Vaal

’t Wordt vandoage vervast n prachtege dag,’ jubelde Ketriene vanmörgen bie t opstoan. Zai haar sneller dan Anjolt kieken kon bainen noast bère had, gedienen aan zied schoven en n braid lagende zunne in sloapkoamer nuigd.
‘Rusteg aan,’ haar e nog zeggen wild, mor hai wos, dat was veur dovevraauwsoren spreken. Zai luip al veur zeuven uur tuutjeflooitend deur t hoes, haar om haalf aacht broodtoavel dekt en was drok in de weer om veurberaaidens te trevven veur de kommende dag. Om negen uur zaten zai den ook al achter t hoes achter heur eerste kop kovvie. n Uur eerder dan aander doagen en dat kwam nait allendeg omdat zun zo heerlek scheen en vogeltjes zo prachteg kwinkeleerden in toen. Nee, oorzoak van vrouge kommootsie zat hom in t feit, dat Ketriene mit heur vrundin Jantina Bos n dag op raaize ging. Noar n beauty-farm.
‘Hou loat gaaist vanmörgen vot?’ vruig Anjolt, meschain al veur de tiende keeer.
‘Haalf tien hoalt Jantina mie van hoes.’
‘Den hebben we zeker nog wel tied veur n twijde kop kovvie nait,’ zee Anjolt en as e opstoan wil om in hoes n twijde druddeltje in te schenken, springt Ketriene as n springvere omhoog en zegt:
‘Blief mor zitten, zel ik wel even doun,’ en terwiel zai hom even laifkozend over de bol aait, vougt ze der aan gekscherend aan tou:
‘De rest van de dag moust ja al veur die zulf zörgen.’
Op t mement dat Ketriene in keuken t pruttelapperoat bedaint, het Anjolt tied om zien hegeschere oet gerazie te hoalen. Hai het dizze prachtege, zunovergoten dag oetkozen om hege achter t hoes te knippen. Hai denkt as e kont van stoule licht nog bie zokzulf:
‘k Huif vandoage naargens hìn, heb tied aan miezulf en mit n overbleven prakkie stamppot broene bonen van guster kom ik de dag wel deur.’
Mor wat je t aine mement denken, kin n tel loater n kompleet aandere werkelkhaid wezen. n Achteloos oet Ketrienes mand valen braaikoker moakt dat Anjolt mit n salto mortale in n ondudelke holden op stainen tegels terechte komt. Aan n hegeschere prakkezaaiert e den al laank nait meer, wat hom meer bezeg holdt binnen n zere rogge en n pienleke scholder en ledemoaten. Dit is d’situoatsie woarin Ketriene heur kirrel aantreft. Mit twij kopkes in haand, blift ze kefuus op drempel van achterdeur stoan.
‘Bist der bie liggen goan?’ is t eerste wat heur in d’zin schut, mor n veurgevoul vertelt heur, dat ze dij woorden beter binnenholden kin. As zai kopkes op toavel hìnzet het, is t eerste wat ze dut op allozie kieken.
‘Sikkom twinteg over negen.’
Op heur vroage hou hai doar zo beland is, kin Anjolt gain antwoord geven. Hai wait t eerlieks woar nait. t Ainegste wat e wel wait, is, dat opstoan oet zien ongemakkelke ligholden gain automatisme is.
‘Zel k die even n koantje geven,’ zegt ze beraaidwilleg. Klokke lopt ja deur en tien menuten kinnen zo mor om wezen, mor as ze hom bie schobbejakken pakt, kreunt en jammert Anjolt as n swoargewond daaier.
‘Loat mie asjeblieft liggen,’ kreunt e. Hai maint t. Elke bewegen is zo aldernoast pienlek, dat hai eerst bie zokzulf onderzuiken wil, woar de piene doadwerkelk zit. As e noa veul gewurg en gesteun eindelks op knijen zit, zegt Ketriene:
’t Vaalt zo te zain nog honderd persìnt mit.’
Ook nou hoalt ze doelbewust de stellen, dat kirrels zo verrekte klaainzereg binnen, wiezelk achter de koezen.
‘As e ain moal op stoule zit, den redt hai zok wel,’ denkt Ketriene.
‘Hier hest dien kovvie,’ zegt ze vrundelk, as t zover is en schoft t kopke noar hom tou.
‘k Haar veur die al n ekstroa staark bakkie moakt,’ logt ze.
‘En kovvie, heb k wel es heurd, verdooft de piene ook nog es,’ zogt ze oet heur dikke doeme.
t Zel Anjolt n zörge wezen, wat zai aal zegt. De moud om der tegenin te goan, ontbrekt hom volledeg en roeziekribben over dit soort zoaken komt nait bie hom op. Ook de melding dat kovvie laauw is, let e onbesproken. Pas as der n autoclaxon veur t hoes opklinkt en Ketriene, d’haile dag toch al zo hyperkonteg, omhoogveert, zegt Anjolt:
‘Dast der op aanduurfst.’
‘Hoezo?’ zegt ze verboasd.
‘As k zo blief krukkeln, moust mie meschain wel verzörgen.’
Ketriene kikt even vaals noar Anjolt en zegt den:
‘Volgens mie kist t nait velen dat ik de haile dag mit Jantina op stap goa.’
t Is dij mörgen d’leste konversoatsie tussen man en vraauw en as baaide vraauwlu noar de beauty-farm tufken, zwaait Anjolt ze gain goiendag. Hai zit nog aal stief op stoule. Van piene, mor nog meer van verbolderdhaid.

10 uur: Anjolt bèlt mit zien beste kammeroad Jokkop. Hai het t nait meer van piene en is baange dat e aarm of heupe broken het. Of Jokkop nait mit hom noar dokter wil.
t Is omstreeks zulfde tied dat Ketriene en Jantina zok joechaaiend oet auto valen loaten en zok aanmelden bie receptie van schoonhaidsboerderie.
10.30 uur: Dokter geft Anjolt n braifke mit veur t Ommelander Zaikenhoes. Hai duurft t nait riskeren Anjolt mit dizze klachten te loaten lopen.
Ketriene en vrundin loaten zok in n donker koamertje de toukomst veurspèllen. Woar Jantina n zunnege toukomst tegemuite liekt te goan, doar het woarzegster n haard heufd in toukomst-verwachtens van Ketriene. Zai veurzaait in kommende tied behaalve donkere wolken zulms n breuk.
‘In de reloatsie?’ wil d’heveg schrokken Ketriene waiten. Dat kovviedikkiekster doar gain antwoord op het, moakt t haile verhoal wat twievelachteg. t Gevolg is wel dat oetgeloaten stemmen verdwenen is.
11.00 uur: Anjolt wordt op de pienbank legd – t gevoul van Anjolt – om foto’s te moaken van alle ledemoaten en aander draaiend en bewegend mechaniek in zien liggoam. Anjolt is deur alle gebeurtenizzen van de mörgen kompleet van slag.
Ketriene en Jantina hebben zokzulf weer n beetje hervonden noa t woarzegsterverhoal en goan mit heur baaident op n foto.
‘Veur thoes,’ zeggen baaide vraauwlu.
11.30 uur: Breuk in onderaarm is d’oorzoak dat Anjolt mit n schoefwoagentje noar gipsòfdailen schoven wordt deur Jokkop. As d’eerste verbandrollen legd worden, besloet Jokkop n foto van tavvereel te moaken en n appje mit foto en biebeheurdende tekst noar Ketriene te sturen.
Op t mement dat Ketrienes telefoon n piep geft, ligt zai net in modderbad en wordt heur gezichte professioneel mit n kwaske vaarfd. Omdat je joe vanòf dat tiedstip noar meer ruiern maggen, vragt zai vrundelk of modderbadbegelaaidster heur app even open wil.
De foto, dij ze in t lutje schaarmke zugt, sprekt boukdailen. Deur t biekommende verhoal, dat Ketriene aankommend nacht allendeg sloapen mout, omdat Anjolt n nacht ter observoatsie in t zaikenhoes blieven mout, sloagen bie Ketriene alle stoppen deur.
12.30 uur: Ketriene störmt de koamer van Anjolt binnen en krigt mitschik n appelflaauwte as zai heur echtgenoot mit ketrollen en taauwen aan bère kluusterd liggen zugt.
Anjolts reactie?
‘Goh, doe hier, k haar die aiglieks nog nait verwacht.’
De dikke smok van Ketriene is gemaind en n taiken, dat allewel de breuk n feit is, d’reloatsie dit noar alle weschienlekhaid wel overleefd het.