Nachthitte

‘Oh, wat n nacht,’ het Anjolt vannachts verschaaiden moal stillechies en soms ook wel haardop jammerd. Gusteroavend tiedens t leste borreluurtje, dou tied vannijs begonnen was mit òftellen, haar hai t al veurspèld:
‘Dit wordt weer n sloapeloze, deurwoakte nacht.’
Dat zai in klaaine uurtjes van begunnende nacht koelte van toene inruild hebben veur benaauwdeghaid van sloapkoamer, kwam omdat Ketriene doar op ston. Veur Anjolt huifde t nait. Dat was weschienlek ook de reden dat hai zien vraauw bie veurboat al woarschaauwde:
‘As t mie doarboven vannachts te hait wordt, gooi k mien luchtbère wel op t gras.’
Joa, joa!
Dat de wind der ook bie liggen goan was, was oorzoak dat temperaturen al snel tropisch aanvoulden. Gewoon stil liggen en toch swaiten as n otter. Dat Ketriene binnen vief menuten sluip, kon hai zok nait veurstellen. En de ventilator, dij hai veur t sloapen goan – t op bère goan – van zolder hoald haar, huilp ook gain fozzel. Muik allendeg mor roatelherrie, woardeur sloap hailemoal gain kans kreeg om zok te nuzzeln in Anjolts drokke gemoud.
Den hong hai es n zetje oet t roam, nijsgiereg of der meschain ook aanderlu waren, dij sloap nait vinden konden om vervolgens in zien machtelooshaid over oetblieven van sloap op zien telefoon te goan surfen. Om Ketriene nait wakker te moaken zette hai t geluud oet. t Logeerbère het e ook nog even oetperbaaierd, mor dat was gain succes, want t metras lag veur gain meter en om schoapkes te goan tellen, nee doar is e nait ains aan begonnen. Dat yoga bie dizze boetengewone nachtelke hitte nait waarkte, doar is e noa n zetje ook wel achterkommen. t Ainegste rezeltoat wat dizze yoga-exercitie opleverd het is, dat zien aandacht zo focust wuir, dat hom n irritante bromtoon in t oor schoot. De swoare, onopholdelke bromtoon muik hom zo nijsgiereg, dat e pantovvels aandoan het en noar boeten goan is.
‘Dit is dus wat Ketriene mie al zo voak perbaaierd het oet te stokken,’ realiseerde Anjolt zok in t donkere duustern van de nacht plöts.
‘Dit geluud kriegen je der vergees bie as je op de Wieke wonen,’ heurt e heur nog zeggen en zai haar doarbie al voak in oostelke richten noar t stee wezen, woar gas in zoltkoepels opsloagen is.
Om drij uur het e nog gain oge dichthad en ast om vaar uur langsoamaan begunt te lichten, aargert hai zok aan eerste mörgensprutter, dij zo haard kwettert, dat bromtonen zulvens nait meer te heuren binnen.
Om haalf vieve wordt Ketriene veur t eerst dij nacht wakker. Sloapdronken lopt zai op de tast noar de weecee en as ze op dezulfde menaaier bère weer opzöcht, vaalt heur op dat Anjolt nait op t vertraauwde stee ligt. Zai vaalt evengoud as n blok in sloap. Allewel, t is n onrustege sloap. Wat heur dwaarszit blift veur heur verbörgen. Sloap overmant alles, mor as om haalf zèzze loekjes opengoan is t eerste wat zai dut, opzied kieken. Zai zugt dat Anjolt nait noast heur ligt en da’s de reden, dat zai in ain klap kloarwakker is.
n Klaaine rondgang over bovenverdaipen moakt heur dudelk dat Anjolt oardeg in de weer west is. De ventilator staait op n hoge stoapel bouken, weschienlek om zoveul meugelk perfiet te hebben van windpoester. Logeerbère is n hondenust en zai huift zok nait òf te vroagen, wel doarvan oorzoak is.
Beneden is Anjolt ook nait. Dat televizie op stand-by staait geft aan, dat der n nachtelke bezuiker west wezen mout.
‘Hai zel toch nait…??’ denkt zai inains aan Anjolts veurspellen van n poar uur leden, mor as zai in toene rondsnuustert, zugt zai dat hai zok gain onder-blode-hemel-bère moakt het. t Stelt heur nait gerust, nee t moakt heur juust onrusteger. As hai hier in sloapzak legen haar den haar zai tenminnent waiten, woar e was en dat was nou nog mor de vroag.
Zai schudkopt wat en lopt den kedoat weer noar hoes. t Eerste wat ze dut, is Anjolt bèllen op zien mobiele. Zai denkt dat ze geluk het, omdat zien telefoon wel overgaait, mor der is gainent dij over t apperoat strikt en opnemt.
‘Mout ik nou 1-1-2 bèllen?’ vragt ze zok òf, mor as ze zok dat kommende gesprek veur de geest holdt, zait zai zinlooshaid doarvan in.
‘En nou?’
Ketriene wait t nait en gaait der bie zitten.
Om zes uur is zai zo roadeloos van t nait waiten, dat zai Jantina Bos bèlt en heur vrundin heur probleem veurlegt. Zai proaten sikkom n hail uur, mor t levert niks op.
Om haalf aachte binnen de roapen zo goar, dat zai bie buurman aanbèlt. Ketriene wait, hai is gain laanksloaper. t Gesprek is dit moal kört, mor krachteg en d’opdracht dudelk.
Zo kin t beuren, dat buurman om vief over haalf aachte op fietse deur t dörp crosst. Op zuik noar Anjolt. Eerst noar t hoes van kammeroad Jokkop, denkt buurman, mor dat dij mörgenschift het, kin hai netuurlek nait waiten.
Even veur acht uur ridt buurman bie t Wildervanckkenoal. In de verte zugt e de tìnte van n nachtviskeman. t Is even swoar trappen deur t hoge gras, mor alla, veur joen buurman hebben je zokswat wel over. Bie de viskeman is t oet en dood. Zien angels liggen wel in t wotter, mor oet de tìnte klinkt swoar gesnurk en van Anjolt is gain spoor te bekennen.
Noadenken over t vervolg huift buurman nait, omdat op honderd meter òfstand, in de flaauwe bochte bie t jeudenkaarkhof, hom n lichtblaauwe fietse in t oog springt.
‘Da’s Anjolts fietse,’ stelt e vast.
t Is gain mooie aanblik zoals e zien buurman in de schuunte van daipswaal aantreft. As n haalflege meelpuut ligt Anjolt doar in t haalfhoge gras …. te sloapen. Even denkt buurman derover om hom wakker te moaken, as hai inains denken mout aan de woorden van Ketriene. Vezichies pakt e den visketazze en angelt Anjolts telefoon noar boeten.
‘Staait op stil,’ zugt buurman en herstelt mit ain drok op knop t geluudsnivo.
Hai kikt nog even of Anjolt der goud bie ligt en veural nait te dicht bie t wotter en fietst den op zien dooie akkertje noar t hoes van zien buren. Hier dut e verslag van zien ontdekkensraaize en legt Ketriene oet wat e zopas doan het.
t Gesprek heb ik vanoet mien aigen toene hoast woordelk volgen kind.
Of Ketriene kwoad op heur kirrel was?
k Haar nait t idee. Tegendail leek mie dichter bie de woarhaid.
Vanoet hoeskoamer heb k Anjolt even loater wel thoeskommen zain en k heb nog even vrundelk noar hom zwaaid. Nait dat e mie zain het, nee dat nait, mor doar gaait t ook ja nait om. n Goie buur is belangriek en beter dan n vèrre vrund, zeggen ze toch aaltied.
En wat ik t mooiste van mien buren vin? Zai zörgen regelmoateg veur de mooiste verhoalen. Zo schier as wat je net lezen hebben, zo haar ik t zulf nait bedenken kind.