Opstand

Vervolg op ‘Lilliput’

Noa n laange winter en n veuls te kold veurjoar is Veerle dizze weke veur t eerst sunt moanden weer op bezuik west bie Trijnie en Kees. Bie Trijnie wel te verstoan, want heur man Kees zat veur zien waark in Stad.
‘Wat is Michieltje ja groot worden,’ was t eerste, wat Veerle bie binnenkomst zee. Zai mainde wat ze zee, mor mouder Trijnie was bie d’opmaarken van Veerle haard begunnen te lagen.
‘Joa, wicht, ook klaaine mìnsen gruien nog wel groter.’
Michieltje was echt bliede dat e zien redster in hoge nood, Veerle weer zag en kroop den ook votdoadelk bie heur op schoot.
‘Wie binnen veurege weke zundag nog mit Michiel noar t zaikenhoes west,’ haar Trijnie noa n zetje lopiesweg opmaarkt.
Veerle schrok best wel van dij eernsachtege woorden, bekeek Michieltje, dij intussentied op grond aan t speulen was, es even goud en zee dou gekscherend:
‘Bist toch nait oet boom valen?’
‘Nee,’ was t antwoord van mouder, ‘hai is aanreden deur n fietser.’
Stomverboasd en mit zichtboar grote vroagtaikens in heur ogen haar Veerle Trijnie aankeken. Aanreden deur n fietser? t Kwam heur roar veur.
‘Hier in t bos?’
Joa dus. t Verhoal van Trijnie was opmaarkelk. Sunt dizze winter haren mountainbikers t bos, heur bos, ontdekt. Noa d’eerste haardrieders, aargens begun meert waren der al snel meer kommen. t Proatje, dat t grote bos even boeten t dörp n prachteg terraain was om joen sport te bedrieven, haar zok mit de snelhaid van n sneltraain verspraaid.
‘Mor n bos is toch gain fietsparcours?’ haar Veerle nog zegd.
’t Is nait verboden,’ wos Trijnie te melden, om der mit n utermoate felle blik in ogen op te loaten volgen:
‘Mor n lutje grom, dij niksvermoudend mit zien autootjes in t zaand hier veur t hoes aan t speulen is, van de sokken rieden, mag wel.’
Baange dat e bie botsen t baintje broken haar, binnen ze mit aigen auto noar Stad sjeesd. Noa n röntgenfoto en geruststellende woorden van fotomoaker konden ze noa n uurtje gelokkeg weer oplucht noar hoes tou rieden.
‘En fietser?’ vruig Veerle noa dit heftege verhoal.
Veerle zag dat mouder Trijnie in nander kromp, evenpies de tied nemen mos en dou, nog echt ontdoan zee:
‘Waist wat fietsrieder zee, dou Kees en ik op t beulen van lutje Michiel òfkwamen runnen?’
Veerle kon zok t tavvereeltje goud veur de geest holden en mit t beeld van n heveg schrokken fietser veur ogen, bleek de woarhaid kompleet aans.
‘Mevrouw, meneer,’ zee e op zien Hooghaarlemmerdieks, ‘k zou als ik u was mijn kind wat beter in de gaten houden.’
‘Gain sorry?’
‘Niks van dat alles,’ zee Trijnie, ‘en t aargste von k nog, dat hai en zien vief fietskammeroaden, dij noodgedwongen dus ook even stoppen mozzen, noa dizze beschuldegen aan ons adres fietse onder kont schoven hebben en vrolek verder reden binnen.’
‘Wat n orbedors,’ kon Veerle nait noaloaten te zeggen.
‘Vanòf dat mement hebben wie n probleem,’ zee Trijnie.
‘Kin k mie veurstellen,’ zee Veerle, ‘want Michieltje kin mit dit verkeer dus nait meer boeten speulen.’
‘Dat is nog mor n dail van t probleem. De kwestie is noamelk nait allendeg, hou beschaarm ik mien kind, n veul groter probleem is, dat de gemainte nait van plan is om crossende bosduvels oet ons mooie bos te weren.’
Ze stopte even en ging dou wieder:
‘t Gaait toch ook om aander lu dij in t bos recreëren en heur wandelingetje moaken willen en ook nait ondersteboven reden willen worden deur blinde jakkeroars, dij ……’
t Zat Trijnie bliekboar zo hoog, dat ze even op oadem kommen mos.
‘Kees is al verschaaiden moal op t gemaintehoes west om d’situoatsie oet te leggen,’ zee ze lichtelk aansloagen en noa n körte overdenken luit ze zok ontvalen:
‘Ik kin die nou wel vertellen, t zet gain zoden aan de diek. Zai sturen hom aingoal weer mit loze beloftes noar hoes.’
Op n sarcastische toon baauwt zai den loketbedainde noa:
‘Wie zellen plietsie woarschaauwen om wat meer controles oet te voeren.’
Trijnie begon te lagen, mor meer as n boerin dij koeskillen haar:
‘Nou, as t onze beroemde inspecteur Panjer Pinkster kist, den waist wel hou loat t is.’
‘Ong?’
‘Dij man is nait veuroet te branden, loat stoan dat e mountainbikers aan d’hakken komt.’
Noa dizze opmaarken stoekte de konversoatsie, mor in de bovenkoamer van Veerle störmde t en rolden de gedachten over onholdboare situoatsie over mekoar hìn. Trijnie zat der dudelk hailemoal deurhìn, mor Veerle leek hoast nog striedveerdeger as normoal.
‘Gemainte mout zien burgers beschaarmen,’ zee ze krachtdoadeg.
‘Mor hou wolst dat den doun?’ zee Trijnie moudeloos, ‘Kees het ja alles al perbaaierd.’
‘Hou stoer is t om n APV-tje te moaken en crossers oet t bos te weren.’
Trijnie schudde mismoudeg heur heufd:
‘Dochst dat mien Kees doar nait aan docht het?’ zee Trijnie.
‘Waist wat t antwoord van gemainte-ambtenoar was? Meneer, wie binnen nait d’aigender van t bos, dat is de pervinsie en doar hebben wie gain fozzel over te zeggen.’
t Sluig n verder gesprek over dit onderwaarp dood.
Nait dat t dij mörgen n ongezellege veziede worden is, nee om de drommel nait. Der waren nog genog aander dingen, woar ze over keuveln konden.
Dou Veerle noa n zetje op klokke keek en tot heur grote veboazen zag dat t al bienoa twaalf uur was, besloot ze om weer op hoes aan te goan. Bie t òfschaaid heurde zai inains n hond blavven. Verboasd keek ze in t ronde en zee:
‘Sunt wenneer hebben joe n hond?’
Trijnie begon te lagen.
‘Wíe hebben gain hond. Michieltje. Het e van opa en oma kregen veur zien verjoardag.’
Mits zai dat zee, kwam t lutje kirreltje mit zien wit hondje, medel Bobbie van Kuifje, aanzetten.
‘Loat Veerle mor even zain wat hondje aal kin,’ zee zien mouder.
t Zacht pluzege baistje wuir op toavel zet en dou Michiel t hondje even onder t lief kiedeld haar, keek Veerle hom verboasd aan.
‘Aaist hom?’
‘Kom,’ zee t lutje jong, nam Veerle bie d’haand en dou zai op t hondje touluip, begon e inains drifteg te kefken. Omdat Veerle net dee of ze doar geweldeg van schrok, mos Michieltje zo onbedoarlek lagen, dat hom troanen over wangen luipen. Noadat hai en hond t kunstje nog vief, zes moal herhoald haar – kinder kinnen ja toerloos t zulfde speultje herhoalen – was t tied veur Veerle om toch mor noar hoes te fietsen.
Dij oavend is der nog intensief telefonisch en app-ketakt west tussen Veerle en bewoners van t hoeske in t bos. Wat der in dij gesprekken besloten is, huiven we nait aan de grote klokke te hangen. Den zol t ja zien doul veurbie schaaiten.
De zotterdag dernoa was t schier weer en t was al vroug, dou d’eerste mountainbikers op grote parkeerploats aan raante van t bos heur fietsen van auto’s huilen. t Duurt den ook mor even veurdat rust in t bos versteurd wordt deur zoevende en zandstoevende fietsen en enthousiaste berieders. Zai hebben t noar heur zin. Mor wel goud luustert, heurt behaalve bölkende mìnsenstemmen regelmoateg ook aander geluden. Soms is der n schrille floite te heuren en ook t onmiskenboare geluud van n plietsie-sirene versteurt regelmoateg de stilte van t bos. Wel wat beter invoerd is in t raailen en zaailen van t dörp zol kinnen denken dat doar n plietsieagent zien waark oetvoert. d’Veronderstellen, dat inspecteur Panjer Pinkster of meschain zien traauwe helper Tönnies doar debet aan binnen, liekt den nait zo verkeerd. As t alles op n riegje zetst en denkst nog even terogge aan gesprekken dij Kees op gemaintehoes voerd het over ontstoane onvaileghaid in t bos, zol dat tot de meugelkhaiden kinnen beheuren.
n Antwoord doarop kin evenwel t beste geven worden deur mountainbikers zulf. Karel de Groot, aanvoerder van t spul, het t nog t beste formuleerd:
‘Wie binnen vandoage overvalen deur n leger kabouters!!’
Maaljoagerij of meschain grootsproak van Karel?
Nee dus.
‘Wie binnen ons doodschrokken van t kabouterleger,’ het zien kammeroad Vincent mit n dudelk aanwezeg ondertoontje van jammereghaid aanvuld.
‘As t n bochte om gingst, was t mor òfwachten of der nait weer zo’n malloteg gek kirreltje mit n rood mutske luudkeels ston te blèren of op zien scheidsrechtersfloitje bluis.’
‘Soms dus k aal nait meer te fietsen,’ zee n daarde vazal mit schrikogen. Hai was echt benaauwd worden deur aal dij onverwachte geluden dij oet stroekerij of achter bomen vot kwamen.
‘Zo is t nait mooi meer,’ zee n vaarde, ‘kist van schrik wel zo in toeze roaken en op kop tegen n boom aan knallen.’
‘Wel wait, wat ze dammeet nog meer bedenken om ons t leven zoer te moaken,’ zee n viefde baangeschieterd.
Dat kabouters mit rode puntmuts en blaauwe boksem zo’n indrok moaken zollen, haren initiatiefnemers van teveuren nait bedenken kind. Hopelk hebben stainen beeldjes mit bewegensmelder mit mìnsensproak t effect, dat mountainbikers t bos t bos loaten. As t nait zo wezen mog, dat ze in de toukomst in elk geval wel meer reken goan holden mit aander bospadgebroekers.
Wie huiven hier netuurlek nait op de feiten veuroetlopen, mor k duurf nou al wel verklappen, mocht t rezeltoat van dizze actie noa verloop van tied oetwaarkt wezen, de viefde colonne staait al in startblokken en te trappeln van ongeduld om n definitief ìnde aan avonturen van Karel en zien gevoarlieke bosridders te moaken.
t Wordt kommende tied nog spannend, wel as overwinnoar oet dit striedpaark teveurschien kommen zel.