Krabbescheer

‘Trekt die tonen oet.’
t Was Anjolt, dij zok dij woorden ontvalen luit, dou hai t emmertje mit ain, joa echt mor ain stokje krabbescheer van kassajuvvraauw in gruinwinkel aanlangd kreeg. Gezichtsoetdrokken van zulfde juvvraauw sprak boukdailen en oet onverschilleg scholdertrekken konst wel opmoaken:
‘Ie binnen hier naargens tou verplicht, meneer.’
Omreden dat n dubbele UV-laampe nait huilp, ekstroa mineroalen ook nait t gewenste effect haren en Anjolts vievertje mor nait helder worden wol, haar Anjolt bedocht, dat krabbescheer meschain wel n oplözzen wezen kon in zien aanval op t gruine vieverwotter. Noa d’opschonen van n dik joar leden was t biologisch evenwicht in zien viever nog aal nait hersteld en zo wuir eertieds grootste sieroad in toene n doagliekse aargernis.
’t Is ook gain gezicht, mit ain zieleg stokje krabbescheer, ‘ luit Anjolt snommedoags zien vranterghaid de vrije loop.
‘Krabbescheer is toch dat stiekelge plantje …….,’ vruig Ketriene.
‘Hailemoal goud,’ zee Anjolt.
‘Ong??’
‘Wat ong,’ keek Anjolt verboasd noar zien vraauw.
‘Houveul moust doar van hebben,’ was t antwoord.
‘Waist doe den …?’
Joa, Ketriene wos t hail zeker. Veurege weke was zai n dag mit heur vrundin aan t fietsen west en op terograaize waren zai over Dale fietst en dou haren zai nog tegen nander zegd, dat t daipke sikkom hailemoal volgruid was. Mit krabbescheer. t Was gain gezicht en baaide vraauwlu haren der nog n geintje over moakt en zegd:
‘Wie zollen hier mit onze schoondersmentaliteit nog wel wat betaiken kinnen.’
‘Doar zol ik dus best wat oethoalen kinnen?’ was stemmen van Anjolt op slag veraanderd. Zunege Paiter-Anjolt zag zok inains kans om veur waineg geld, aiglieks veur nop en vergees, zien viever te vullen mit krabbescheer. Vot mit dij dure toencentra, docht hai, leve de vrije netuur en dat ook nog zo dichtbie. Dat hai, hozezokke, doar nait eerder aan docht haar.
Flapoet Ketriene, dij al snel deur haar, dat t Anjolt eerns was, haar al laank weer spiet van heur onnoadenkendhaid. Omdat zai buie al hangen zag, begon zai doadelk weer terogge te krabbeln:
‘Doe waist dat krabbescheer n beschaarmde plant is, hè!’
n Onverschilleg scholdertrekken was Anjolts reactie, mor n antwoord bleef oet en doarom gooide zai der nog n schepke bovenop en zee, al redelk verontrust:
‘Beschaarmde planten kist nait zo mor oet t daip visken.’
Ook al kreeg zai veur twijde moal gain antwoord op heur opmaarken, zai wos dat Anjolt zien plan al trokken haar. En dat muik heur juust zo baange. Doarom gooide zai heur leste troef in de stried en zee:
‘As t mor nait denkst dat ik mie die op pad goa.’
‘Huift ook nait, wicht, ik goa wel allendeg.’
En dat leste was nou net datgene, woar ze zok de maiste zörgen om muik. As hai zok ain moal wat in de kop zet haar, was e doar mit gain tien peerden vanòf te brengen.
‘Dammeet krieg k nog bericht, dat plietsie hom oppakt het en in t hok stopt het.’

Noa t oavendeten zugt Ketriene, dat Anjolt drok in de weer is mit opbaargbakken schoonmoaken.
‘t Mout dus vanoavend al wezen,’ beseft zai.
As e noa n zetje haarke en rubberen stevels in kovverbakke van auto legt, wait zai, wat der beuren gaait. Zai kin zok wel veur de kop haauwen dat ze zo löslippeg west is, mor gedoane zoaken nemen gain keer en om n ongelaaid projectiel as Anjolt bie te sturen, zol net zoveul succes hebben as n pogen om zunne n aanderkaant op te sturen. Dat het zai in heur traauwen wel òfleerd. Dat biesturen dus.
As zai voatwasser aan t vullen is, lopt Anjolt deur keuken. Hai wil autosleutels van t rikje hoalen.
‘Zelst wel vezichteg wezen bie t daip,’ kin ze toch nait noaloaten te zeggen.
’t Is net of k mien moeke heur, dij mie woarschaauwt om nait te dicht bie t daip te kommen,’ krigt zai, mit n grammietege ondertoon, veur de vouten gooid. t Komt haarder aan as Anjolt bedould het.
Mor t binnen nait de woorden, woardeur Ketriene van slag rakt. t Is t lutje gloaske, dat zai in handen krigt en heur reactie is te vergelieken mit n geweldsexplosie, nait van n bezörgde vraauw en echtgenote, mor van n ongetemde feeks en in ain laange woordenstroom gooit zai hom veur de vouten:
‘Doe gollege k….., denkst doe dat hier alles mor kin. Wolst doe mit n borrel op – of meschain hest wel meer as aine had – in auto stappen?’
Ketriene is der volledeg deur. t Is ook de reden dat zai noa n körte òfkoelensperiode zulf achter t stuur zitten gaait en Anjolt noar t stee voart, dij zai hom dij middag zo dudelk oetstokt het.
’t Kin verkeren,’ zee Bredero laankleden al.
Operoatsie ‘krabbescheer’ duurt nait laank. Ketriene het auto tegen t hek van n aaierboer parkeerd. Mit draaiende motor. Onderwegens het ze nog es oetdrokkelk zegd, dat zai gain verantwoorden nemt veur zien doaden.
‘As plietsie onverrichterzoake toch diz’kanten opkomt, den zet ik hom in versnellen en k rie noar hoes.’
‘En ….?’ haar Anjolt schrokken antwoord.
‘En den moust die der zulf mor oetredden.’
Plietsie het zok in de vrouge oavend nait op Dale zain loaten. Wel veul fietsers. t Is ja n mooie toeristische route, dij veul fietsrieders trekt. Dat doar n man mit n haarke aan t visken was, zel wel veul lu verboasd hebben. Of zollen zai deurhad hebben dat e noar noar wat aans as snouk en karper aan t visken was.
n Witte auto het nog wel veur oardeg wat kommootsie zörgd. Bie Ketriene, dij heur vrees veur plietsie-acties al zo voak oetsproken haar, het Anjolt de schrik van zien levend bezörgd deur mit d’auto weg te rieden. Ook al was t mor twij honderd meter, schrik het hom wel n slovve köst. Nijsgierege bestuurder was gelokkeg gainent van de Hermandad. Allendeg mor n kirrel, dij de weg kwiet of in elk geval op zuik was noar de goie weg.
‘Hou kom k in Boven Pekel?’
Mor hou moakst in dien alteroatsie en grote hoast n onbekìnde wegwies, as t zulf ook zo van de wies bist. Dat man aingoal mit grote ogen noar zien vouten en zien tot de knijen tou natte boksem keek, was netuurlek nait zo vrumd.
As man weer in auto zit en votreden is, duurt t nog twij menuten, dat Anjolt mit n aarm vol krabbescheer n dikke twijhonderd meter òfleggen mout noar zien aigen auto.
‘Woarom hest auto verzet?’
‘k Docht, dat witte auto van plietsie was.’
Zai haar hom toch woarschaauwd, dat ze bie noadern van plietsie noar hoes rieden zol. Hai mog nog bliede wezen, dat ze nog in de buurte bleven was.
Nijsgiereg wat t onderwaarp van gesprek was op terograaize noar de Wieke?
De pries van n poar nije slovven.
‘Nou, doar kist bie toencentrum wel tien krabbescheren veur kopen,’ haar Ketriene, van binnen kokend over zoveul onbenulleghaid, mor uterlek redelk koel reageerd.
Zokswat trekt joe toch tonen oet!!
Dat Anjolt soavends oetgebraaid onder douche mos haar te moaken mit zien pootjeboaderij in Dalster daipwotter. Oeregaai, wat stinkt dat veenwotter. Net ofst in n jirresloot zeten hest.
Om acht uur zitten baaide echtelu, mit d’gedachten in heur aigen wereldje, mor wel soamen noar t nijs te kieken, as veurdeurbèle gaait.
‘Plietsie,’ het Anjolt al deur t ziedroetje woarnomen. Of e wel even binnenkommen mog.
In koamer het plietsie-agent, op t zulfde mement dat Gerrit de weerman störm veur de kommende doagen veurspelt, zien komst verdudelkt.
‘k Mout joe bekeuren, omdat ie zunder gordels reden hebben,’ is t verrazzende bericht.
Anjolt, dij netuurlek hail wat aans verwacht haar, kin t nait helpen dat e lagen mout. Dizze plietsieman mout of gek of in elk geval verkeerd inlicht wezen.
‘Hou kinnen ie nou waiten, dat wie gain autogordels om haren,’ zegt n verbolderde Anjolt.
‘Zel k joe vertellen,’ zegt agent, nou zulf ook mit n braaide laag op t gezichte, ‘k zat n uur of twije leden mit n aaierboer op Dale net even de beelden van zien bewoakenscamera te bekieken, omreden dat der òflopen nacht inbroken is bie hom in boerderij, dou k op t beeldschaarm de actuele beelden bie hom veur t hoes veurbiekommen zag.’
t Slagt de konversoatsie dood, omdat Anjolt mit n mond vol tanden zit. Agent het dat probleem nait, mor nog wel n opmaarken én n vroag.
d’Opmaarken is om dizze mìnsen dudelkhaid te verschavven over Anjolts probleem en mit noame, hou hai waiten kon, woarom zai, plietsie dus, heur n bonnechie geven mozzen.
‘Ie vuilen op t stee, woar joen auto parkeerd ston, persies binnen t beraaik van boers’ camera en wie konden zain, dat je bie t wegrieden gain van baaident gordel omdoan haren.’
‘En de vroag?’ vruig Anjolt, dij de gifbeker nou ook t ìnde leegdrinken wol.
‘Boer en ik vruigen ons òf, woarom ie zo’n hoast haren om weg te kommen? Ie vlogen, noadat ie visraive in achterbak gooid haren, vot as n daif in de nacht en wie konden doar d’oorzoak nait van vinden op de beelden.’
Joa, de plietsie is joen beste vrund en het t goud mit joe veur. Dat betaikent nait dat je joen vrunden aaltied alles vertellen mouten. Nee, t krabbescheerverhoal zol den wel n hail duur grapke worden wezen.