Stroatenmoaker

Anjolt het al n zetje perbaaierd n stroatenmoaker aan d’hakken te kommen. Oprit het de vörm aannomen van n licht hellend heuvellandschop. En omdat hai t veur zok zokzulf nait wil, mor ook gain proat in stroate kriegen wil, mout de boudel op de kop. Dus zöcht hai stad en laand òf noar n geschikte en netuurlek nait te dure stroatlegger. t Is makkelker zegd dan doan.
‘Ik bin baange dat t hom dit joar nait wordt,’ het e Ketriene al vezichies oetstokt.
‘Nou,’ haar ze dizze vreselk slechte tieden doodkaalm opnomen en zegd, ‘den goan we nog n joar over de bulten.’
Vraauwlu is maal goud en tiedens t biljarten bie Janske Holvast was e doar mit Jokkop over begonnen. Hai haar zien haarte lucht over zoveul vraauwelke onverschilleghaid. Ainspanjer Jokkop kon zok dat nait veurstellen en kwam den ook mit n goud veurstel.
‘Ik wait der wel aine veur die.’
’En doar komst nou pas mit, terwiel k die al weken laank verteld heb, dat ik op zuik bin ……’
Jokkop haar keu mit n bons op grond zet, haar zien beste kammeroad aankeken en dou trankiel oetbrocht:
‘Den nait.’
Nee, dat was dus ook nait de bedoulen. Zo is Anjolt aan noam en n telefoonnummer van n stroatjelegger kommen.
‘Mor hai het t hail drok,’ haar Jokkop hom nog woarschaauwd.
Anjolt het de volgende dag al vroug bèld en hai het man ook aan de liene kregen. Jokkop haar geliek, t was smoordrok in stroatjelaand.
‘Mor k bèl joe even as k n keer in de buurte bin, den zollen we joen probleem es in ogenschaauw nemen. t Zel aargens in de weke van 15 april worden,’ haar e der nog aan touvougd.
t Leek Anjolt alleszins redelk, mor as de moandag en de dinsdag van d’kalender schoven binnen en der nog aal nait teroggebèld is, wordt Anjolt toch wat onrusteg in d’hoed.
‘As e mie nou mor nait zitten let,’ het e Ketriene al n beetje veurberaaid op n volgende teleurstellen.
Omdat e d’haile mörgen op stap west is veur visverainen, vragt Anjolt onder t middageten aan Ketriene, of stroatenmoaker al bèld het.
‘Nee,’ zegt Ketriene rezoluut.
‘Nee, hè,’ is t körte antwoord. Hai haar nog veul meer zeggen wild, mor de rest wait e achter de koezen te holden. t Eten smoakt hom der mitschik gewoon nait van.
‘O,’ zegt Ketriene den inains, ‘der het wel aine bèld, dij die hebben mos.’
‘Wel den,’ veert Anjolt op.
Ketriene mout bliekboar even stief noadenken en zegt den:
‘k Wait zien noam nait meer, mor t was de stroatenmoaker in elk geval nait.’
‘Hou waist dat,’ kikt Anjolt zien vraauw mit n bedenkelk gezichte aan.
Ketriene trekt mit scholders en zegt:
‘k Heb hom vroagd of hai stroatenmoaker was.’
‘En wat zee dij man.’
‘Dij begon te lagen en zee: “Ik kin wel n stroatje leggen, mor den kinnen je votdoadelk zain dat ik t doan heb.”’
‘En wat hest doe dou zegd?’
‘Den heb ik dus niks aan joe.’
Anjolt kin zok wel veur de kop haauwen, dat e zulf smörgens nait thoes west is. As Ketriene de zoaken regeln mout, lopt t aaltied in t honderd.
‘En wat zee man dou?’
‘Hai het mie oetlegd dat hai n kluns was op dat gebied.’
‘En wat hest doe dou doan?’
‘k Heb hom wegdrokt.’
‘Bist nou hailemoal gek worden?’ Anjolt was des duvels, mor Ketriene wuir doar nait hait of kold van.
‘Hai kon ja gain stroatje leggen,’ zee zai onverschilleg.
‘Meschain was t de stroatlegger aal nait,’ wuir Anjolt aal gekker in de kop. Dat was meschain de reden, dat e zok d’oetsproak ontvalen luit:
‘Huifst telefoon hier in hoes nait weer op te nemen.’
‘Oh, nee?’ haar ze dou veur t eerst ook striedveerdeg roupen:
‘En as mien vriendin belt?’
Anjolt was volkomen roadeloos. Wat most wel mit zo’n mìns. Nou het de stroatenmoaker nog nait bèld en het e weschienlek ook nog n aander òfsproak mit wel den ook mist.
As e snommedoags weer wat tot rust kommen is, beslot e zulf de stroatlegger te bellen. Hai krigt der n aander persoon veur en benijd of e meschain n verkeerd nummer draaid het, zegt e:
‘Is de stroatenmoaker der zulf nait?’
t Antwoord is kört mor krachteg:
‘Nee, dij is blesseerd.’
Anjolt is even stil en zegt den versteurd:
‘Den haren je mie toch wel even bèllen kind.’
Man aanderkaant lien is even oet de locht, net of e in zien pepierderij wat opzuiken mout en komt den mit zien verkloaren:
‘Dat heb ik doan.’
‘Ong?’
‘Joazeker,’ zegt ook hai nou ook wat grammieteg, ‘mor dou kreeg k der zo’n gek wief veur, dij mie op n bepoald mement ook nog wegdrokt het.’
t Begunt Anjolt te doagen, mor man is nog nait oetverteld:
‘Wie wollen joe oet fesoun even òfbellen, mor noa t gesprek mit de vraauw hebben we doar van òfzain.’
Anjolt zit mit de mond vol tanden. Mout hai dit gesprek òfmoaken en n nije òfsproak plannen? Zol e vroagen hou t mit de gezondhaid van pasjìnt is? Noa n körte overwegen zugt e doar van òf en noa n kört, hoast onheurboar ‘dank je’ legt e telefoon vot.
Hai wait, hai mout op zuik noar n aander stroatenmoaker.