Honden

n Bibeltaik, dij aanvoult as n hoeskoamer. Zo vaalt t gevoul, dat Veerle het, t beste te omschrieven.
Zai vindt in leeszoal nait allendeg de neudege kennis, mor ook de rust. Dörst noar kennis is de bron, t willen waiten hou t ain en t aander persies in nander zit, d’reden van veelvuldege bezuiken.
Nait aaltied, mor wel regelmoateg komt Veerle doar dezulfde mìnsen tegen. Ook al is t sosioale ketakt tussen dij lu soms nait meer dan n ‘moi’, – gaaist der ja nait hìn om gezelleg mit aander lu te kwedeln – n gevoul van herkennen is wel wat weerd.
Tinus komt zai doar ook voak tegen. Hai is n wel poar joar older as zai, mor dat leeftiedsverschil vaalt weg deur d’overainkomsten dij baaident hebben. Allewel Tinus over t algemain n stil kirreltje is, kin e honderdoet proaten over daaiern.
Hai prat biezunder.
‘k Bin slechtheurend,’ het e Veerle laank leden al ais oetstokt.
‘Ik docht al,’ haar Veerle dou, wiezend op zien heurapperoat antwoord:
‘Dij jong sloet zok òf van de boetenwereld, wil gain ketakt mit mìnsen en luustert doarom alle doage noar meziek.’
‘Moust mie traauwens wel aankieken as t tegen mie pratst, want ook as k die nait goud verstoa, kin k de woorden wel van dien lippen òflezen,’ het e heur dou al op t haart drokt.
Guster kwamen ze mekoar weer tegen.
‘Moi, boukenwurm,’ haar hai, veuls te haard, roupen.
‘Stil toch,’ haar zai hom in woord en geboar dudelk moakt en quasi boos zegd:
‘Of hest dien oordopkes nait in.’
Zai aan laange leestoavel mit n stoapel bouken veur zok, was hai even noast heur kommen zitten.
‘Wat bist aan t doun.’
‘k Lees.’
Hai haar even mit kop schudt en bewust niks zegd.
‘k Bin n spreekbeurt aan t veurberaaiden,’ haar ze noa n körte stilte t gesprek weer op gang brocht, mor omreden dat hai al nijsgiereg in bouken aan t snuvveln was, zok verdudelkt:
‘Over honden.’
‘Dat huifst mie nait te vertellen,’ haar e, mit neuze in hondenencyclopie, zegd.
‘Vrouger was k baange veur honden,’ vertelde Veerle openharteg.
Tinus haar verboasd opkeken en heur es goud aankeken.
‘Dat mainst.’
Veerle haar hom dou t haile verhoal van Bonzo, heur angsten en t gelaidelke genezensperses beschreven. Dou ze oetverteld was, zee Tinus:
‘Ik loop op t mement stage in n hondenasiel.’
Boeten t dörp is noamelk al joaren n hondenopvang. In n grote boerderij. Op doagen dat de wind in d’richten van t dörp poest, heurst wel es hondengeblaf.
‘k Wil loater daaiernarts worden,’ bekende Tinus.
t Was n nijloatje veur Veerle, mor omdat t gesprek zunder aanwiesboare redens inains stoekte, zee Veerle:
‘Den moust nogal wat joaren noar school.’
t Was net of Tinus heur leste opmaarken nait mitkregen haar en doarom herhoalde ze d’leste zin.
‘k Heb die wel heurd,’ mompelde hai bedrokt.
‘Of wilst gain daaiernarts worden?’
‘Joa, netuurlek.’
‘Of is der wat aans?’
Joa, der was zeker wat aans. t Stage-adres op hondenasiel bleek hom stoer te valen. Twij mitwaarkers haren t, zeker as de boas der nait was, op hom veurzain.
‘Hé, doe dove, hest hondenkeudels nou nog nait oproemd, ’ zeden ze wel es minachtend. Ze luiten hom wel voaker opdraaien veur de maist smerege klusjes.
‘Mor dat is nog nait t aargste,’ zee Tinus, ‘ze kloagen de godganse dag mor deur.’
‘As heur wat nait zint, mouten ze dat tegen de boas zeggen,’
Tinus schudde mismoudeg mit zien heufd. Nee, dat duzzen ze nait.
‘Zeker baange om heur boan te verlaizen,’ zee Veerle.
‘As ze doun, wat ze van plan binnen, verlaizen ze heur boane ook.’
Veerle pruifde de gehaimzinnege ondertoon. Tinus haar nog veul meer te vertellen, mor t was net of e der nait mit veur n dag kommen dus.
‘Gooi t der mor oet,’ pittjerde Veerle hom op.
Noa twij daipe zuchten en evenzoveule sloeken kwam dou t hoge woord der oet. Baaide manlu, waarkschaauw, mor veural ontevreden over t soms smerege waark, vonden dat zai te waineg waarderen van de boas kregen. t Haar laaidt tot n zok langsoam ontwikkelde rebullie.
‘Zai vinden dat honden nait in kooien heuren,’ verkondegde Tinus.
‘Den hebben ze dus wel n goud daaiernhaarte,’ von Veerle.
‘Uterlek vertoon,’ trok Tinus wat onverschilleg mit scholders, ‘zai mainen der niks van.’
‘Hou waist dat.’
‘k Zai toch mit hou waineg respect ze sommege, veural klaainere honden behandeln.’
Veerle kon t zok nait begriepen, as ze inains weer denkt aan Tinus’ opmaarken, ‘… verlaizen zai heur boane ook.’
Ze vruig hom liek op de man òf, wat hai net bedoulde, wat manlu van plan waren te doun.
t Gesprek wuir dou op zo’n fluustertoon veurtzet, dat alle omstanders, ook de schaarpste luusteroars, t percieze van t verhoal nait meer mitkregen. t Zat Tinus bliekboar zo hoog, dat e, veuls te haard noar Veerles zin, zok ain moal goan luit:
‘k Wait nait hou ik dit nou aanpakken mout.’
As baaide jongelu stoulen noa n zetje achteroet schoeven, beslot Veerle de körte, zo te zain heftege soamenkomst mit de woorden:
‘Toch mor goud dat ze die dat kunstje op school leerd hebben.’
As Tinus even loater zunder n bouk oetzöcht te hebben bibeltaik verlet, is Veerle bezeg heur bouken onder scan-apperoat te leggen. De spreekbeurt kin zai loater thoes ook wel verder veurberaaiden, der binnen eerst belangrieker zoaken te regeln. Woarom Tinus noar leeszoal goan is, is heur nou ook wel dudelk.
Gusteroavend het plietsie stief waark had mit ekstroa surveilleren. Om t haalf uur ridt der n plietsiewoagen over boetenwegen. De berichtgevens over n noadernd onhaail binnen zo overtugend deur n anonieme bèlster binnenkommen, dat elk risico vermeden worden mout.
Noa d’leste ronde, zo om en noabie tien uur vroagen dainstdounde plietsieagenten zok òf of der meschain toch gain grapjas aan telefoon hongen het. Dat d’bodschop meschain toch nait eernsachteg nomen worden mos. As woagen richten t dörp ridt, heuren zai den ook nait t keboal dat zok achter heur rogge in d’buurte van hondenasiel ontwikkelt. Wat noamelk deur onbekìnde onhaailsprofeet veurspèld is, komt doadwerkelk oet. Honden worden deur twij manlu ain veur ain oet heur kooien loaten. As zai op punt stoan om t boetenhek van t slöt te hoalen, worden zai onverwachts deur n plietsieagent in kroage grepen. Dat der n boeten n opzichtege dainstwoagen, dij om t haalf uur rondjes reden haar bie hondenasiel, ook nog n ‘stille’ de boudel in de goaten holden haar, haren zai dus nait verwacht.
Tinus haar ook ja nait te koop lopen mit de kennis, dij alle dove en slechtheurende mìnsen op school biebrocht is.
Of manlu deur heur honden-bevrijdens-actie zulf in t hok kommen, is nog nait dudelk. Dat zel de kommende tied wel goan speulen. Dat anonieme bèlster en kammeroad klokkenluder zok nait in t openboar bekìnd moaken, moakt t mysterie des te mysterieuzer. Mor doar zel elkenain, ook al holden je hailemoal nait van honden, wel vree mit hebben.