Anjolt weer n beetje besef van tied. Gezelleghaid kent ja gain tied, mor alle klokken in en om t hoes binnen onverbiddelk en vertellen hom dat t al kwart over vare is.
‘Zol Ketrientje tegen vaar uur nait in Veendam aankommen?’
Veur t eerst dij dag zit e op de loop. t Is de reden dat gezellege zwemmiddag n snel en roeg ìnde krigt. Dat bie t statsion gain Ketrientje te vinden is, komt omdat zai n menuut leden net in taxi stapt is. Om doar te goan wachten op n volgende traain , liekt hom gain goud idee. Mor wat nou?
Jokkop is in dit soort zoaken n slechte roadgever. Allewel. Zien advies om gewoon noar hoes te rieden, waarkloze telefoon te activeren en Ketriene te bellen, is nog aal nait zo’n slechte road.
As Anjolt zien hoes in t vizier krigt, zugt e op t zulfde mement datter n vraauw oet n taxi stapt en richten hoes lopt.
‘Ketriene,’ zegt e mit n zucht van verlichten.
‘Moi laiverd,’ begrout e zien vraauw den ook op de maist harteleke menaaier. Hai het t roetje van auto noar beneden draaid en zegt mit n braaide laag:
‘Jokkop en ik hebben soamen bodschoppen doan en as t goud vindst, den breng ik hom eerst even noar hoes.’
Ketriene het hom aankeken, even mit scholders trokken en het verder gain oasem geven.
‘Enne ….,’ heb k hom vlak veurdat e deurree nog heuren roupen, ‘k heb ook nog n verrazzen veur die.’
Hou Anjolt zok der tegenover zien Ketrientje aal oetredden gaait, moakt mie wel nijsgiereg. Dat e kört noa thoeskomst nog weer votreden is mit auto, het te moaken mit zien laauwloeneghaid. Hai haar t wel goud bedocht, mor het in de hoast van t vertrek daipvriesspullechies in Klaas’ daipvries liggen loaten. Dat e kört doarnoa nog n moal in auto stapt is, het te moaken mit de schulden dij e smörgens bie Jokkop moakt het. Of om t wat dudelker oet te drokken, de hoge kosten van de bodschoppen. Dat dij oelewapper van n Anjolt in ain keer mien hoesholdgeld der deur jagd het en ook nog es €15 van Jokkop lainen mos, het Ketriene roazend moakt. Dit leste heb k zulf nait bedocht, t binnen de letterlieke woorden, dij n wanhopege Ketriene bie ons op toavel legd het.
Over de verrazzen dij e veur heur in petto haar kon ze mitschik aal nait proaten.
‘Waist wat e doan het?’ zee ze, ‘hai het twij kant-en-kloare moaltieden, dijst opwaarmen kist in magnetron, as n specioale surprise veur mie kocht.’
Anjolt wat kist doe dien vraauw toch slecht.
k Zee net nog, dou Ketriene net weer op hoes aangoan was, tegen mien vraauw:
Zolt roar wezen om Ketriene veur te stellen om op zokse doagen as vandoage, omdat t nait aans kin en omdat moandag bodschoppendag is, om toch es n bodschoppen-bezörgdainst in te schoakeln.