Koetse

Elke zundagmörgen ridt der n sjieke koets deur t dörp. Op de bok zitten n voader en zien zeun.
t Is n prachteg olderwetse medel. Dörpsbewoners mainen dat t n Landauer is. Aine oet de negentiende aiw, zeggen lu dij der verstand van hebben. Zai waiten t nait echt zeker, omdat gainaine recht in ketakt komt mit bezitter of mit zien zeun.
De femilie woont in n old landhoes, ongeveer twij kilometer boeten t dörp. Zai wonen doar al n joar of tiene, mor dat zai zok bie t dörp of de mìnsen in t dörp betrokken voulen, nee, dat kist nait zeggen. Zai laaiden n òfschaaiden leven. t Jonkje dat aaltied noast zien pabbe op de bok zit, gaait ook nait in t dörp noar school. Net as zien jonger zuske. Elke waarkdag stappen zai smörgens bie heur pa in de auto en verdwienen noar onbekìnde oorden. Allendeg sundoags is t aans. Den ridt de femilie in n wizzelnde soamenstellen deur t dörp. Soms is de mouder derbie en hail soms komt t lutje wichie mit en zitten ze in de coupé, nooit op de bok. Dij plek is veurbeholden aan pa en zeun.
As de koetse veurbie ridt het de femilie veul bekieks. Kist de klokke der wel op geliek zetten, aaltied om tien uur rieden zai, begelaaid deur de klokken van de kerke, deur t dörp. Nait dat de koetsrieders opzied kieken of de mìnsen grouten. Nee, zai kieken aaltied liek veur zok oet en proaten allendeg as ze mekoar wat te vertellen hebben. Der is ain, dij doarop n klaaine oetzundern vörmt en dat is t dochtertje. Dij wil nog wel es even nijsgiereg opzied gloepen en der binnen gounent, dij beweren dat zai wel es n haandje opstoken het veur n snelle grout.
As mìnsen in t dörp snommedoags aan toavel zitten, keert de femilie voak terogge noar hoes. Terograaize is wat moeileker te plannnen en nait omdat zai elke keer n aander pad kaizen, nee, d’achterliggende reden is dat zai boeten t dörp elke zundag n oetgebraaide brunch in t restaurant nemen. Willen je de koets of de koetsrieders wat van dichterbie zain, den zollen je doar of zulf aan toavel zitten goan mouten of as joe t allendeg te doun is om koets wat beter te bekieken op parkeerploats rondhangen mouten.
Veerle is ain van de wainegen dij dat leste dut. Nait dat zai van olderwetse koetsen holdt en allewel zai gek op peerden is en òf en tou mit heur vrundin Keetje noar peerde-manege gaait om peerden te verzörgen, staait zai doar mit n aander doul.
‘Mag k dammeet n ìndje mit joe mitrieden noar hoes?’ het ze wel ais aan t jonkje vroagd as hai noa sukkeloademelk en appeltoart weer noar boeten kwam. d’Eerste keer het e heur aal nait heurd. Hai is zunder omkieken gewoon deurlopen en is noast zien pabbe op de bok zitten goan. De pa vroagen om n stokje mit te rieden, komt hailendal nait bie Veerle op. Dij man kikt aaltied zo stoensk. Dit toneelstokje het zok nou n aantal zundoagen òfspeuld. Steeds mit dezulfde toneelspeulers en aingoal mit dezulfde òfloop.
Oetblieven van reacties zette Veerle aan t denken. t Kon toch ook nait eindeloos zo deurgoan. Doarveur was heur vrije zundag ook veuls te kostboar. d’Leste keer, drij weke leden, het de zeun – Veerle schat, dat hai van dezulfde leeftied is as zai – n antwoord geven. n Negatieve reactie, dat wel, mor hai was noa de bekìnde vroag stil blieven stoan, haar heur kwoad aankeken en op veniende toon zegd:
‘Moust nait al zo zemeln.’ En was dou deurlopen.
t Haar Veerle gewoon goud doan. Nait d’inhold van zien opmaarken, mor t feit, dat e heur zain haar. t Was n klaaine, mor belangrieke stap op weg noar heur oeteindelke doul. Zai haar noa dizze klaaine overwinnen n weke de tied om noa te denken over n volgende stap. n Nije tactiek.
n Weke loater is t mooi zunschienweer as de femilie tegen kwart over elven de parkeerploats van t restaurant opdraait. t Nuigt nait om noar binnen te goan, mor om boeten op terras te goan zitten. Alle vaar femilieleden binnen aanwezeg. Noadat sukkeloa en appeltoart serveerd binnen en baaide kinder, zoals kinder mit n lege moage voak doun, zok op t lekkere gebak störten, ridt n roodhoareg wichie op heur fietse de parkeerploats op. Zai parkeert heur fietse in t fietsenrek vlak noast de koets, zet de fietse op slöt en pakt den wat ondudelks oet heur stuurtaske en lopt in d’richten van t lutje speultoentje. Zai het t aal van teveuren oetkiend en t mooie is, dat heur plannetje ook nog waarkt. As zai vief menuten op schommel zeten het, komt eerst n klaain wichie mit veul rouplewaai bochte om en gaait op n wip-wap zitten. Zai deurbrekt mit heur hoge stem de stille zundoagse parkeerploatsrust:
‘Joris, komst nou nog?’
t Duurt even as ook Joris houk om komt en moppernd tegen zien zuske vrantert:
‘Hest ook aaltied wat te zemeln, doe.’
De woorden kommen t wichie op de schommel nait onbekìnd veur. As bruier en zuske datteg moal hìnneweer wupt binnen, staait ze op en lopt noar heur tou. Bruier stopt votdoadelk en zet baaide vouten aan grond, woardeur zien zuske in de locht hangen blift. Hai kikt kwoad noar spelbreker en zegt op n bliekboar bie hom pazende menaaier:
‘Wat doustoe hier nou?’
De negatieve ondertoon haarbaargt ook wel n pozitief punt. Hai herkent heur. En den tovert Veerle heur mooiste laag op t gezichte én n wit puntpuutje oet heur buutse en zegt:
‘He’je zin in n stokje massee?’
Bruier het intussentied zien zuske bevrijd oet heur ongemakkelke, hoge pesietsie en zai stoan nou mit heur baaident te kieken noar d’inhold van t puutje. Hai trekt wat mit neus, mor t lutje zuske pakt n stokje en stopt t in heur mondje. Noa n poar keer kaauwen vertrekt heur snoetje en slikt zai zok om lippen:
‘Da’s lekker.’
Bruier leuft der niks van, trekt n bedenkelk gezicht en wil weglopen.
‘Moust echt even pruiven, Joris. Dit is zo lekker zuit.’
t Zel nait voak beuren, mor grote bruier gaait overstag veur t overtugend klinkende zuske. Hai keert op zien schreden terogge en hoalt mit n zunege blik in ogen n stokje oet t puutje. De smoak vaalt hom nait tegen.
‘As je van appeltoart holden, den mout massee ook wel in de smoak valen,’ is Veerles gedachte west. Zai het dus geliek kregen én zai is in gesprek kommen mit t jonkje, dij dus Joris bliekt te haiten. En wat belangrieker is, der is doar in dat klaaine speultoentje n eerste, n vezichtege tounoadern ontstoan tussen twij jonge mìnsen, dij tot dou totoal onbekìnden veur mekoar waren.
‘k Heb denk ik nou wel de belangriekste stap zet in d’richten van t doul, dat ik veur ogen heb,’ zo het Veerle doar tussen schommels en wipwappen prakkezaaierd. Zai dus doar in dat stille oethoekje van parkeerploats, woar drij kinder op n ontspannen menaaier mit mekoar aan t speulen waren heur finoale vroag doarom ook wel te stellen:
‘Mag ik wel n keer op n zundag mit joe mitrieden in joen koetse?’
Wat Veerle in aal heur enthousiasme nait zain haar, was, dat trekken op gezichte van Joris verstrakten. Zai was zo overtuugd van t goie van heur bedoulens, dat ze der ook nog n twijde vroag aan vast dus te koppeln:
‘En mag mien vrundin den ook n keertje mitrieden?’
t Antwoord kwam snel. Nait in woorden mor in doaden. Joris reet zien zuske van schommel en trok heur mit noar t restaurant. t Lutje wicht keek onder t roege mitsleuren van grote bruier nog es ongeleuveg over scholder hìn noar Veerle, mor veul in te brengen haar zai nait. Zo bleef Veerle allendeg en gedesillusioneerd achter. Alle goie bedoulens en tactische overwegens waren in t wotter valen.
De doagen dernoa waren veur Veerle stoer. Hou mos zai dit nou verkopen aan heur vrundin. Zai haar aiglieks niks beloofd, mor toch deurschemern loaten, dat zai n schier raaiske veur heur in petto haar. Aan heur glinsterogen haar Veerle wel zain , dat zai zok op dat onverwachte raaiske oardeg verheugde.
De zundoag opvolgend luip Veerle nait op parkeerploats bie t wegrestaurant. Zai haar doar niks te zuiken. Der waren wel twij kinder, n grotere jong en n klaainer wichie, dij om d’hoaverklap bie toavel wegluipen om te zuiken. Sukkeloa en appeltoart kinnen bliekboar nait in schare stoan bie t lekkere spul wat zai veurege weke pruifd hebben. Dat t onbekìnde roodhoarege wichie zok nait zain let is n grote teleurstellen.
Veurege weke was t nait aans. d’Zuiktocht luip weer op niks oet en langsoamaan kwam bie Joris t besef boven, dat d’situoatsie van twij weke leden zok nait weer herstellen zol. En woar hai t vrumde kind, dat zo brutoal vroagd haar of ze mitrieden mog in héur koetse doarvan de schuld geven mos of dat e meschian ook n beetje haand in aigen boezem steken mos, bleef n onbeantwoorde vroage.
Op terograais noar heur aigen landhoes bleek t smoordrok te wezen in t dörp. Rondom kerke stonden tientallen kroamkes en was t swaart van volk.
Nijsgiereg informeerde Joris bie zien voader:
‘Hebben ze hier feest?’
‘Wait ik toch nait,’ antwoordde dij saggrijneg. Hai wos t ook nait. Netuurlek wos hai nait, wat zok in t dörp òfspeulde. Dat haar hom nog nooit interesseerd. Dörpse fratsen waren aan hom nait besteed en aan dörpse mìnsen wol hai al hailemoal gain aandacht schenken.
As rietuug even stil holden mout omdat mìnsen oversteken mouten en man toesteg veur zok oetkikt, ontdekt Joris zien roodhoarege vrundin van twij weke terogge tussen t overstekend volk. Zai lopt achter n rolstoule mit as passagier n wichie dat in beugels klemd zit. Even voult e n opwellen om zien haand op te steken, mor as e opzied kikt noar zien voader, wait e, dat zokswat gain pas geft.