Votwaaid

t Is smörgens n bandege boudel bie de Broesdertjes thoes. Nait dat Anjolt doar veul van mitkrigt, hai het t drok genog in toene. Hai het ook nait in de goaten, dat Ketriene mit stofdouk, natte emmer en stofzoeger zok t vuur oet de slovven lopt om mor op tied kloar te wezen. As hai om tien uur den ook even om bochte van achterdeure noar binnen ropt of t nog gain kovvietied is, heurt e oet onbekìnde houke n bekìnde stem:
‘Zet doe mor even kovvie.’
t Komt hom roar veur en as e klompen bie achterdeure oettrokken het en op hozevörrels t hoes in lopt, zugt e Ketriene net mit n volle emmer en rood heufd van bovenverdaipen kommen.
‘Dij is goud aan t haistern west,’ denkt Anjolt.
‘Zo, k heb de bovenboudel es even n goie beurt geven,’ verkloart Ketriene zok noader.
’t Zol vast neudeg west wezen,’ antwoordt Anjolt scholdertrekkend.
‘Joa, man,’ is t eernsachtege antwoord, ‘stof lag doemendik op vensterbaanke.’
‘Joa, dat kriegen je mit dij stoeverij van leste doagen.’
‘Mor k bin nou kloar,’ zegt Ketriene tevreden.
‘Den zel ik veur die n lekker kop kovvie zetten.’
t Is n veurlopeg ìnde van t gesprek, dat, noadat kovvie broen en inschonken is, aan keukentoavel deurgaait. Mor over n aander onderwaarp. Anjolt verslikt zok hoast in n dik stok oldewievenkouke as Ketriene tussen neuze en lippen deur zegt:
‘Zollen wie vannommedag om ain uur richten Hoogezaand rieden?’
‘Wel is wie?’ protesteert Anjolt al bie veurboat. Intussentied roateln in zien bovenkoamer in- en oetgoande berichten over òfsproaken op t Hoogezaand. Hai kin zok doar niks van herinnern. Hai het n òfsproak mit Jokkop. Zien kammeroad het zulms n snipperdag nomen, om dijzulfde middag op Foxholster Meer te goan visken.
t Is dij mörgen nog n hail geregel worden om alle agenda’s weer op ain liene te kriegen. Ketriene het hom mit neus op t feit en hoast letterliek mit neuze in heur aigen kattenagenda drokt om hom te loaten zain, dat doar wel degelk en mit grote letters schreven ston:
‘Hooge Meeren.’
t Gedwongen ekskuusgesprek, dat n zetje loater mit Jokkop volgde was stoer. Wat Jokkop oetkroamd het en woar e Anjolt nait veur oetmoakt het, is onverstandeg om op dit stee te herhoalen. t Zet n joarenlaange vrundschap wel op spanning.
Om ain uur rieden Anjolt en Ketriene over Kielsterachterweg richten Hoogezaand. t Is waarm boetendeure en ook in de auto.
‘As k dammeet bie plietsiebero nou links aanhold, den kom k bie Foxholster meer terechte,’ schut Anjolt onder t autorieden in de zin. t Is nait drok op de weg en da’s meschain de reden dat zien gedachten makkelk òfdwoalen noar zien vertraauwd visplekje aan t Foxholster Meer.
‘Oardeg wat schierder as dat hoge meer,’ murmelt e zachies veur zok oet.
Dat Ketriene nait reageert, komt, omdat zai drok in heur porremonnee aan t fruzzeln is. Wat zai dut, ontgaait Anjolt.
As ze vlakbie òfslag Kielwindeweer binnen, beuren der twij dingen tougelieks. Ketriene, dij t schienboar waarm het, het autoroete opendraaid. Of zai nog noagloeit van schoonmoakerij van dij mörgen of omdat der wat aans is, woar zai t zo waarm van kregen het, is ondudelk. Zai het verschaaiden pasjes op schoot liggen en is nou aan t geld tellen. Anjolt dij maarkt, dat der wat biezunders mit Ketriene loos is, wil heur wiezen op t gevoar van open roeten en wappernde weerdepepieren. Veurdat hai ain woord zeggen kin, benemt n passerende vrachtwoagen heur t zicht veur ain tel en as licht weer in auto teroggekeerd is, is de situoatsie veraanderd.
Ketriene liekt noa dizze ultrakörte onderbreken verbolderd en begunt den as n bezetene heur geld te tellen.
‘Bist wat kwiet?’ vragt Anjolt bezörgd.
Ketriene antwoordt nait en begunt vannijs weer te tellen. Oet zien oooghouke zugt Anjolt, dat t roam nog haalf open staait. Donkere vermoudens kommen bie hom boven.
‘Bist wat kwiet? vragt e veur n twijde moal, dit keer mit grote noadrok.
t Antwoord dat ainegszins benepen volgt, stelt hom nait echt gerust.
‘k Docht dat ik twij honderd euro in porremonnee haar.’
‘En houveul ……?’
n Haalve zin kin soms voldounde wezen.
‘Honderd,’ zegt Ketriene en kikt doarbie opzied noar open roete.
Langsoam begunt zai te proaten.
‘k Heb guster nog honderd euro, twij pepiertjes van viefteg, biepind en dat heb k ……’
Ketriene vaalt even stil, net of ze zok perbaaiert te herinnern hou t guster aal goan is.
‘En dij honderd euro hest in porremonnee doan,’ vult Anjolt automoatisch aan. Hai kin Ketrienes achtelooshaid as t gaait om opbaargen. Dit keer komt der gain antwoord, mor gain antwoord is in dit geval ook n antwoord.
‘En juust dij twij pepiertjes binnen net deur roete noar boeten vlogen?’ konkludaaiert Anjolt.
‘k Wait nait,’ jammert Ketriene.
‘k Wait nait!’ vrantert Anjolt, ‘hest ze nou wel of nait in porremonnee doan.’
‘k Wait t echt nait meer.’
Op t leste stokje Kielsterachterweg overwegen twij mìnsen nog even of zai auto draaien mouten en zuiktocht op taauw zetten mouten om de votwaaide pepiertjes terogge te kriegen. Ketriene, dij net as viefteg-euro-pepiertjes heur middagje winkeln in rook zugt vervlaigen, het doar wel oren noar. Anjolt is rezoluut en slagt dij dikuzzie dood mit d’opmaarken:
‘As plietsie ons snapt, binnen we twij moal zo veul kwiet.’
Zo komt t dat twij stille mìnsen, elk verzonken in aigen gedachten, Hoogezaand binnenrieden. Woar Anjolts visfeeske al bedurven was, staait Ketrienes gezelleg middagje winkeln deur t onverkwikkeld veurval mit vrachtwoagen ook op n leeg pitje.
De mooie, rooie zummerjaze, dij ze in folders al oetzöcht haar en ook de schiere bloeskes veur haalf geld, dij ze in pepieren bodschoppentaske mit zok mitdragt, kinnen dat vervelende incident op snelweg nait wegpoetsen. Anjolt dij maarkt dat zien Ketrientje oardeg in de put zit, perbaaiert heur gerust te stellen mit de woorden:
‘Ach, wicht, t is mor geld. Mörgen bist t vergeten.’
t Hoalt waineg oet, net as t veurstel om nog even aargens gezelleg te goan kovviedrinken. Ketrientje wil noar hoes.
Ook op terogweg is zai waineg sproakzoam. Woar zai aans honderdoet en soms tot vervelens tou benoadrokken kin, dat zai toch weer zo mooi sloagd is, doar blift Anjolt dit moal van dat kommentoar verstoken. Ondanks hoelende airco – ‘Meschain haren wie dat op hìnraaize aanzetten mouten,’ ligt Anjolt veur op tonge – zörgt ongewone stilte veur n benaauwde sfeer.
Dij oavend let Anjolt zien vraauw allendeg thoes. Zai zegt:
‘k Heb n spannend bouk. Goa doe mor vot.’
Hai het ja nog oardeg wat goud te proaten op n aander stee. As e, ainegszins wankel op bainen, tegen elf uur achterdeure binnenstapt, zugt e dat Ketriene al vertrokken is noar hoger en schoner oorden. Dat zai nog nait slept, wait hai nait.
As om vief over elf Anjolt mit twij treden tougelieks trappe oprappelt, wordt zai doar dus nait wakker van.
‘Roadst nooit, wat ik vonden heb,’ zegt hai oetbundeg wappernd mit twij pepiertjes van viefteg euro.
Ketriene gaait rechtop in bère zitten en kikt verboasd noar heur kirrel.
‘Woar …..,’ mor verder komt zai nait, omdat Anjolt heur in rede vaalt:
‘Doe haarst dien honderd euro op bozzem hìnlegd,’ zegt de vinder opgetogen, gaait bie heur op raante van bère zitten, legt broene pepiertjes op deken en zegt:
‘Haarst dus gewoon vergeten ze in porremonnee te doun.’
Dij Anjolt. Wat n proatjeboksem.
Zai is de haile oavend wakker bleven om Anjolt persies t zulfde nijs te vertellen. Zai het, dou Anjolt net noar Jokkop vertrokken was, t haile hoes nog es deurzöcht. Zai kon zok gewoon nait veurstellen, dat t geld oet autoroet waaid was. Dat zol ja n wonder west wezen. t Mos gewoon nog aargens in hoes liggen. Mor woar? Dat hai heur nou gras veur de vouten wegmaaid het, moakt t wel stoer veur heur. Mor om hom nou te vertellen dat zai op dijzulfde bozzem ook honderd euro vonden het, het ze dij goudbloud van n Anjolt mor nait verteld.
In n goud huwelk kinnen je sommege zoaken soms beter onbesproken loaten.